Αποσπάσματα απ'την Κλειτορίδα

Η ελπίδα είναι μέγγενη. Κι εσύ, σε προειδοποιώ, μη τεμαχίζεις τα εντερικά φυλλάδια των γυναικών. Αυτές, Αυτές, Αχ, αυτές είναι πλίνθινες σαίτες, φθίνουσες καμήλες που τσαλαπατούν τις σκιές τους. Αφρόντιστο και βρώμικο αφήνουν το καβαλέτο που ψαρέψαμε.


**
αναρωτιέμαι.. (κάτι σιγοψιθυρίζει και συνεχίζει) αναρωτιέμαι, λέω, τί είναι αυτό που κρέμεται ανάμεσα στα πόδια μας. Αν είναι ευήλιος προστάτης του Κυρίλοφ ή μια αιθέρια μυλόπετρα στα μαλλιά ενός ζαρκαδιού!


**
Η μπουρζουαζία γονατίζει. Με το να μάτι διυλισμένο και τ'άλλο εγκλωβισμένο στην θηριωδία της τέχνης πώς εμείς θα απαλλαχτούμε από τον ζυγό της συνήθειας;


Θανάσης Αθανάσιος

Θηριοδαμαστής από Συνήθεια

Αποδοκιμάζοντας τους ευήλιους τιμητές της εκατονταρχίας
υπογράφουμε άφωνοι ,κάτω απ' την αμετάκλητη ροπή των αν-
θρωπίνων πόρων,
τις καταφατικές δοξασίες των σωφρονισμένων κώλων. Υπάρχει
εδώ ένα ιδιότυπο τηγάνι, υπάρχει εδώ ένας θάμνος που φαρμα-
κώνει τα κλαδιά του
ενώ μυρίζει ένα παπούτσι. Υπάρχει εδώ μια κλήση δυνητικής
παθογένειας που τεντώνει τους δικτυακούς ποταμούς των επιθέ-
των μέσα στον ένσκοπο χάρτη των μελλοντικών ψιθύρων.
Υπάρχει ακόμα ένας μοχλός με τον οποίον τα άστρα γίνονται
προβατίνες
και οι αξιώσεις μας σημεία.


Θανάσης Αθανάσιος

Η απόσταση της ύλης

Το καθήκον του αποστολέα είναι να φυλλομετρήσει
την πλαστική μεμβράνη των χρυσορυχείων τόσο αποτελεσματικά
που τα ψάρια να γεννιούνται απ'τα ζυγιασμένα κατάλοιπα της μανίας.

Κάτω απ'τον ευθυτενή παρουσιαστή της αμαξοστοιχίας, το τρένο
ευθυγραμμίζει τις κορασίδες που γυμνές απολαμβάνουν
τα χύσια του ήλιου.

Το μυστήριο εξαπλώνεται ενόσω λύνεται.

Το κιτάπι που σκαρφαλώνει
στους κήπους τη φαρφάλας είναι μια κλωστή που αναμασά τους παράγοντες.

Οι λέξεις πληθαίνουν σαν τους σπόρους της Αμαλίας.

Ο πυροτεχνουργός ανακαλύπτει το πλήκτρο
της διαπόμπευσης.

Εμπρός λοιπόν για μια νέα σφυρήχτρα!!




Θανάσης Αθανάσιος.