Πορφυραδα

Κι η ποίηση; Τι μαρτύριο κουβαλά τι ενορχηστρώνει

2011-12-24T22:36:00.002+02:00

Ρημάζει τα κόκαλα μου ο Δεκέμβριος.
Ο Σεπτέμβριος ήθελε να έχω μια κρυφή υποταγή
Μη παραδεδεγμένη.
Αλλά πώς να ζήσεις μην παραδεχόμενος την αλήθεια; Κοντεύω
Να πιστέψω ότι άδικα λειτούργησε ο κάθε μας πολιτισμός.
Δεν εξημερώθηκε ποτέ του ο άνθρωπος. Ευγενικές ψυχές υπήρξαν όπως
Στα βουνά φυτρώνει μια μοναχική ανεμώνα
Που την παραδέχεται μόνο ο άνεμος
Κι η φιλοσοφία της γόνιμης γης.
Θέλω να πω, είμαστε ακόμη στο μηδέν κι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο
Να φτάσουμε στο πυροτεχνηματικό πρωί
Που μέσα του η κάθε μια ιδέα λάμπει
Για να χαρεί ο δόλιος άνθρωπος.
Κι η ποίηση; Τι μαρτύριο κουβαλά τι ενορχηστρώνει
Που από μια λέξη στην άλλη, σαν κλίμακα
Αξιών ανέρχεται κι είναι το τίμημα μεγάλο
Μόνος των μόνων και φθονώντας την χλιδή των ζοφερών ταμείων,
ο Ποιητής.
Γιατί και λειτουργώντας σαν ένας
Είναι και όμως οι όλοι
Και σαν τέτοιος συσκέπτεται κι αφήνεται
Να χρησμοδοτεί κι ως εκεί που δεν φτάνει
Ο νους κανενός των αιώνων και μιας άλλης θρησκείας ο μύστης..

Κύριε, σ' αναζητώ

2011-12-24T21:45:00.000+02:00

Κύριε, σ' αναζητώ

στ' αστέρια, στον ουρανό
σε ψάχνω να σε βρω
να σε γνωρίσω, να σ' αγαπώ.

Σε βλέπω στην κάθε ψυχή
που δακρύζει και πονά
που διψάει, που πεινά
που υποφέρει στης αμαρτίας τη φυλακή.

Σε βλέπω στα μάτια των παιδιών
στα χρώματα των λουλουδιών
στης φύσης την αρμονία
στης δημιουργίας τη σοφία.

Σε βλέπω στην ευωδία των Αγίων
στην αντοχή των μαρτύρων
στην εγκράτεια των ασκητών
στην υπακοή των μοναχών.

Σε βλέπω σε μια φάτνη ταπεινή
στην κάθε αγνή ψυχή
σε βλέπω πάνω στο σταυρό
να θυσιάζεσαι για κάθε αμαρτωλό.

18/12/11
elenitheof

Καλά Χριστούγεννα

2011-12-24T21:30:00.001+02:00

Προσευχή στο νεογέννητο Χριστό

Ονειρεύομαι, επιθυμώ
στα ουράνια να πετώ
με της ταπεινοφροσύνης τα φτερά
με τα μάτια καθαρά
το φως της δόξας σου να δω
να σε δοξολογώ.

Της μετάνοιας το δάκρυ
δώρο σου προσφέρω ακριβό
για ν' ανθίσει η αγάπη
μέσα στης καρδιάς τη φάτνη
μ' ένα μοναδικό σκοπό
η ψυχή να μοιάσει στο Θεό.

elenitheof
17/12/2011

Θυμήσου

2011-09-23T11:51:00.001+03:00

Θυμήσου

Πως τα φέρνει ο χρόνος και μαλώσαμε ξανά
και σε μια ξαφνική στιγμή ενώνει πάλι τις ψυχές.

Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι
πως τίποτα δεν άλλαξε με μας
οι κρίκοι απλώς τραντάχτηκαν,δεν έσπασαν
κι η θλίψη σκέπασε τα βλέμματα
λίγο ακόμη μοναχά,και θα ναι όλα όπως παλιά.
Είμαι εδώ και περιμένω
το φως στα μάτια να ανατείλει
και η ελπίδα τα όνειρα να ξαναχτίσει.

Θυμήσου τα βλέμματα πως μιλούν
σαν συναντιούνται στα δύσκολα
και μια αγκαλιά ζεστή που λυτρώνει κάθε πόνο
σαγαπάω φιλαράκι μου αυτό να το θυμάσαι
και τίποτα εμάς τους δυό δεν θα χωρίσει.

Είμαστε δυνατοί απλώς δεν το γνωρίζουμε
κι απ'τις αναποδιές πίνουμε νερό κι αλάτι
ποτίζουμε τις πληγές με ursus και smirnoff
να ψηθούν να γιάνουν με το χρόνο
και απ'το μηδέν σαν πρώτα συνεχίζουμε.

Μην με ξεχνάς, δεν σε ξεχνώ ούτε κι εγώ
κάπου κάπου στέλνε κανένα μύνημα
να γνωρίζω ότι είσαι καλά
κι αν κάτι χρειαστείς ή χρειαστώ
πάλι οι παλάμες να θυμάσαι
πως θα ενωθούν σαν μια γροθιά.

Θυμήσου τι λέγαμε στα στέκια που αράζαμε
μέσα στην σιωπή και το καπνό
θυμήσου τι περάσαμε πίνωντας
γουλιά γουλιά ένα ποτό για να μεθύσουμε
να σβήσουμε ότι μας πονά.

Συμφιλίωση μύρισε το χθεσινό το βράδυ
και σε ευχαριστώ που έκλεισαν οι διαφορές
για μένα δεν έχει αλλάξει κάτι
να το θυμάσαι πως όση αδυναμία σου 'χα
συνεχίζω να την έχω.

Να προσέχεις φιλαράκι και να θυμάσαι
πως μόνος ποτέ δεν περπατάς
μαζί θα συνεχίσουμε την μακρόχρονη πορεία μας
και όπου αποφασιστεί να βγεί θα το δεχτώ.

Να σαι καλά ότι κι αν κάνεις...σε φιλώ.

Η ΚΥΡΙΑΚΗ..

2011-08-15T20:40:00.002+03:00

Υπό την σκέψη της, μικρές συλλαβές, αγνώστου περιεχομένου, και ακλόνητες
ακόμη κι αν συμβεί ο θάνατος, ακολουθούσαν μια πορεία ζωής, καθώς εκείνη
ήτανε μια γλαφυρή απεικόνιση νεραΐδας, που έσωσε σε μια στιγμή καλή του ο καιρός.
Από την φούστα της, που ανέμιζε σαν μια γιορτή χρωμάτων, ξέφευγε ένα πουλί

και τίναζε επηρμένο τα φτερά του, για να σηκωθεί όλη η σκόνη του ορίζοντα.
Ξέπλεκα τα μαλλιά της, μελαχρινά,
στο φως της μέρας, έκαναν πιο Κυριακή την Κυριακή . καταλάβαινε
ακόμη και κείνα που δεν έλεγα. Έτσι είχε άλλη σημασία η γλώσσα.
Τα δάχτυλα της

έψαυαν τον παλιό πέτρινο τοίχο
του σπιτιού που με φαντασία κατοίκησα
να δουν εάν είμαι ακόμη μέσα. Μα εγώ
ήμουν παντού γιατί δεν ήμουν πουθενά. Έριχνα

δίχτυα και δεν έπιανα κανένα
ψάρι ή όστρακο. Απλά
συναγωνιζόμουν την θάλασσα. Έμπαινε μέσα στα μανίκια μου
και έσκιζε τα πουκάμισα της φτώχιας. Ώσπου,

μια μέρα που άξιζα έναν ήλιο και μου δόθηκε αγκάθι πόνου,
απ’ των ανθρώπων τα φουσάτα ξέκοψα γοργά γοργά-
κι ήρθα κοντά της, για να ζήσω μιαν ιδέα ποίημα..

William Blake

2011-05-19T13:40:00.000+03:00

-The road of excess leds to the palace of wisdom.
-Prudence is a rich,ugly maid courted by Incapacity.
-He who desires but acts not, breeds pestilence.
-A fool sees not the same tree that a wise man sees.
-The hours of folly are measured by the clock, but of wisdom, no clock can measure.
-If the fool would persist in his folly he would become wise.
-The tygers of wrath are wiser than the horses of instruction.
-When thou seest an Eagle, thou seest a portion of Genius, lift up thy head!
-Prayers plow not! Praises reap not! Joys laugh not! Sorrows weep not!
-Where man is not, nature is barren.
-Opposition is true Friendship.
-I tell you, no virtue can exist without breaking these ten commandments. Jesus was all virtue, and acted from impulse, not from rules.
-One Law for the Lion & Ox is Oppression.
-For every thing that lives is Holy.
(The Marriage of Heaven and Hell, 1790-1793)

-Degrade first the Arts if you'd Mankind Degrade.
-Empire follows Art & Not Vice Versa as Englishmen suppose.
-Art is First in Intellectuals & Ought to be First in Nations.
-Execution is the Chariot of Genius.
-As the Eye, Such the Object.
-All but Names of Persons & Places is Invention both in Poetry & Painting.
-Genius has no Error.
-Man varies from Man more than Animal from Animal of different Species.
-He who can be bound down is No Genius. Genius cannot be Bound.
(Annotations to Sir Joshua Reynolds's Discourses, 1808)

-Father & Mother, I return from flames of fire tried & pure & white.
(Milton, 1804-1808)

-This world of Imagination is the world of Eternity.
-Every thing is Eternal.
-Poetry, Painting & Music, the three Powers in Man of conversing with Paradise.
-Moral Virtues do not Exist.
-The Modern Church Crucifies Christ with the Head Downwards.
-The Last Judgment is an Overwhelming of Bad Art & Science.
-I question not my Corporeal or Vegetative Eye any more than I would Question a Window concerning a Sight. I look thro' it & not with it.
(A Vision of the Last Judgment, 1810)

-All Genius varies Thus. Devils are various. Angels are all alike.
-Imagination or the Human Eternal Body in Every Man.
-Imagination or the Divine Body in Every Man.
(Annotations to Berkeley-Note on a pencil Drawning of Nine Grotesque Heads, 1819)

-Art Degraded, Imagination Denied, War Governed the Nations.
-A Poet, A Painter, a Musician, an Architect: the Man or Woman who is not
one of these is not a Christian.
-The Eternal Body of Man is the Imagination, that is, God himself.
-Art can never exist without Naked Beauty displayed.
-For every Pleasure Money is Useless.
-Art is the Tree of Life. God is Jesus.
Science is the Tree of Death.
-No secresy in Art.
-The unproductive Man is not a Christian, much less the Destroyer.
(The Laocoon, 1820)

-One Power alone makes a Poet: Imagination, the Divine Vision.
(Annotations to "Poems" by William Wordsworth, 1826)

-God, who is the servant of Man.
(Annotations to Dr. Thornton's "New Translation of the Lord's Prayer", 1827)

-Active Evil is better than Passive Good.
(Annotations to Lavater's Aphorisms on Man, 1788)

The Lamb
Little Lamb, who made thee?
Dost thou know who made thee?
Gave thee life & bid thee feed
By the stream & o'er the mead
Gave thee clothing of delight
Softest clothing, wooly, bright
Gave thee such a tender voice
Making all the vales rejoice?
Little Lamb, who made thee?
Dost thou know who made thee?

Little Lamb, I'll tell thee,
Little Lamb, I'll tell thee:
He is called by thy name,
For he calls himself a Lamb.
He is meek, & he is mild,
He became a little child.
I a child, & thou a lamb,
We are called by his name.
Little Lamb, God bless thee!
Little Lamb, God bless thee!
(Songs of Inocence, 1789)

Soft Snow
I walked abroad in a snowny day:
I ask'd the soft snow with me to play:
She play'd & she melted in all her prime,
And the winter call'd it a dreadful crime.
(Poems from the Note-Book, 1793)

Εγώ θέλησα έναν οίκο ευτυχίας

2011-04-26T14:26:00.002+03:00

Όταν η ποίηση είναι ο τρόπος μου

Το χρέος που νιώθω να έχω είναι να μείνει θερμή τόσο η γλώσσα

Που δεν μπορώ κι εγώ αλήθεια να πω.

Λυπούμαι που η ιστορία είναι σκοτάδι

Στις μέρες μας.

Εγώ θέλησα έναν οίκο ευτυχίας

Που να έχουν αντικλείδι για την πόρτα του όλοι..

Ποίηση είναι η ευωχία που ποτέ σωστά δεν μεταφράστηκε.

2011-03-03T20:55:00.002+02:00

Η μέρα είναι θρυλική παρουσία πάνω από τους ανοιχτούς ροδώνες.

Είναι ερμητική και φερέγγυα- κρατιέται από τον ερωτικό μίσχο της επερχόμενης άνοιξης

Και χαιρετά τα σμήνη των πουλιών.

Τα φορέματα των λουλουδιών είναι εμπριμέ φαντασιώσεις

Ενός γήινου μάγου.

Τα δέντρα καμώνονται ακμαίους βιολιτζήδες

Που δεν ξεχνούν αποπού γίνεται επική η μουσική.

Πεσιμιστές φιλόσοφοι φέρουν μια σκέψη σκαιά εντός του δεκαπεντασύλλαβου του βροχερού Μαρτίου.

Κατέχει τον χορό των εντυπώσεων ο διψασμένος για έρωτα άνεμος.

Τα φρεσκοπλυμένα φύλλα σχεδόν χασμούριονται μπροστά στον λαμπερό καθρέφτη της συνήθειας των καλοτονισμένων στιγμών.

Όποιος επικοινωνεί με την ομορφιά επικοινωνεί με την ιστορία των φώτων.

Χαμογελά απόλυτα σοφός και σάμπως λυτρωμένος

Ανάμεσα στις σκέψεις του που φυτρώνουν περιώνυμες να σημαδέψουν το χάος.

Ποίηση είναι η ευωχία που ποτέ σωστά δεν μεταφράστηκε.

Όπως να κοιτάζω τα όμορφα μάτια σου και να μην μπορώ με μια λέξη σωστή να τα πω.

Βλέπεις ακριβοδίκαιη είναι μονάχα η σιωπή.

Σκοτεινιάζει μετά που οι γκιλοτίνες της νύχτας αποκεφαλίζουν την φαντασία των ηρώων.

Τεκμηριώνονται οι ελευθερίες που θα με πάνε στο αθώο μου αύριο.

Ίσως περισσέψουν οι ανάσες των γιασεμιών..

Αλλά εγώ θα σε κρατάω ζωντανή μες την μνήμη μου όπως θα θέλει να σε κερδίσει ο μύθος που έγινε ιστορία απίστευτη..

2011

21 γραμμάρια

2011-02-22T19:59:00.000+02:00

Κλυδωνίζονται τα είδωλα…

Δεξιά – ζερβά…

Κοινό σύστημα μέτρησης…

Επι-κοινωνία με σήματα στάχτης…

Συν-αλλαγή μεθυσμένων ασθενών

Με προπληρωμένη κατάθεση νοσούσας ψυχής…

Εγκάρσιες τομές που φορέθηκαν αυτοθέλητα…

Λαβές πάλης σε πρότυπα αρχετυπικών συνευρέσεων…

Κινούνται λαθραία σε παρόδους τυχαίων συναπαντημάτων…

Ερωτοτροπούν τη νύχτα…

Ξεσκίζουν τη σάρκα της ηδονής που λειψά γεύτηκαν…

Ξαποσταίνουν αναπνέοντας δροσοσταλίδες νυχτερινής άνοιας…

Φωτοσυνθέτουν δυο στιγμές μετά…

Τη λύπη τους…

Θέλουν…

Μα δεν μπορούν… να θέλουν…

Στρίμωξαν τις πεθυμιές σε ρωγμές βίαια αποσπασμένων βράχων...

Χειμέρια νάρκη μπολιασμένη με κοκκινόχωμα…

Κολυμπά η πένα στο μελάνι...

Μαύρο μείγμα σαδιστικών γλωσσικών εξάρσεων...

Συλλαβές ηδονής και οδύνης...

Περιπλέκονται χαράσσοντας το χαρτί….

Ξεσκίζουν τη σάρκα του, χωρίς αιδώ…

Χαμογελάνε ειρωνικά γλείφοντας τις πληγές του…

Δέντρα που έσπερναν ζωή κλείστηκαν σε συρτάρια…

Αυτοθέλητα πάλι…

Συνειδητά… τα πάντα που χαρίστηκαν στο τίποτα…

Περνά ο καιρός… χωρίς να πάρει άδεια από τις αυταπάτες τους…

Προδοσίες συμφωνημένες…

Ηδονές απροσδιόριστες…

Μυρωδιές αλλόκοτες…

Φόβος... απών…

πια…

Άγνοια Κινδύνου…

Παραληρήματα…

Δικά μας και ξένα…

****

Φλέρταρε το αδοκίμαστο!

Κάνε ρουά ματ στην Πανωλεθρία!

Φύλαξε σε τεφροδόχο δυο μεζούρες στάχτη!

Μέχρι το επόμενο φεγγάρι…

Έπειτα γκρέμισέ τες στην άβυσσο της ποίησης

Που έγινε Ομολογία Ανεπάρκειας…

Μετά, ξύπνα με!

Μπορεί να θυμηθώ να ζήσω…

****

(C) μαίρη κλιγκάτση

Το θύμα

2011-02-21T23:02:00.001+02:00

Καθρέπτη, καθρεπτάκι μου πότε ήμουν πιο ωραίος;
υπήρξα και πιο γελαστό παιδί, γεμάτο αγάπη
ποιος ήμουν και που πήγαινα, τώρα που να σου λέω;
ποιος είμαι και που πάω, δε θυμάμαι, που να ξέρω!

το μόνο που ζητούσα σ’ όλη μου τη ζωή
να μην γευτώ το ολότελα, το τίποτα, το “φταίω”
να μην υπάρξω θύμα της για μια μπουκιά ψωμί
να έχω στην αγκάλη μου λατρεία για προσκεφάλι
να γεύομαι τα κάλλη της και τη χαρά μαζί
στα πόδια της ν’ απλώνω ο,τι μου ‘δωκε η πλάση..

..γι’ αυτό κι απογοητεύτηκα πολύ !

και δες με πως κατάντησα, σαν άρρωστο σπουργίτι
που πέταγε αμέριμνο ζητώντας συνταγή
να πάρει λίγο δύναμη απ’ τους χυμούς, τα πάθη
το έτερόν του ήμισυ νομίζοντας θα βρει
κι αφού συμφωνηθήκανε τα πάντα για ν’ αρχίσουν
κουμπάροι μπήκαν τα πουλιά και ο παπάς, γατί
παρήγγειλαν τα στέφανα από χρυσό κριάρι
ξεχείλισε κι η μαγιονέζα απ’ το ψωμί..

"quelle dommage"

..αλλάξανε τα πάντα, εν μια ριπή ασύμφορου και υπέρμετρου αστιγματισμού
εντός ενός καυγά γεμάτου με υπερφίαλη ζάλη..
και χύθηκε ολωσδιόλου το κρασί !

ο ίλιγγος κατάφερε να γίνει η αφορμή
να διαλυθούν τα όνειρα και οι φιλοδοξίες
ενός (μοναδικού) κορμιού που σχίστηκε στα δυο εν μια νυκτί

και μένω εδώ καθρέπτη μου ν’ αναπολώ τις δόξες
που χάριζα απλόχερα - τι ηλίθιος! - στη στιγμή
τα πάντα μου, το είναι μου, τα συναισθήματά μου
τα πρότυπά μου, τα φιλιά, τα λόγια μου χαλούσα
τις ώρες και τις μέρες μου ασκόπως σπαταλούσα
αφού κατατροπώθηκαν με φόρα και πυγμή
πατήθηκαν, διαλύθηκαν και γίναν η αφορμή
να κλείσει η “ενδιάμεση η πόρτα”..

και παραδόξως, πως πληγώθηκε η καρδιά μου και πονάει τόσο πολύ;!

κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει απλώς αν ζούσα
ή αν στου άλλου κόσμου τα στενά ακροβατούσα
αν έτρωγα, μην έρεψα, μην είχα ανάγκη κάτι
γυρνώντας με συνήθειες κακές, σαν τον σακάτη
μ’ ένα μπουκάλι βότκα κι ένα στριφτό τσιγάρο
μα ετούτο τον καπνό ... άλλο δε τον φουμάρω!
μου γκρέμισε αναίσθητα και το στερνό σκαλί μου
και πλέον δε χωράει η λογική μου..

"..και φοβάμαι πως μόνο αυτή η λέξη
θα 'ναι ο σύντροφός μου στη ζωή.
-τίποτα-
και ας λένε πως η μοίρα είναι στα χέρια μας..” *

να μη μιλήσω δε για εκείνο τον Τρωικό πόλεμο που δέχτηκα
κι όλοι σα να ‘χανε από παλιά κάτι μαζί μου, με χτυπούσαν
που ενώ εγώ - ο ηλίθιος - στα μάτια σου κολλούσα
νομίζοντας πως πέταγα σε άγνωστο πλανήτη..
- που να ‘ξερα πως φτιάχνεστε απ’ το ίδιο το καλούπι; -
μα φάνηκε πόσο έμοιασα σ’ αλήτη..

δεν είναι και του χαρακτήρος μου ετούτη η γρίπη
που πιάνει όλα τ’ αρσενικά να κουβαλούν στειλιάρι
το θηλυκό να κυνηγούν όσο το έχουν άχτι
πιστεύοντας πως λέρωσε την αντρική τιμή!

τα αισθήματα να δώσουμε, βιαστείτε, ξεπουλήστε !
να δώσουμε και το κορμί μας, μη μας πουν μαλάκες
να δώσουμε τη δόλια μας αξία αμανάτι
για προίκα ο,τι περισσεύει για το γαμιστρώνα
ο,τι αρπάξει ο κώλος μας κι ο πούτσος μας κι αντίο
σε κάποιο ταπεινό και έρημο μπουρδελοξενοδοχείο !

στην τελική θα ζεις καλύτερα, σκοτούρες σα δεν έχεις
και το κεφάλι σου ήσυχο να μη σε ξεπουλήσουν
τουλάχιστον τα αισθήματα θα τα κρατάς δικά σου
και τη φτωχή καρδιά κανείς δε θα πληγώσει
- αφού την ξεπουλήσανε φτηνά τόσοι και τόσοι -
με ευκολία πρόδωσαν τις δόλιες τις αρχές σου
σεμνά και ταπεινά, άντε και ...χέστους !

γιώργος_κ
* στίχος από το ποίημα "Ο κόσμος σήμερα" της theRunawayDreamer23

Η μοναχικότητα της απέραντης και εύφορης κοιλάδας

2011-02-17T22:47:00.002+02:00

(Εξαιτίας της επερχόμενης πανσελήνου, ένα μικρό αφιέρωμα συναισθημάτων..)

~~~

κάπου βαθιά στην αστραπή, κρύβεται κάπου η αγάπη
ένα μικρό, λεπτό και ανεπαίσθητο σχοινί, έτοιμο για να σπάσει
μα είναι τόσο δυνατό, από ατσάλινη και εύπλαστη κορδέλα
ένα φωτάκι της ζωής που καθρεπτίζεται η στιγμή πάνω στα χρόνια. Μέτρα!

κι ο,τι κι αν άστραψε, ή πέρασε σα σίφουνας ή σαν αιώνιο απαλό αεράκι
ή ο,τι απόμεινε να λάμπει ακόμα σα γαλαξίας στους καιρούς που περιστρέφεται
σ’ ένα πανάρχαιο σύννεφο πιάστηκε και περιφέρεται μες τους αιώνες. Δες!

εκεί περπάτησε η αγάπη

πέρασε μέσα από λυγμούς κι από μπουντρούμι όπου μύριζε η πέτρα
λούστηκε μ’ όλους τους χυμούς, από καρπούς εξωτικούς
κι απ’ τα αιδοία των γυναικών πληθωρικά κατέφτασε στην πτέρνα

γύρναγε μέρες τα χωριά, εδώ κι εκεί να βρει φιλιά
και για παντιέρα είχε στολίσει μία σφαίρα, όπου καρφώθηκε με βία στην καρδιά
και για σημαία, μια ροδοκόκκινη για έμβλημα, καρδιά
που χρυσοκέντητα είχε ράψει όλο το αίμα

κι αυτό δε θα στο αρνηθεί κανείς!

αυτό το μένος, τούτο το πάθος, όλος ετούτος ο καημός που να χωρέσει;
αυτή η ορμή που παθιασμένα κυνηγούσε όλο δαίμονες, εκτροχιάστηκε

Άσε! περπάτησε πολλά αυτή η αγάπη ..
πόνεσε, δάκρυσε, μαύρισε, πλάνταξε κι ενώ δεν έμοιαζε καθόλου με λουλούδι
σύρθηκε στη βουνοπλαγιά να ξαποστάσει
και νότες έραψε στα εσώρουχα, τουλάχιστον να μοιάσει με τραγούδι
να μη χαθούν απ’ το πεντάγραμμο που τράβηξε

αυτή η πορεία στα τυφλά, όσο κι αν ντύθηκε στην αμαρτία
όσο μακριά κι αν τράβηξε για να χαθεί απ’ τον κόσμο
κάπου βαθιά στην αστραπή, κρύβεται κάπου η αγάπη

ΕΝΑ φιλί, ΕΝΑ κορμί, ΕΝΑ χαμόγελο βαθύ στου πρωινού το μάτι
το μίσος και η συμβουλή, στην τσέπη ο εγωισμός, ψωμί
και στα μαλλιά για κοκαλάκι ένα ανθάκι ..

που όλο του ‘φευγαν τα φύλλα απ’ τον αγέρα

πολλοί εμείς, πολλοί κι αυτοί, πάρα πολλοί οι πειρασμοί
όλα τα πρόλαβε η αγάπη!
μα όταν φτάσεις ν’ αγαπάς, τι να προλάβεις άλλο;
πόσο νομίζεις θ’ απορείς, πόσο να τρέχεις να κρυφτείς;
κι όλο τον κόσμο να γυρίσεις, θα ‘ρθεις πάλι!

ΕΝΑ χαρτί, ΕΝΑ φιλί, ΜΙΑ φωνή, ΜΙΑ ζωή
για να ξεσκίσεις ο,τι κέντησες δε φτάνει
να ξεριζώσεις την αρχή και να θερίσεις τη στιγμή
στην κάθε ανάμνηση τη βούλα σου έχεις βάλει

βλέπεις, τα λόγια της αγάπης είναι όνειρα
που αποτυπώνονται σιγά σιγά στα φύλλα σα να χτίζεις μία χώρα
πάνω στο χάρτη της ζωής που τον σχεδίαζες στα χέρια σου
προτού προλάβει να τον πάρει η κατηφόρα ..

γι’ αυτό μη σταματάς τα όνειρα, διεκδίκησε το τώρα!

κι ο,τι κι αν άστραψε, ή πέρασε σα σίφουνας ή σαν αιώνιο απαλό αεράκι
ή ο,τι απόμεινε να λάμπει ακόμα σα γαλαξίας στους καιρούς που περιστρέφεται
σ’ ένα πανάρχαιο σύννεφο πιάστηκε και περιφέρεται μες τους αιώνες. Δες!

εκεί περπάτησε η αγάπη...

~~~

ἀργὰ σὲ πῆρε ὁ πόνος κοριτσάκι
πάει τὸ καράβι, βούλιαξε, γιατί ἔμπασε νερὰ
κι ὁ καπετάνιος ἀπ’ τὸ δάκρυ πνίγηκε στὸ χαντάκι

ἔλιωσε τὸ χαρτί του κι ἦταν φτιαγμένο μὲ μεράκι
ΚΡΙΜΑ, ΕΣΥ τὸ θέλησες
δὲν πρόλαβε νὰ φτάσει τὴ στεριὰ

μοῦ εἶπες ‘πῆρα τὶς ἀποφάσεις μου καὶ βρίσκομαι ἀλλοῦ’
- τὰ λόγια σου εἶναι αὐτά, μὴν λὲς πὼς σ’ ἀδικῶ -
ὅπου κι ἂν εἶσαι, ὅ,τι κι ἂν κάνεις, ὅπως περνᾶς
θὰ ‘χεῖς τὸ βάρος μὲς τὰ σπλάχνα, κοριτσάκι

γιατί ἐτούτη ἡ γαμημένη σου ἀγάπη, δὲ θὰ περάσει
καὶ ἡ ψυχή σου ἡ πληγωμένη δὲ θὰ γιατρευτεῖ ποτὲ
ΓΙΑΤΙ;
μὰ ἐπειδὴ θὰ οὐρλιάζει πὼς ἀδίκησε τὸ ἄλλο τῆς μισὸ
πάνω στὴν τρέλα τὴν ἐφηβικὴ καὶ τὴν ἐκδίκηση
«..ἦταν μία λόξα νεανικὴ ποὺ τώρα ἔχει περάσει...»*

καὶ πάντα θὰ πετάγονται στὸν ὕπνο οἱ ἐνοχὲς
γιὰ νὰ ζητοῦν δικαίωση γιὰ ὅ,τι εἰπώθηκε κι ὅ,τι ἀδικήθηκε
μὰ ΕΓΩ θὰ λείπω ἀπὸ ἐκεῖ γιὰ ν’ ἀπαντήσω

μοῦ ἔκλεισες τὸ στόμα
ἐνῶ ὠρυόμουν ἀπὸ ἀπωθημένα, τύψεις κι ἐνοχὲς
φωνάζοντας πὼς κάτι κόπηκε στὰ δύο
ὡς κάποια στυγερὴ ὀφθαλμαπάτη

πάει τὸ ταξίδι κοριτσάκι!

πᾶμε νὰ δοῦμε μόνοι τώρα, ὡς πότε θὰ βαστᾶ αὐτὴ ἡ ἀγάπη
πρὶν νὰ τὴν πάρει τὸ ποτάμι, νὰ χαθεῖ στὸ ἄπειρο

κι ἐμεῖς σπασμένο μανταλάκι
ποῦ κρέμαγε ἀγάπες μὲ ζουμιὰ ἀπ’ τὰ φιλιὰ
πλυμένη ἀπ’ τὸν ἱδρώτα, σὰν ἀμάνικο μπλουζάκι
καὶ βρέθηκε μὲ λάσπες στὰ σκαλιά...

τὴν πῆρε ὁ ἄνεμος αὐτὴ τὴν τόση ἀγάπη
σὰν λιποτάκτησε ἀπὸ βρισίδι, λόγια ἀνήκουστα καὶ τὸ “γαμῶτο” της
νὰ κάνει πάντα αὐτὸ ποὺ τῆς καρφώνεται στὸ περισσὸ μυαλό της

μὰ δὲν κρατοῦν τὰ λόγια, ἐραστὲς
ἐκεῖνα ποὺ οἱ ἄνθρωποι προσμένουν καὶ ζητᾶνε
στὸ παραμύθι ποὺ δὲν εἶχαν μέχρι ἐχθὲς
ὅπου καὶ μόχθησαν γιὰ νὰ «ἀπαιτοῦν καὶ νὰ ζητᾶνε»

κι ὄχι τὴν ἄρρωστη, τὴν καθμερινὴ ἀνία τῆς ρουτίνας
τῶν ἐξόδων, τῆς διασκέδασης, τοῦ στρὲς
- κι ἀφοῦ τὶς ἀποφάσεις πῆρες ‘γειά σου’, τώρα τί ἔρχεσαι καὶ κλαῖς; -

ἴσως στὴν ἄλλη τὴ ζωὴ ν’ ἀνταμωθοῦμε
σὲ τούτη λιώσαν οἱ ἀφορμὲς γιὰ νὰ ἰδωθοῦμε
κι ἔχει ἀπὸ μῆνες πάρει ἡ Ἀγάπη κατηφόρα
τί ὥρα εἶναι; ἔχει πανσέληνο, προχώρα !

γιὰ νὰ διορθώνεις τὶς πληγὲς ...μάταια ὅλα

βλέπεις, δὲν γεννηθήκαμε ἐχθὲς
καὶ τὸ πιοτὸ ποὺ θὰ ξεχνᾶς τὶς «ἀντοχὲς»
δὲν ἐφευρέθηκε ἀκόμα...

~~~

το μισώ αυτό το αλλεπάλληλο συναίσθημα, να πιάνω το μολύβι και να γράφω
κάθε φορά να γράφω γι’ αυτά που έζησα κι όχι που ζούμε
για σένα, εμένα, για όλους εκείνους που αγάπησαν παράφορα και πόνεσαν
ή εκείνους που χαθήκανε στου έρωτα τη μάχη κι εξαφανίστηκαν με μιας σα να μην έγιναν ποτέ τους εραστές

νιώθω ακόμα την ψυχή σου να την κουβαλάει αυτό το αμάξι, δίπλα μου
αισθάνομαι πως θα ανοίξεις ξαφνικά χαμογελαστή την πόρτα να καθίσεις στη θέση του συνοδηγού κι εγώ θα κατεβάσω το παράθυρο να κάνω ένα τσιγάρο, να μιλήσουμε
όλα νωπά, γεμάτα υγρασία και χνώτα

τραύματα, εμπειρίες, εικόνες, λέξεις περίεργες, εγωισμοί, κρυφά απωθημένα, φαντασιώσεις, μνήμες αναντικατάστατες και σκέψεις που πήραν τη μορφή των λέξεων και ακούστηκαν, ενώ θα έπρεπε να είχαν μείνει σκέψεις...

ν’ ακούγονται μόνο τα βογγητά της ερωτικής έξαψης, εκεί στην πρώτη διασταύρωση δίπλα στο mall στο χωράφι με τις παπαρούνες, απέναντι απ’ την πολυκατοικία που κάθε τρεις και λίγο ανοιγόκλειναν τα φώτα κι εμείς τρομάζαμε, ενώ τα τζάμια είχαν ιδρώσει απ’ τις ανάσες μας ... κι έπειτα ν’ ανάβω τσιγάρο και να σου λέω “σ’ αγαπώ”

έτσι θα ‘πρεπε να’ ναι

γιατί στην ίδια θέση σήμερα, κοιτάζω θεατής τα γεγονότα των αναμνήσεων και θλίβομαι και ρωτάω τον εαυτό μου, μιας και δεν έχω κάποιον άλλο για να ρωτήσω
μα που πήγε τόση αγάπη, άνοιξε η Γη και την κατάπιε σε μια νύχτα; που πήγε;
ή χάθηκε μέσα στη φόρα των λέξεων και του εγωισμού, νύχτες με πανσέληνο;

πληγώθηκα και πόνεσα πολύ γι’ αυτή τη ριμάδα την αγάπη και γι’ αυτήν έκλαψα
που χάλασε ή που άργησε να βρει τον προορισμό της ή που έχασε το δρόμο της λίγο πιο έξω απ’ το mall και παραστράτησε ... αυτά μου μείναν να θυμάμαι...

γιώργος_κ

Η ομορφιά της ζωής

2011-02-12T22:47:00.000+02:00

Η ζωή είναι ωραία

γιατί κάποτε τελειώνουν οι αποχαιρετισμοί

κι αρχίζουν τα καλοκαίρια

που αγγίζουν τ’ αστέρια

και βλέπουν τα όνειρα να λάμπουν.

Elenitheof

6/5/2010

Ψυχή

2011-02-10T22:28:00.000+02:00

Μέσα στ’ ανήλιαγο στρατί, αργοκυλάει ένα δάκρυ απ’ τα μάτια
σπάει, διαλύεται χίλια κομμάτια
κι ύστερα χύνομαι κι εξανεμίζομαι, κυλώ σα γάργαρο νερό κι όλο ξεχύνομαι
και παραδίνομαι σ’ ένα Θεό... (ποτέ δεν έμαθα να ‘χω φραγμό!)

πέφτει και σπάει και γίνεται χίλια κομμάτια το φυλαχτό
- το τελευταίο της πλάσης μου δάκρυ -
σε μια γουλιά του μεθώ, απ’ του χρόνου τ’ ανίκητο θείο πιοτό
κι εκεί που πάω να κρατηθώ, πιο χαμηλά απ’ τον πάτο του κόσμου απλώνομαι

έτσι μικρούλης, αθώος, ελάχιστος, μ’ ένα μου δάκρυ να τρέχει απ’ το μάτι
ο “τιποτένιος” ανέραστος πρίγκιπας, που ‘χει απογίνει ένα τρύπιο τσουβάλι
κι είναι ο σάκος μου απ’ την απόρριψη όλου του κόσμου γιομάτος
με την κακία, το μίσος, το γόητρο, την απληστία στο δόλιο μου λάθος

και πίστεψέ με χωράει πραμάτειες που δε φαντάζεται ανθρώπου γλώσσα
κι άλλα ψωμιά, βαπτισμένα ερωτόλογα που προδοθήκαν στου δρόμου τη ρότα
μέχρι ν’ ανοίξει απ’ την πίεση η πλάση μου και να σχιστεί με μιας η κοιλιά μου
έφαγα ψέματα, πέτρες και πείσματα, βήματα μ’ άφησαν στο πέρασμά μου

πείτε μου κι άλλα, μ’ αρέσει ν’ ακούω, να μαθαίνω κατάντιες και λόγια που καίνε
γκρίζα αστραπή να χτυπάει το σάκο μου, να εκραγεί στο φινάλε του “φταίμε...”

μα περισσότερο, πέρα απ’ τον πόνο, έχω το πρόσωπο πάνω ψηλά
κι ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο, μη με νομίζουνε για φουκαρά
έτσι τρομάζουνε και οι οχτροί μου κι έγιναν μύρια, μιλιούνια, πολλοί
μάζεψα γύρω μου μια φάρμα όνειρα και μου τα φάγανε οι ποντικοί

μα περισσότερο κι από τον πόνο, έμαθα να ‘χω υπομονή
να περιμένω μία πριγκίπισσα ή μια αλήτισσα γιομάτη ψυχή...

γιώργος_κ

ΕΠΙΚΟ

2011-02-02T21:09:00.003+02:00

Κάθε που βραδιάζει νύχτα ντύνομαι,
τυλίγομαι στα μαύρα μου τα πέπλα.
Σ ένα όνειρο αναβάτης πάλι γίνομαι,
σ ένα κορμί παραφροσύνης, κλέφτρα.

Έρχεται ο ασπρόμαυρος ο πήγασος
με τα ανοιχτά διάπλατα φτερά του,
με παίρνει για ταξίδι στο αρχιπέλαγος
του ουρανού, μήπως μου δώσει την χαρά του.

Σαν ανεβαίνω πάνω του, εγώ σαν άνεμος
εκείνος με επιβλέπει και χαϊδεύει
τα όνειρα και γίνεται όλος κόκκινος
και εκεί καθώς με πάει, μου παραπέφτει…

Με ακουμπάει επάνω σε ένα σύννεφο,
αυτό που μου χε πει πως με πονούσε.
Σφαιροειδής γροθιά, στο άπειρο το σύννεφο
και χοροπήδησε το άσπρο που φορούσε!

Έρχεται ένα παιδί και μου κρατάει το χέρι
χρυσοντυμένο, με ανοιχτές του τις φτερούγες,
μου τραγουδάει τυχαία και ύστερα με χαϊδεύει
ανοίγει τα φτερά του και λέει πως με αγαπούσες.

Πύρινος κόμπος στον λαιμό μου βλάστωσε,
όταν μου είπε ότι πρέπει να γυρίσω..
Τα βλέφαρα μου γλύφουν τα όσα τάζανε
και να παρακαλάω μην ξαναξυπνήσω..

Ξαστέρωσε και ξύπνησα σε όλεθρο,
με δάκρια στα μάτια αγναντεύω.
Κόλαση και ο παράδεισος σε πόλεμο
μα την ψυχή, δεν έχω που να την βολέψω.

Ανάθεμα τα φώτα της ημέρας μου
που ξύπνησα και έχασα την μάχη.
Τον έναν άγγελο που μ άφησε μονάχη μου
που του ζητάω τον λυτρωμό σ ένα του χάδι.

Στοιχειά απάτες σε φτηνό σκαρί με αμπαρώσανε,
για τον βαρύ σταυρό που διαρκώς τον κουβαλάω.
Χίλιοι μυριάδες δαίμονες με παραπέμψανε,
να αποζητάω μια λύτρωση, στο να πεθάνω!

Το έδαφος μου, που ποτέ δεν μέστωσε
με έσερνε στην, του θανάτου τραγωδία.
Ότι με αγάπησε μακριά μου έφυγε
και κάθε βράδυ αιμορραγώ.. σε μια αδικία…

Για το ποίημα: Stigmi (Δέσποινα Παντελίδου)
1/2/2011
Για τη φωτογραφία: Γιώργος_Κ από το προσωπικό μου αρχείο..

Πολιτεία

2011-01-30T20:50:00.001+02:00

~~

Τούτο το γράμμα χρωματίζω με πινέλα
βλέπεις δεν έμαθα να ζωγραφίζω, παρά μονάχα κάτι άκομψες τελείες
γεμάτες με σιωπή, αποσιωπητικά και φλέγμα
όσο απόμεινε απ’ τη φωνή που ούρλιαζε απεγνωσμένα
παίρνοντας χρώμα απ’ την κλίμακα του μαύρου
για να το κάνω διάφανο, σαν το βερνίκι των νυχιών σου

- η νύχτα ξέβαψε -
και φωτισμένη απ’ την κολόνια, άλλαξε όψη
γυάλισε η πόλη μου απ’ της βροχής τις στάλες και τα δάκρυα
βλέπεις πολλοί διαλύθηκαν εν μια νυκτί και με μανία τέτοια
όπου η σιωπή μετά, αργότερα, κατόπι
ζητούσε αντάλλαγμα της παιδικής ονείρωξης την παθιασμένη δόση

ξέρεις εσύ...

γέμισε η νύχτα πιτσιλιές λευκές, σταγόνες του λευκού αλφάβητου..
Άγγιγμα, Βλέμμα, Γεύση, Δάχτυλα, Έρωτας, Ζεύγος, Ηλιοβασίλεμα
Θαλπωρή, Ίριδα, Κλίνη, Λατρεία, Μουσική, Νεύμα, Ξενοδοχείο
Ομορφιά, Παρέα, Ρόδινο, Συνήθεια ,Τηλεπάθεια, Υγρά, Φαντασίωση
Χάδι, Ψίθυρος, Ωκεανός...

κι ύστερα το σκότος
πηγαινοερχόμουνα στις σκάλες σου να βρω ένα μικρό κομμάτι από Συμπόνια
να το πάρω στο Ταξίδι κολατσιό μου...

κανείς δε με λυπήθηκε

κι έμεινα έρμο, πεταμένο αποπαίδι στη βροχή
να μασουλάω πασατέμπο και ψημένα κάστανα, να φτύνω τ’ αποτσόφλια τους
ν’ αναμετρώ τα όσα οι άλλοι χαίρονταν στο διάβα της ζωής
- σε μια ζωή που τους χαρίστηκε με περισσή ευκολία -
κι εγώ να προσπαθώ μ’ ένα τηλέφωνο μουγγό να παίζω με τα γράμματα
για ν’ αποδείξω της αγάπης τα πρωτεία ...

κομμένα αυτά.. ανήκουνε στο παρελθόν, σε μουχλιασμένα, κίτρινα βιβλία
και σε συρτάρια που φυλάσσουν ψεύτικα και σκονισμένα λόγια αλαζονείας
κρυμμένα έντεχνα σε ερωτικές επιστολές, δίχως καμιά αξία

μικρός ετούτος ο παράδεισος να ζεις τον έρωτα, δε μας χωράει
μεγάλη η κόλαση που μας καλύπτει όταν χάνεται
κι η πιο πικρή ανταμοιβή, η αχαριστία
να μη σου λένε κάτι αυτά τα μάτια που αγάπησες, όταν τα βλέπεις πάλι
να σου ζητάνε μόνο να πηδήξεις μέσα τους, να βυθιστείς
όσο μπορείς, χωρίς σωσίβιο, σ’ αυτήν την απληστία

κι ενώ γυρίσανε των Αθηνών κάθε κρυφή γωνία
και δεν υπάρχει κάπου ένα μέρος να κρυφτούνε
- έτσι κολύμπησαν και πνίγηκαν τα μάτια μου σ’ αυτή την πολιτεία -
τουλάχιστον να μην τα βλέπουν οι περίοικοι να σπαρταράνε
κι οι καστανάδες άλλο πια μην τα λυπούνται
σαν χωριστή τραβήξανε πορεία...

γιώργος_κ

24 κεφάλαια για τον Έρωτα

2011-01-30T20:00:00.002+02:00

..γέμισε η νύχτα πιτσιλιές λευκές, σταγόνες του λευκού αλφάβητου
και παραμύθια..
Άγγιγμα, Βλέμμα, Γεύση, Δάχτυλα, Έρωτας, Ζάχαρη, Ηλιοβασίλεμα
Θάλασσα, Ίριδα, Κλίνη, Λατρεία, Μελωδία, Νεύμα, Ξενοδοχείο
Ομορφιά, Παρέα, Ρόδινο, Συνήθεια ,Ταξίδι, Υγρά, Φαντασίωση
Χάδι, Ψυχή, Ωκεανός...

Κεφάλαιο Α’: όπως Άγγιγμα

Εγώ μεθώ από τον ήχο των πουλιών
και με το φως του πρωινού αργοπεθαίνω
- με της Ανατολής τη διαύγεια σβήνω -

με τα κυκλάμινα παραμιλώ
και τα μπουμπούκια των τριαντάφυλλων

με της θαλάσσης τ’ άγρια κύματα μεθάω
- όχι απ’ τα χείλη σου ή τον έρωτα -
μ’ αυτά δεν επικοινωνώ, μήτε τα νοιάζομαι

ούτε απ’ το χάδι σου έμαθα να μιλάω

να κοινωνώ με κεχριμπάρι και μαστιχέλαιο
με το χυμό ενός χαμόμηλου να διψάω
ούτε με το φιλί, μήτε με το κορμί σου

ούτε στα χέρια σου προσμένω να χωθώ
μήτε στην αγκαλιά σου να ορμήξω
- ποια είσαι εσύ; δε σε γνωρίζω -

κοιμάμαι κάτω απ’ τα δέντρα
πάνω στη χλόη τ’ ανθισμένου κήπου σου
αν θέλεις λιώσε με

μα στ’ απαλά σου πόδια δε θα γείρω το κορμί
με τ’ άγγιγμά μου δε θα σύρω τις ορμές σου
ποτέ δε θα σ’ αγγίξω

χαϊδεύω τ’ άνθη που νωρίς-νωρίς φυτρώσανε
και διασκεδάζω απ’ τη σιωπή σου

κυλώ σα γάργαρο νερό πλάι στις καμπύλες σου
εγώ πεθαίνω κι ανασταίνομαι και σβήνω
σ’ ευχαριστώ για την αδιαφορία σου

μα όση αγάπη έχω για σένα και τα μάτια σου
δεν έχω τόση για της πλάσης τα στολίδια
- κι αυτό ποτέ δε θα το μάθεις -

Κεφάλαιο Β’: όπως Βλέμμα
Κεφάλαιο Γ’: όπως Γεύση
Κεφάλαιο Δ’: όπως Δάχτυλα
Κεφάλαιο Ε’: όπως Έρωτας
Κεφάλαιο Ζ’: όπως Ζάχαρη
Κεφάλαιο Η’: όπως Ηλιοβασίλεμα
Κεφάλαιο Θ’: όπως Θάλασσα
Κεφάλαιο Ι’: όπως Ίριδα
Κεφάλαιο Κ’: όπως Κλίνη
Κεφάλαιο Λ’: όπως Λατρεία
Κεφάλαιο Μ’: όπως Μελωδία
Κεφάλαιο Ν’: όπως Νεύμα
Κεφάλαιο Ξ’: όπως Ξενοδοχείο
Κεφάλαιο Ο’: όπως Ομορφιά
Κεφάλαιο Π’: όπως Παρέα
Κεφάλαιο Ρ’: όπως Ρόδινο
Κεφάλαιο Σ’: όπως Συνήθεια
Κεφάλαιο Τ’: όπως Ταξίδι
Κεφάλαιο Υ’: όπως Υγρά
Κεφάλαιο Φ’: όπως Φαντασίωση
Κεφάλαιο Χ’: όπως Χάδι
Κεφάλαιο Ψ’: όπως Ψυχή
Κεφάλαιο Ω’: όπως Ωκεανός (συναισθημάτων..)

O δρόμος σου ὅσο πάει ξεμακραίνει ἀπ' τὰ μάτια μου

2011-01-23T07:57:00.005+02:00

~~~

Ὅλα μου εἶπες πὼς περνοῦν, θὰ γιάνουν μὲ τὸ χρόνο
μὰ ἔτσι πέρασες κι ἐσὺ ἀπ’ τὴ ζωή μου καὶ προσπέρασες
καὶ χάθηκες μές του μυαλοῦ τοὺς σκοτεινοὺς διαδρόμους
σὰν καταχνιὰ καὶ σὰν βροχή, σὰ τὸ μπουρίνι πρὶν τὴν Ἄνοιξη
καὶ σὰν τὸν ἥλιο ποὺ διαδέχεται ἁρμονικὰ τὴν καταιγίδα

ἀνέμελη ἤθελες νὰ τρέχεις, σὰν ἄτι μέσα στοὺς ἀγροὺς
σὰν πεταλούδα νὰ πετᾶς ἐλεύθερη κι ὡραία
κανέναν πιὰ δὲν ὑπολόγισες, παρὰ νὰ κάνεις τὸ φευγιό σου ἕναν κανόνα
- “να συνεχίσεις νὰ χορεύεις…” -

καὶ θέλω ἀκόμα νὰ σοὺ πῶ, πὼς ἡ ἀνάμνηση δὲν ἔσβησε
δὲν ἦταν μπόρα καλοκαιρινὴ μέσα στὴν ἄστατη ζωή μας
οὔτε τὸ δάκρυ μίας στιγμῆς, ἕνα μικρὸ ποὺ χύνεται, δὲν ἦταν
μὰ ὁ ἐγωισμὸς βαθὺς καὶ γόνιμος γιὰ νὰ στηρίξει χωρισμὸ

ἀνέμελη ζητοῦσες νὰ πορεύεσαι καὶ ἀνεξέλεγκτη
ὅπως ἡ κίνηση τοῦ ἥλιού μας. Ok, παρ' τὸν ἀγκαλιά!
ἄλλωστε “τέλειωσε ... ὅμως περνάει ἡ μπόρα, δὲν περνάει ψυχή μου;” ...*

ὁ οὐρανίσκος μου μία γεύση ἀλλιώτικη, πικρίας ἔχει πάρει
τὸ πεπρωμένο μου νὰ περιμένω πρὶν τὸ σιρόπι σοκολάτας νὰ χυθεῖ
ἢ τὸ γλυκὸ νὰ μοιραστεῖ ἢ κάπου ἀλλοῦ νὰ χαριστεῖ καὶ πάλι ἡ ἀγάπη

στὴν τελική, τὸ ἀπωθημένο μου ζητάει νὰ ἐκδικηθεῖ
γιατί δικάστηκε ἀπ' τοῦ χοροῦ τὴ μάχη
καὶ πάει μονάχο του καθὼς οἱ ἄλλοι περπατοῦν μονάχοι
τὸ ἀπωθημένο μου ζητάει νὰ ἐκδικαστεῖ
στὴ δίκη αὐτὴ μ’ ἔκανε θύμα τὸ γινάτι
αὐτὴ ἡ ὑπόθεση, ἕνα κομμάτι ἀπ’ τὴ ζωὴ ποὺ δὲν ξεγράφει...

μονάχα μὴν τολμήσεις νὰ σταθεῖς στὴν πόρτα μου
καὶ νὰ μὲ περιμένεις κλαίγοντας, σὰν ἄλλοτε
ἂν μάθεις πὼς παντρεύομαι καὶ ζῶ εὐτυχισμένος μακριά σου

μονάχα μὴν ντραπεῖς νὰ ἀρκεστεῖς σὲ ἀναμνήσεις καὶ σκιὲς
μὲ τὰ καλὰ κρυμμένα ἀρώματα τοῦ παρελθόντος στὸ κορμί σου
γιατί μονάχα αὐτά σου ἔμειναν γιὰ νὰ ‘χεις φυλαχτὸ

λίγο ἀργὰ δὲ τὸ θυμήθηκες ν’ ἀπαρνηθεῖς τὶς πράξεις μας
καὶ τὸ φαρμάκι ποὺ ἔσταζε νὰ γίνει παρελθόν μας
πῶς τὸ ζητάς, νὰ γίνει μέλι ἡ ἀγάπη, νὰ μονιάσουμε
ἐσὺ δὲν πρόδωσες τις όμορφες στιγμές μας;

καὶ τὴν ἀγάπη έσπρωξες νὰ πάρει ἡ κατηφόρα!
πορεύσου ἔτσι τὸ λοιπὸν
...εἶσαι ἐλεύθερη, στὴν ἀνιδιοτέλεια τοῦ ἐρωτεύσιμου ἐγώ σου

ὅταν ἡ ἀνάγκη σου θὰ φλέγεται ἀπὸ ἡδονὴ καὶ πόθο
δὲ θὰ μπορεῖς νὰ ταξιδέψεις στὰ μέρη ποὺ ταξίδευες
νὰ νιώθεις τὸ λυγμὸ τῆς θάλασσας, τὸ δάκρυ τῆς βροχῆς
- μέσα στὴν ἀγκαλιά μου -
τὴν τρικυμία τῆς πλάσης μὲς τὰ σπλάχνα μου
δὲ θὰ τὴ νιώσεις ἄλλοτε μέσα στὴν πέτρινη καρδιά μου

δύο μάτια ποὺ μέχρι τώρα ‘κλαίγαν πικραμένα
γιατί δὲν ἄντεχαν τοῦ χωρισμοῦ τὸν πόνο, μήτε τῆς καρδιᾶς
τὶς ἀναμνήσεις σὲ βαλίτσες φόρτωσαν καὶ πήρανε τὸ τρένο
μπροστὰ στὴν ἀποβάθρα στήθηκαν νὰ φύγουν μίλια μακριὰ

ἀσπρόμαυρες φωτογραφίες στὸ σταθμό του
καὶ ὁ σταθμάρχης νὰ φωνάζει ἀκόμα τὴν πικρὴ ἐτυμηγορία
ἐνῶ τοῦ ἔρχονται ἀναμνήσεις μίας ἀπύθμενης λατρείας
χωρὶς τὸ ἄρωμα καὶ δίχως λόγια νὰ θυμίζουν ἀγκαλιὰ

νὰ μὴ σκεφτεῖς πὼς μὲ τσακίζει ὁ χωρισμὸς
ὅλα σὲ τούτη τὴ ζωὴ ἔχουν ἀρχὴ κι ἔτσι πεθαίνουν
σὲ νέους ὁρίζοντες τὰ πάντα ταξιδεύουν
καινούργια ἔρχονται τὴν Ἄνοιξη πουλιὰ

ἔτσι τὸν ἔρωτα θὰ τραγουδῶ σὲ κάποιαν ἄλλη ἀγκαλιὰ
καινούργια ἀγάπη θὰ φωλιάζει στὴν ψυχή μου
λοιπὸν ἀνοίγω τὰ φτερὰ κι ὅλα μὲ μία μολυβιά, τὰ ‘χω ζωή μου

κι ἐσὺ σὲ μία ὑπόγεια ἀποβάθρα ἑνὸς σταθμοῦ
θ’ ἀκοῦς συρμοὺς νὰ τραγουδᾶνε τὰ γραπτά μου
θὰ τὸ σκεφτεῖς καὶ θ’ ἀπαιτεῖς νὰ ‘ρθω στὰ μάτια σου μπροστὰ
μὰ θὰ ‘χεῖ μίλια χωρισμοῦ ὁ ἔρωτάς μου

πορεύσου ἔτσι τὸ λοιπὸν
...εἶσαι ἐλεύθερη, στὶς παγωμένες πίστες σου ποὺ ἔμαθες νὰ πατινάρεις
ἄλλωστε “τέλειωσε ... ὅμως περνάει ἡ μπόρα, δὲν περνάει ψυχή μου;” ...*

ὅλα μου εἶπες πὼς περνοῦν, θὰ γιάνουν μὲ τὸ χρόνο
μὰ ἔτσι πέρασες κι ἐσὺ ἀπ’ τὴ ζωή μου καὶ προσπέρασες
καὶ χάθηκες μές του μυαλοῦ τοὺς σκοτεινοὺς διαδρόμους
σὰν καταχνιὰ καὶ σὰν βροχή, σὰ τὸ μπουρίνι πρὶν τὴν Ἄνοιξη
καὶ σὰν τὸν ἥλιο ποὺ διαδέχεται ἁρμονικὰ τὴν καταιγίδα

μέσα σὲ ἄλλη ἀγκαλιὰ θὰ βρῶ ἀπάγκιο ν’ ἀκουμπήσω
παρηγοριὰ μπορῶ νὰ βρῶ εὐκόλως κι ἅμα τὸ θελήσω
κι ὅταν μονάχη σου θὰ κλαῖς, “κοίτα τί ἔκανα” θὰ λὲς
μὰ τὸ ποτάμι τοῦ καημοῦ δὲ θὰ γυρίζει πίσω

ἔτσι τὸν ἔρωτα θὰ τραγουδῶ σὲ κάποιαν ἄλλη ἀγκαλιὰ
καινούργια ἀγάπη θὰ φωλιάζει στὴν ψυχή μου
λοιπὸν ἀνοίγω τὰ φτερὰ κι ὅλα μὲ μία μολυβιά, τὰ ‘χω ζωή μου..

~~~

(Μαζευτήκανε όμορφα κορίτσια στο προφίλ μου, στήσαμε ένα πηγαδάκι και δημιουργήσαμε ο καθένας με το δικό του λιθαράκι αυτό το ποίημα... Ευχόμαστε να σας αρέσει ...βγαλμένο απ’ τη ζωή! Άλλωστε ήρθε η Άνοιξη και η γύρη των πεύκων από παντού ξεχύνεται, και οι πρώτες κάμπιες αρχίζουν δειλά-δειλά να ξεπετάγονται απ’ τις φωλιές τους... να είστε προσεχτικοί όσοι υποφέρετε από ...αλλεργίες....!)

Για το ποίημα αυτό συνεργάστηκαν οι φίλοι:

Spyridoula-Yrw Gioldasi
Γιώργος_Κ
Άρτεμις Δμ
Ntina Papamatheou
Omixli Sti Limni
Kallia
ΣΟΦΙΑ ΜΠΟΥΓΙΟΥΚΑ

* ο στίχος είναι δανεισμένος από το ποίημα “τελείωσε”

Παράκληση

2011-01-15T10:19:00.002+02:00

Για όσους αναγνώστες θέλουν να εγγραφούν στην Πορφυράδα για να γράφουν στην παρέα μας, αφήστε μου με σχόλιό σας το mail address σας στην καταχώρηση αυτή, προκειμένου να σας αποστείλω πρόσκληση εγγραφής. Το ίδιο, για όσα μέλη της Πορφυράδας θα ήθελαν να φαίνεται ο σύνδεσμος της προσωπικής τους σελίδας ή του προσωπικού τους ιστολογίου (blog) στη στήλη "οι σελίδες μας". Ευχαριστώ που συμμετέχετε ...!

ΜΑΙΝΑΔΑ..

2011-01-12T09:57:00.000+02:00

Μ έριξαν όλοι οι Θεοί στην μοιρασιά του κόσμου

Με έναν πλαστό λαχνό να ζω τον θάνατο μου

Να κρέμεται η αγάπη μου από την μια φλέβα

Κι ένας Λάγνος Θεός ολημερίς να με ποτίζει αίμα..

Σ ένα μαντείο οι ιερείς κόβανε το γάλα του μαστού

Κι εγώ να ικετεύω στην σωτηρία του χαλασμού

Να σέρνομαι εξόριστη μήπως και βρω το φως μου

Σαράντα χρόνους κουβαλώ το σκυλοτόμαρο μου.

Μες το καράβι μου άπλωσα ασπρόμαυρα πανιά

Μα οι Σάτυροι του ελέους, μου έστηναν παγανιά

Τέσσερις χρόνους κόλλησα επάνω σε μια άμμο

Μαινάδες έτη λησμονιάς με πάταγαν επάνω..

Ο Άδης απ τα Τάρταρα με ένα κλεμμένο ξίφος

Μου έσκιζε παλιές πληγές ο βλάσφημος, με μίσος

Μύριοι με δίκασαν να ζω στα κάποια κρίματα μου

Τα έσχατα στερνά, προσάναμμα στα άθλια αφήματα μου!

10/01/2010
stigmi (Δέσποινα Β. Παντελίδου)

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΑΜΝΗΣΙΑ (ΤΕΛΟΣ)

2011-01-11T19:33:00.002+02:00

Απόψε ο νους πλατειάζει

Και ας υποχωρεί το κύμα

Και σας τριγυρνάει πια το αίμα σε ήμερο νερό

Η Στιγμή πάει κόντρα!

Πάντα άλλωστε αυτό έκανα, πάντα!
Μέχρι που η ζωή αποφάσισε να με αφήσει μισή.
Μισή αναπνέω!
Μισή πονώ!
Μισή ζω!

Από τότε που έφυγες δεν μύρισα στον κήπο τα τριαντάφυλλα.
Δεν ξεκούκκισα τα ρόδια.
Δεν έσπειρα στην άμμο ανεμώνες
Μόνο άκουγα την βοή του κόσμου
Και διαρκώς μια θλίψη βύζαινα…
Δεν άλλαξα… ακούς;
Γιατί η καρδιά ποτέ δεν αλλάζει μάτια μου… Ποτέ!
Και εγώ σ αγαπώ και σ αγαπώ και σ αγαπώ και σ αγαπώ……
Κι αυτή η αγάπη όλο απλώνει.
Θα στο φωνάζω πάντα, δυνατά!
Γιατί για εσένα τρίζουν ακόμα οι τοίχοι,
τα παράθυρα, το κρεβάτι …
Άκουσε με! Μου λείπεις!

Η απουσία σου αυτή με χτυπά
και με ρίχνει πίσω
Η ανάσα μου έχει βαρύνει
Στο μάτι έχει μείνει μόνο το ασπράδι
Τα βλέφαρα μου είναι πάντα βαριά και βρεγμένα
Η καρδιά μου κάθε βράδυ κάνει ένα κρακ ..
..και σπάει από έναν χτύπο….
Έχασε πια τον ρυθμό της.

Και το μόνο που κάνω είναι να σε αγαπώ
Όλο και δυνατότερα ώσπου να ξεψυχήσω
Το Ακούς;
Σε αγαπάω και σ αγαπάω και σ αγαπάω και σ αγαπάω…..
Και η λαλιά μου πια έσπασε… χάθηκε.
Σιωπηλά αφρίζω…
..σιωπηλά με σφάζω…

Σιώπησε για πάντα ..

Η στιγμή σου αγαπημένε μου…..-

Στον Βασιλάκη
06/04/2007

Stigmi (Δέσποινα Β. Παντελιδου)

Μέθη

2011-01-10T23:12:00.000+02:00

Μ’ αρέσει να μιλώ, νύχτες ολόκληρες,

για βλέμματα που έζησα σε στιγμές.

Και πώς τα μάτια μου τ’ αντίκρισαν γυμνά, δεν ξέρω.

Το τσιγάρο το πρώτο στ’ όνομά σου το σβήνω

Και μεθώ

Αχ, αυτό το πρίσμα της ποίησης

της γλυκιάς διαστρέβλωσης των πραγμάτων,

ό,τι κι αν το διαπερνά,

μεμιάς αγνότερο γίνεται.

ΑΝ…

2011-01-08T19:24:00.003+02:00

Αν σε ρωτήσουνε για εμένα

Πότε Βοριάς, πότε Νοτιάς

Να πεις πως είμαι ένα

Είμαι κανένας

Αν σε ρωτήσουνε για εμένα

Πότε η νύχτα πότε η μέρα

Να πεις πως είμαι αιθέρας

Είμαι αέρας

Αν σε ρωτήσουνε για εμένα

Μην πεις πως έφυγα στα ξένα

Μην μαρτυρήσεις πως ανάσα

Ξέχασα μέσα στο άδειο εμένα

Αν σε ρωτήσουνε για εμένα

Μην πεις την μοίρας τα γραμμένα

Μην μαρτυρήσεις πως σκορπίζω

Στο άγριο βλέμμα που ανεμίζω

Γιατί ελπίζω

Αν σε ρωτήσουν για εμένα

Το ρόδο αν είμαι ή το αγκάθι

Να πεις πως είμαι σαν το εμένα

Είμαι το κάτι

Αν σε ρωτήσουν για εμένα

Ο πόνος αν είμαι η το χάδι

Να πεις πως είμαι στα χαμένα

Είμαι η αγάπη

06/01/2010

Stigmi (Δέσποινα Β. Παντελίδου)

Ανάμνηση

2011-01-08T16:19:00.001+02:00

Να μείνεις
μια γλυκόπικρη ανάμνηση
- θέλω -
ένα κάτι
που ξετρέλανε τη νιότη μου
και τίποτα παραπάνω..
Άλλωστε
εκεί ζεις τώρα πια
...στην ανάμνηση!

(Γ.Κ.)

1984 Πριν το τέλος Βασίλης Παπακωνσταντίνου

2011-01-08T10:22:00.000+02:00

Σε ψάχνω σε παλιές φωτογραφίες

2011-01-08T09:59:00.003+02:00

~~

Αρχίζω απ’ το μηδέν μετρώντας τις καλές στιγμές
στα χέρια μου μία μία πέφτει η φωτογραφία
και μοιάζουνε σαν της Πανδώρας το κουτί
- άγνωστο αν η μοίρα μας θυμάται το στερνό φιλί -
εγκλωβισμένες μνήμες σε μια προσωπογραφία

στο άναμα της σκέψης μου ψελλίζω τ’ όνομά σου
σ’ αυτό θα μεταλάβω απόψε, αγαπημένη
και όλα πως περνούνε! σα μια όμορφη ταινία
σαν τραίνα που αναχωρούν μακριά στη Γερμανία
και φεύγουν τα βαγόνια τους και παίρνουν τη ματιά σου
στερνό φιλί η ανάμνηση και τα χαμόγελά σου
που λες κι αποτυπώθηκαν στου δρόμου τη γωνία

τα χνώτα μου θολώνουν την εικόνα της ρεκλάμας
κι η στάση που ανταλλάσσαμε φιλιά, έχει ερημώσει
το ζωντανό σου μα άψυχο αγγίζω πάλι, σώμα
στ’ ορκίζομαι, το σάλιο μου κόλλησε στο μηρό σου
κι έμεινε πάνω του σα χαρακιά στυγνού εγκληματία

κοιτώ τα μάτια αυτά που με φιλήσαν με λατρεία
και αντικρύζω δάκρυα που ξεχειλίζουν πίκρα
η λάμψη της αγάπης μας έσβησε απ’ το χρόνο
και τ’ άρωμα του θεϊκού κορμιού ξεπλύθηκε με βία

ανοίγω το ραδιόφωνο να βρω το δολοφόνο
κι ακούω το τραγούδι μας που λέει για μια νύχτα

εσύ κρυμμένη πίσω από την κάθε ασπίδα
κι εγώ Δίας γινόμουνα σε κάθε καταιγίδα
φωνές και λόγια άκουγες παράξενα κι αστεία
φωνές και λόγια άκουσα σε τούτη την πορεία
που απέμεινα εμβρόντητος να τα μετράω πίσω

το είδωλό σου έμεινε επάνω στη μαρκίζα
ν’ αναβοσβήνει έρωτες που πήραν τα καράβια
ν’ αργοπεθαίνουν τα χαρτιά που γεύονται τη γλύκα
κι εγώ μ’ ένα παράπονο να ουρλιάζω με μανία

ΓΙΑΤΙ;

και μες την κρύα τη βραδιά τα μονοπάτια πήρα
κι έκρυψα μέσα στο παλτό παλιά φωτογραφία
για να δακρύζω όπου κι αν πάω απ’ το ενθύμιό σου
όσο κι αν ζω θα σ’ αγαπώ κι ας έληξε ο καιρός σου
που μες τα χέρια σου γλυκά με κράταγες σα μοίρα

κι εδώ στην άκρη του γκρεμού στην κρύα νύχτα
το ηττημένο αστέρι μας κοιτάζω όπως πεθαίνει
η λάμψη του μας τύφλωσε σε κάποια μπυραρία
που βγαίνοντας βαφτίσαμε τον ουρανό αγάπη
και έρωτα τ’ αστέρι μας, να το ‘χουμε σημάδι

άδειο βαγόνι η μοίρα, χέρια αδειανά σ’ αυτή την πορεία
μόνοι τα βράδια, έξω σκοτάδια, ξανά η βροχή

δεν υπάρχει η αγκαλιά να σε σφίξω αγάπη
κι ένα που έσβησε κλαίει, παγωμένο κεράκι
δεν υπάρχει ο αγέρας να ρουφήξω ανάσα
και στην πόζα που πήραμε, δες! πεθαίνουν τα άστρα

κι αν ξεθώριασαν όλα, μη δακρύζεις καλή μου
θα ‘σαι πάντα το τέλος κι η καινούργια αρχή μου
κι αν το όνειρο έφτασε ν’ απομείνει μισό
τ’ άρωμα του κορμιού σου έχει κάτι απ’ τους δυο

και στεγνώνει ο ήλιος ματωμένο στεφάνι
με το πλοίο ταξίδεψε που δε βρήκε λιμάνι
να γλυτώσει η καρδούλα μας τη στερνή μαχαιριά
εσύ κάπου στα ξένα κι εγώ σ’ άλλη αγκαλιά

άδειο βαγόνι η μοίρα, χέρια αδειανά σ’ αυτή την πορεία
μόνοι τα βράδια, έξω σκοτάδια, ξανά η βροχή

αναμνήσεις και δάκρυα σε θολές σημειώσεις
πως να δώσω στην άψυχη ξαναμμένη στιγμή
τη μαγεία που χάθηκε και την πρώιμη νιότη
των φιλιών τη γλυκάδα, τη χαρά, την ορμή;

πως να ζήσει το όνειρο, ν’ αναστήσω το πάθος
να γεμίσω με χρώματα τον καμβά της ζωής;
οι θολές αναμνήσεις μας στου κουτιού μου τον πάτο
κι εσύ λείπεις απ’ τ’ όνειρο, ξεβαμμένη μορφή

ΓΙΑΤΙ;

κι αν ξεθώριασαν όλα, μη δακρύζεις καλή μου
θα ‘σαι πάντα το τέλος κι η καινούργια αρχή μου
κι αν το όνειρο έφτασε ν’ απομείνει μισό
τ’ άρωμα του κορμιού σου έχει κάτι απ’ τους δυο

δεν υπάρχει η αγκαλιά να σε σφίξω αγάπη
κι ένα που έσβησε κλαίει, παγωμένο κεράκι
δεν υπάρχει ο αγέρας να ρουφήξω ανάσα
και στην πόζα που πήραμε, δες! πεθαίνουν τα άστρα.

~~

Στο ποίημα αυτό προσκόμισαν φωτογραφίες τους οι εξής φίλοι από το facebook:

Stigmi
Omixli Sti Limni
Σταυρούλα Αντζουλάκου
Λούσυ Μπούμη
Tasos Chrys
Γιώργος_Κ
Giota Biz
Maria Kokkinou

Αναθυμιάσεις τρέλας

2011-01-07T20:46:00.004+02:00

Σημερα που ανθιζουνε τα κρινα
απλωνω τα ξεδιπλωμενα χρονια,
που κουβαλαω αλογιστα
και υποτασσομαι..
σε ξεδιαντροπη αληθεια
σαν να μην φτανει η στιγμη
για να διαβει ο χρόνος ..
Ξεχυθηκαν ολα, παλι...
ακομα κι εκεινη,
η αμμος.. η κινουμενη
που αχορταγα με ρουφαγε..
Τα ματια μου πλημμυρισαν παλι.
Το στομαχι μου σφιχτηκε.
Ασπρισα.

Σε αγαπησα....
χωρίς ορια που ποτε δεν μου φτασε,
σε μια ταλαντωση πολεμικη,
εσυ με γυτεψες..
παγωμενη στεκω και κοιτω τον χρονο
ειμαι ακομα εκει
μα αλλο δεν παλευω..
ξεροντας πως αναζητας απεγνωσμενα
το κομματι της στιγμης που χασες απο μενα..
Με παραπονο που παντα θα μεινει,
με απορια που ποτε δε θα λυθει...
με στιγμη που αλλο δεν θα δεις,
γιατι εκει που λαθη στεκουν πια δεν συχνάζω..
Σε μισησα οσο σε αγαπησα...

Δημιουργός: stigmi (Δέσποινα Β. Παντελίδου)
22-04-2005

Μα εσύ φοβόσουν πάντοτε την καταιγίδα

2011-01-05T09:57:00.005+02:00

~~~

Είναι τα μάτια μου κι απόψε μεθυσμένα
η αγκαλιά μου αδειανή σα το βαγόνι της γραμμής
κι έξω φυσά, το κρύο τόσο τσουχτερό
ποιος θα βρεθεί να σου ζεστάνει την καρδιά;

αστράφτει κούφιες αστραπές κι η νύχτα νότες φωτεινές
όσο κι αν μοιάζει η νύχτα blues μη σε γελάει
εσύ μεγάλωσες με όνειρα που η ζωή σου τα πατάει
και σου αφήνει πίσω της τσιγάρα για προσάναμμα

φωνή δε βγαίνει, έχουν τα χείλη μου παγώσει
κι έξω βροντά, αστράφτει, η αγάπη μου είναι τόση
που αργοσέρνεται η μιλιά λέγοντας πόσο σ’ αγαπά
κι ενώ στα μάτια μου τα πάντα έχουν θολώσει

κι όταν η νύχτα θα βρεθεί να με σκεπάσει
σα το σεντόνι που με έντυνε το σώμα σου
το ουρλιαχτό από τα χείλη, θα σωπάσει
- μην πληγωθείς αν μάθεις μάτια μου πως έφυγα -
έτσι κι αλλιώς εσύ ακολούθησες το δρόμο σου
και πήρες όνειρα καβάτζα και τα λάθη

είναι η αγάπη ένα αστέρι που το φτιάξαμε με κόπο
στον ουρανό με καταιγίδα ή με λιακάδα είναι εκεί
τώρα φοβάμαι πως γκρεμίζουμε ο,τι φτιάξαμε
κι όλα βυθίζονται στης μοναξιάς τον πόνο
όσο εκείνο θα φωτίζει όλη τη Γη

κι όλο μακραίνεις καθώς φεύγουνε τα τραίνα
ίσως να οργίστηκε ο Θεός που έρημη έμεινε η ψυχή
κι όλο φοβάσαι να επιστρέψεις, ξεμακραίνεις
εμείς βουλιάξαμε μες τη νεροποντή

μες τη σιωπή σου καταβάθος μ' αγαπάς
μα εσύ φοβόσουν πάντοτε, πάντα την καταιγίδα
τον κεραυνό και το μπουρίνι, την αστραπή και το λιμό
- μην πληγωθείς αν μάθεις μάτια μου πως έφυγα -
τα λόγια μπήκανε στην ονειροπαγίδα
κι εγώ ρωτάω για να μάθω τον καιρό
πριν να ξεσπάσει των δακρύων η καταιγίδα

είμαι ένας άγνωστος που τώρα μ’ αντικρύζεις
πες πως ποτέ σου δε με γνώρισες ή δε μ’ άκουσες
σκέψου τι λέξεις θα σου ερχόντουσαν, να κρίνεις
πρώτη φορά, άμα στα μάτια σου μ’ αντάμωνες

μα εσύ φοβόσουν πάντοτε στα μάτια να με νιώσεις
κι αν την ψυχή σου έβλεπα φρικτά που σε πονούσε
ήταν γιατί σε έτρεμα πάλι μη με προδώσεις
στα μονοπάτια που έμαθες να κρύβεσαι σε μνήμες

κι αργοκοιτούσα των ματιών τις άκρες και το βλέμμα
να δω αν πάλι ψεύδονται ή αν μου λένε αλήθεια
τα αισθήματα ένας χείμαρρος, ψυχή παραπανίσια
εκεί όπου συνθλίβονται των εραστών οι μήνες

κι ακόμα τώρα σκέφτομαι τις όμορφες στιγμές μας
ποτέ δε σε ξεπέρασα και φθίνουν οι αντοχές μας
στο χρόνο πιο απόμακρη μου μοιάζει η μορφή σου
κι η αγκαλιά που σκέπαζε “για πάντα” το κορμί σου

κι ακούω εδώ το λασπωμένο δρόμο να διαβαίνεις
οι μπότες να χτυπούν χιλιόμετρα στο διάβα σου
είσαι μια ξένη τώρα κι εγώ ένας ξένος
ποιος θα μαζέψει, πες μου, τα κομμάτια σου;

αφού τα μάτια σου δεν μ’ έχουν ξεπεράσει
για όσες νύχτες με βροχή που είχαμε περάσει
συνέχεια επάνω σε μια αγκαλιά ενωμένοι
ταξίδια μέσα στο νερό κι ερωτευμένοι

αφού τα μάτια σου δεν μ’ έχουν ξεπεράσει
η καταιγίδα ετούτη έπεσε στην πλάση
κι όλα στα δάκρυα πνιγήκανε με μιας
έλα κοντά μου όσο ακόμα μ’ αγαπάς

κι όταν η νύχτα θα βρεθεί να με σκεπάσει
σα το σεντόνι που με έντυνε το σώμα σου
το ουρλιαχτό από τα χείλη, θα σωπάσει
- μην πληγωθείς αν μάθεις μάτια μου πως έφυγα -
τα λόγια μπήκανε στην ονειροπαγίδα
κι εγώ ρωτάω για να μάθω τον καιρό
πριν να ξεσπάσει των δακρύων η καταιγίδα...

~~~

"..ποτέ την καταιγίδα δε φοβόμουν, παρά μόνο την αστραπή
που μπορεί και να μη με βρει ανάμεσα στις ψιχάλες..."

"..ήρθες κλεφτά, μου ψιθύρισες, χάθηκες μετά και άφησες την βροχούλα να μου σιγοψιθυρίζει το σ' αγαπώ.....!Μόνη έμεινα να μιλώ με την βροχούλα ..είχε τα λόγια και το άρωμα σου και εγώ να της μιλώ.....κι εκείνη να μου απαντά σ' αγαπώ...! Φοβάμαι της είπα, τις λάμψεις και τρέμω σαν ακούω τον κρότο αυτό στον ουρανό........Και εκείνη τότε χαμογέλασε και είπε....θα είμαι για σένανε πάντα εδώ.....!"

"..αν τύχει να δεις ένα αστέρι εκεί ψηλά να λάμπει για σένα ..
…είναι που σε συλλογίζομαι...!"

~~~

Για το ποίημα έδωσαν σταγόνες τους οι παρακάτω φίλοι από το facebook:

Γιώργος_Κ
Stamatis Parhas
Άρτεμις Δμ
Spyridoula-Yrw Gioldasi
Λούσυ Μπούμη
Stigmi
Maria Kokkinou
Silvia Okaliova
Omixli Sti Limni
Ntina Papamatheou

H φωτογραφία ανήκει στο χρήστη alexandros oikonomidis, μέλος του site digital-camera.gr

Η ιστορία δεν μένει άνεργη η ιστορία δουλεύει

2011-01-04T20:43:00.000+02:00

Η ιστορία δεν μένει άνεργη η ιστορία δουλεύει
σ' αυτόν τον αιώνα που το πολίτευμα είναι
κοινωνικός δράκος
και η μιζέρια του αμύθητου πλούτου
βασίλισσα.

Κράτος των λίγων, κραυγή των πολλών, λιμουζίνες
λόγια φθαρμένα, χειμώνας της καρδιάς-

Συσσωρευμένο φαρμάκι που δεν θα λυτρώσει κανέναν
από τον θάνατο-ζωή ώσπου να φτάσει
στον θάνατο-θάνατο.

Πολιτικές απάτες, χρεοκοπία συνειδήσεων, αίσχος
κομματικά πια καθαγιασμένο-

Μεγάλες τσέπες βαθιές: όλα χωρούν φτάνει να μην έχει τίποτα ο άλλος-

Πεινώ, πεινάς, κι όμως λουκούλλεια γεύματα
προκαλούν την ιστορική στιγμή
να επαναστατήσει
και να γίνει χαμός στα επίγεια πατώματα.

Κι αν σου μιλώ είναι γιατί βλέπω στα μάτια σου μια θλίψη
μια φωνή που δεν βγήκε ακόμα, μια αγκίδα
που θα πάρει μορφή της φωτιάς
έως στο τέλος
να τα κάψει όλα για να ζεσταθεί
ο κόσμος που έρχεται

των αθώων παιδιών..

Άσε με

2011-01-03T22:55:00.000+02:00

Κι αν κάθε μέρα,

με κοιτάς βαθιά στα μάτια

και δε βλέπεις ίχνος από αυτό που ήξερες

Είναι που μεγάλωσα

και που δεν έχω πια το κουράγιο

να πω τα μάτια κοίταγμα,

τα χέρια άγγιγμα,

τα χείλη φίλημα.

Κι εσύ,

με την αιώνια δυσπιστία σου

σε ό,τι δε γίνεται να βλέπεις,

μου χαμογελάς

………………………………….

Άσε με λίγο.

Να γίνουν πιο καθαρά τα χέρια μας

Να στεριώσουν τα κάδρα στους τοίχους.

Κάθισε.

Να κάτσει η θλίψη μέσα σου

Να γίνεις,

να μη γίνεσαι.

Κι άσε τη σκέψη να χάνεται.

Να μη χτυπά,

να μη χτυπιέται.

Κι ας μη χτυπά πια το ρολόι

-σε κάθε βήμα-

να δηλώνει,

πόσες ανάσες μας χωρίζουν.

♫♪♪ Happy New Year ★ 2011★ Best Wishes ♥♥♥

2010-12-31T07:06:00.003+02:00

Ελένη Βιτάλη - Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

2010-12-30T09:22:00.000+02:00

Hotel Anastasia

2010-12-30T08:26:00.004+02:00

~~

Ξύλινα μπαλκόνια με κισσό δεμένα
κάτασπροι οι τοίχοι, απέναντι το χάος
δάσος, πρασινάδα, άγρια χόρτα ...κι οι ορμές μας

μέσα σε καθρέπτες να κοιτάζουνε τα μάτια βουρκωμένα
μ' ένα τόσο δα μικρό φεγγάρι ν’ αχνοφαίνεται στο δάπεδο

μπροστά στις στάχτες του άλλοτε φλεγόμενου έρωτά μας
κι ανάμεσα σε θραύσματα, θολώνει το μυαλό μου
επάνω στα πλακάκια να φωλιάζουν τα όνειρά μας
και όλα τα αγγίγματα κρυμμένα στο κρεββάτι μας

το μόνο που σκεφτόμουν ν’ αντικρύσω, το κορμί σου
τα μάτια σου, τα ένιωσα περίεργα να κλαίνε
με χάιδεψες και μούδιασα απ’ τον κόρφο ως τα μηνίγγια
και όλα γύρω, δίπλα μου, χαμένα

στα χέρια σου ένας θάνατος και η πνοή ζωή σου
φυσάς και τρεμοπαίζει η μαρκίζα “Αναστασία”
τριγύρω όλα κόκκινα σαν πρόζα του θανάτου
δικιά μου εσύ, δικός σου εγώ και η στιγμή αιώνια

τα λάθη μας τ’ αφήσαμε στο παρελθόν χαμένα
και ρίξαμε στη φλόγα της αγάπης μας κολόνια
παρέα με τις μνήμες των φιλιών που ζούνε χρόνια
και των πολλών ενθύμιων τη γεύση απ’ τα παλιά

η βροχή να πέφτει έξω απ’ το τζάμι
κι η γαλήνη ουράνιο τόξο στα κορμιά μας
να τα δένει η καταιγίδα στο περβάζι
σαν τα κύματα που σβήσαν στη στεριά

στη ντουλάπα έχεις ξεχάσει μια ζακέτα
και αμέτρητα ενθύμια στις τσέπες της
κομματάκια από χαρτί με τ’ όνειρό μας
που ζητάνε αφορμή να τα συνδέσουμε

για μαέστρος μας ορίστηκε η σιωπή
κι οι ανάσες παίρνουν δρόμο μία μία
τα κορμιά μας μ’ αλυσίδες και δεμένα καταγής
συννεφιά πέφτει παντού και τρικυμία

κι η ορχήστρα να χτυπιέται σε ρυθμό ερωτικό
τα παράθυρα να τρίζουν στις κραυγές μας
είναι τρόπος για να πω, για να φωνάξω “σ’ αγαπώ”
τη στιγμή που ακροβατούνε οι αντοχές μας

πες μου πως να ζωγραφίσω τη στιγμή
πως να κάνω αυτό τον πίνακα να πάλλεται
απ' τις φλόγες, τι κραυγές, τις μεγάλες μας στιγμές
πως να κλείσω σε μια γυάλα να μην χάνονται;

και ξεσπάω σε αμίμητους λυγμούς
και ξεσκίζω το σεντόνι με μανία
με την πλάτη γυρισμένη δε μ’ ακούς
πως διαλύσαμε του ονείρου την πορεία

μια ηλιαχτίδα μας χαϊδεύει απαλά
να ημερέψουμε μας γνέφει με τη χάρη της
στα πλακάκια να ‘ναι σκόρπια τα φιλιά
και τ' αγγίγματα κρυμμένα στο κρεββάτι μας

να έρθουνε κοντά τα περασμένα σώμα σώμα
να μας γητέψω τη στιγμή σε μια βραδιά
τα χείλη μας να σμίγουνε με άρωμα και χρώμα
να γιατρευτεί του έρωτα μας η φωλιά

να ημερέψω θύελλες απ' το πικρό μου στόμα
στα ροδοπέταλα να γιάνει η καρδιά
με γιασεμιά να σου ραντίσω όλο το σώμα
για να ρουφήξω από το στόμα τα φιλιά

κι η αγάπη ζηλευτή σα το φαντάρο στα χακί
η αγάπη αυτή μεγάλη, τη ζηλέψανε κι οι άλλοι

- σα τσιγάρο που τρεμόσβηνε, την πέταξες -
σου φωνάζω “ΠΡΟΣΟΧΗ” ένα βήμα σου πιο ‘κει
δικιά μου εσύ, δικός σου εγώ και η στιγμή αιώνια.

~~

Για το ποίημα συμμετείχαν με στίχους τους οι εξής φίλοι:

Ntina Papamatheou
Tasos Chrys
Λούσυ Μπούμη
Άρτεμις Δμ
Maria Kokkinou
Γιώργος_Κ
Mary Plagiannakou
Stigmi
Omixli Sti Limni

Ἡ μουσική ἐκφράζει τήν ἀγάπη μου..

2010-12-28T10:12:00.003+02:00

(Ὁ χάρτης τῆς μουσικῆς εἶναι ἕνα πεντάγραμμο πού πάνω του γράφεται ἡ μελωδία τῆς ἀγάπης !)
~~

Πολλές φορές προσπάθησα νά γράψω μέ τούς στίχους
ὅλα τά συναισθήματα πού γένναγε ἡ καρδιά μου
ὅμως ἀπόψε μάτια μου κάτι ἄλλο θά σού γράψω
θέλω μέ ἀγάπη νά σού πῶ ὅ,τι μιλάει ἡ ματιά μου

εἶμαι τό πιάνο σου λοιπόν καί βγάζω μελωδίες
ἔχω πετάλια καί σουλτίνα γιά νά δίνω τό ρυθμό
σκορπίζω νότες, συναισθήματα, ἀβίαστα
κι εἶναι τά θέλω μου μά καί τά σ' ἀγαπῶ

μία νότα, τή φωτιά ἀνάβει ἀνάμεσά μας
μία μελωδία θεϊκή στόν ἔρωτα μέ μύησε
βαρύ ποτό ὁ ἔρωτας πού τρέχει μές τίς φλέβες
νάμα τή μία βραδιά, τήν ἄλλη δηλητήριο

- καί σού ‘χῶ προσκλητήριο ν’ ἀκούσεις τήν πνοή μου -

κι ὁ στίχος μία γουλιά, τόν πίνω στό ποτήρι μου
στό κόκκινο πιοτό οἱ νότες μέ καλοῦνε
εἶσαι τό καταφύγιο μά καί ἡ ἀνάμνησή μου
τά χείλη μου μία μουσική κι ἕνα φιλί ζητοῦνε

οἱ νότες μου ξεπήδηξαν μέσα ἀπό τό πιάνο
καί μία πληγή πού αἱμορραγεί παλευει γιά νά κλείσει
ἕνα βιολί λές κι ἔκλαψε ἀποψε για ἕνα τάνγκο
τά λόγια ἀργά, τῆς μουσικῆς, λιώνουν αὐτό τόν πάγο

- καί σού ‘χῶ προσκλητήριο νά ἔρθεις στή ζωή μου -

να ήταν ὅλα θά 'θελα μαγεία
μέσα στή μουσική, τά χάδια τά φιλιά, μαζί κι ἐσύ
ποιά ἄλλη θά 'ταν τέτοια κωμωδία;
τώρα μέ πᾶς ἐσύ....
ἐμπρός λοιπόν σ' αὐτή τή μελωδία!

λίγο ρόκ καί λίγο ἀγάπη.. ἔτσι εἶναι ἡ μουσική
στή ζωή ἄλλαξα χάρτη, μπέρδεψα σκιές κι ὀργή
ὄσο να τ' ἀντιλογήσεις λάθη δε χρεώνονται
τεχνητές οἱ ἀναπνοές μου, τά καλωδιώνουμε
νά μένουν ζωντανά

σά ματωμένο τριαντάφυλλο ἀπόψε ἡ καρδιά μου
ποῦ παίζει λύρα ἡ βοή τ' ἄνεμου καί μου σιγοτραγουδά
γιά σένα πού δέν εἶσαι πιά κοντά μου ὀμορφιά μου
τί ἄλλο πιά νά κάνω νά σού κλέψω τήν καρδιά;

σέ πιό παγκάκι τοῦ σταθμοῦ νά γράψω
μέ τό μελάνι τῆς καρδιᾶς τά σ' ἀγαπῶ μας
τά ὄνειρα πού κάναμε μαζί καί τήν τροχιά μας
μέ μία ἀγκαλιά σου τρυφερή ὅλα νά τά προσμένω

δακρύζω ὄταν σε σκέφτομαι, δέ θέλω νά σέ ξέρω
ἀφήνομαι στίς μουσικές καί σιωπηλά ὑποφέρω
θά σέ μισήσω εἶχα πεῖ πού χρόνια μ' ἐκδικεῖσαι
σέ μία μπαλάντα ἐρωτική, τόν ἔρωτα ἀρνεῖσαι

τά χείλη νά ‘χοῦν μουσική καί τήν καρδιά μου μόνη
στά χρόνια νά σε ψάχνει νά σέ βρεῖ στή μελωδία
κι οἱ νότες να μιλοῦν ὄλες για την αγάπη
τόν ἔρωτα πού ἄλλος δέν τόν ἔζησε
- παρά μονάχα στοῦ ὀνείρου μου τή σκέψη -
ποιά ἄλλη θά 'ταν τέτοια κωμωδία;

εἶσαι ἡ δόση πού ζητάει ἡ καρδιά μου
τό ναρκωτικό στίς φλέβες κι ἡ πιό βαριά ποινή
εἶσαι ὁ στίχος μές τή νότα πού μαγεύει
καί χαμένος τριγυρνῶ στή μουσική

θέλω νά γράψουμε μαζί ἐρωτικό ρυθμό
νά ταξιδεύουμε σέ θάλασσες μέ ἀγκαλιές θλιμμένες
στά βάθη τοῦ γαλάζιου, νά χαθοῦμε στό λευκό
γυμνοί ν' ἀναδυθοῦμε σ' ἐποχές ἐρωτευμένες

να ήταν ὅλα θά 'θελα μαγεία
μέσα στή μουσική, τά χάδια τά φιλιά, μαζί κι ἐσύ
ποιά ἄλλη θά 'ταν τέτοια κωμωδία;
τώρα μέ πᾶς ἐσύ....
ἐμπρός λοιπόν σ' αὐτή τή μελωδία!

στά χρόνια που περάσανε καί ἤμουνα μέ σένα
πίνω ἀπόψε στήν ὑγειά τούς τό ποτό
καί κάνω τά τραγούδια μου νότες γιά νά τ' ἀκούσεις
καθώς θά παίζονται στό πιάνο πού ἀγαπῶ

λίγο ρόκ καί λίγο ἀγάπη.. ἔτσι εἶναι ἡ μουσική
στή ζωή ἄλλαξα χάρτη, μπέρδεψα σκιές κι ὀργή
ὄσο να τ' ἀντιλογήσεις λάθη δε χρεώνονται
τεχνητές οἱ ἀναπνοές μου, τά καλωδιώνουμε
νά μένουν ζωντανά

- ἄραγε τί νά 'σαι ἐσύ πραγματικά; -
κι ὅλος μου ὁ κόσμος ἐχάθη
ἄλλαξα χάρτη ...
~~

Για την παρτιτούρα αυτής της μελωδίας έδωσαν νότες οι εξής φίλοι:

Γιώργος_Κ
Maria Paraskevopoulou
Λούσυ Μπούμη
Ntina Papamatheou
Maria Kokkinou
Marianna Si
Άρτεμις Δμ
Spyridoula-Yrw Gioldasi
Rena NoObi
Stigmi

Ευχές

2010-12-25T15:10:00.000+02:00

Ο Χριστός να γεννηθεί

σε κάθε ψυχή αγνή και ταπεινή

το θέλημά του να πραγματοποιηθεί

σε ολόκληρη τη γη.

25/12/2010
elenitheof

παιδική χορωδία Δ.Τυπάλδου - θα βρεθούμε ξανά

2010-12-24T10:13:00.000+02:00

Τά τελευταία κόκκινα Χριστούγεννα πού ἔχω νά θυμᾶμαι

2010-12-24T09:04:00.005+02:00

Σάν ἕνα ὄνειρο που ξεπετάγεται ἀπ' τό χθές, οἱ μνῆμες μέ πλακώνουν.
Μνῆμες πού δέν κατάφερα νά σβήσω στίς γιορτές, οὔτε μ' ἀνθρώπους πού ἀγαποῦσα, οὔτε μέ φίλους, μά οὔτε καί μέ ἄγνωστους τυχαίους περαστικούς ἀπ' τή ζωή μου.
Ἕνα κερί πού ἔχω ἀκόμα νά θυμᾶμαι, μέ ἄρωμα τριαντάφυλλο, κατακόκκινο, κλεισμένο σ’ ἕνα γυάλινο βαζάκι ν’ ἀργοκαίει περιμένοντας τούς ἐραστές, ἀπόβραδο, σ' ἕνα ὑγρό δωμάτιο καί σκοτεινό, ὅπου ἡ φλόγα τοῦ ἀρκοῦσε νά ζεστάνει ἐμᾶς τούς δύο.
Μνῆμες ἀλλοτινῶν καί περασμένων Χριστουγέννων πού χάθηκαν γιά πάντα ἀπ' τό παρόν κι ἐγώ ἀκόμα τά προσμένω, κρατώντας τήν ἀνάμνηση αὐτή γιά φυλαχτό.
Ἦταν θυμᾶμαι τόση ἡ παγωνιά κι ἄσπρο τό χιόνι.
Στό τζάκι ἔπαιζε ἡ φωτιά καί ἐμεῖς τό χρόνο σταματήσαμε γιά λίγο.
Ἔλιωνε λίγο-λίγο τό κορμί. Τό τίποτα κοιτάζαμε, τίποτα δέ μᾶς ἐνοιαζε. Γίναμε ἕνα.
Κόκκινες οἱ φλόγες στό τζάκι πού γέμιζε σπίθες τίς ματιές μας καί ἔκανε τούς χτύπους τῆς καρδιᾶς μας νά ἀλλάζουν ρυθμό.
Αὐτό τόν ρυθμό πού ἀκούγαμε στό πίκ-ἄπ καί μᾶς βύθιζε στή μελωδία τοῦ ἐνῶ χανόμασταν ὁ ἕνας μέσα στόν ἄλλον. Καί ἡ ἀγάπη μας νά μοιάζει ἀθάνατη καί ἀνέγγιχτη κι ἐσύ σάν ἕνας ἄγγελος νά μοῦ γελᾶς καί νά μοῦ κλείνεις μέσα μου, ὅλα του κόσμου τά αἰσθήματα.
Ἐσύ εἶσαι τό θέλω τῆς καρδιᾶς μου καί μέ ἐξουσιάζεις γιά τώρα καί γιά πάντα!
Γιατί ὅταν μία ψυχή βρεῖ τό ἄλλο τῆς μισό δέ θέλει τίποτα ἄλλο καί δέν ζητάει παρά μόνο ν’ ἀγαπηθεῖ καί νά ἀγαπιέται γιά πάντα..Γίναμε ἕνα !
Κι αὐτό δέ θ’ ἀλλάξει ποτέ, ὅσα χρόνια κι ἄν περάσουν δίπλα στό τζάκι.
Αὐτή ἡ φωτιά στά μάτια σου καί ἡ φλόγα στήν καρδιά μου δέ θά σβήσουν ποτέ..
Στό κρύο πάντα θά ζεσταινόμαστε μαζί.
Τό χιόνι ποτέ δέ θά γίνει ὁμίχλη, πάντα θά σέ βλέπω..Γιατί πάντα θά εἶσαι ἐδῶ, δίπλα μου.
Στό ἴδιο ἔργο θεατές, σέ μία παραίσθηση χαθήκαμε καί ἔμεινα μονάχος μου σ’ αὐτήν φυλλομετρώντας μία τίς ὧρες πού μου λείπεις καί τήν ἄλλη τή μοναξιά...
Μά τό νιώθω, τό ξέρω, δέ θά σβήσει ἡ φλόγα πού κατακαίει τά σπλάχνα μου. Γιατί σ’ ἀγαπῶ, σ’ ἀγαπῶ!
Σ’ ἀγαπῶ καί τό φωνάζω παντοῦ, νά τό ἀκούσουν ὅλοι καί νά τό ἀκούσουν οἱ μέρες, οἱ ὧρες, οἱ τοῖχοι, τό κρεβάτι τό ἄδειο.. Σ’ ἀγαπῶ καί σ’ ἀγαπῶ...!
Τό χαμόγελο ὅμως πάγωσε στά χείλη. Τό σ’ ἀγαπῶ δέν ξαναβγῆκε ποτέ.
Τό κοίταζα νά φεύγει...
Μία σκιά στό στενό μονοπάτι τοῦ κήπου τό δέντρο τό στολισμένο.
Τά λαμπιόνια ἀναβόσβηναν...κι αὐτό ἔφευγε, χανόταν μέσα στήν ὁμίχλη...
Τό μόνο πού ἔμεινε σ’ ἐκεῖνα τά Χριστούγεννα ἦταν οἱ πατημασιές τῆς ἀγάπης μας πάνω στό χιόνι...
Ἦταν θυμᾶμαι μέρες ἄδειες, κενές
νύχτες ἄγριες, παγωμένες. Χριστούγεννα!
Φιλικές συγκεντρώσεις, ποτά, ξενύχτια, μά τίποτα δέν μοῦ ἔκανε αἴσθηση.
Σέ γύρευα παντοῦ σέ λόγια φιλικά, σέ δρόμους πού περπατήσαμε μαζί.
Μά ἐσύ πουθενά. Ἔλειπες καί ἤμουν ἕνας ἄνθρωπος μισός, δίχως ταυτότητα.
Ἦταν οἱ μέρες πού θυμίζανε γιορτή, μά ἔχω πιά χρόνια νά τή νιώσω στήν ψυχή μου...
Κι ἐγώ πού λάτρεψα τό κόκκινο, ὅλα τριγύρω, μοιάζουν γκρί!
Κι ἐγώ πού δέν μπορῶ νά μάθω νά τό ἀγαπῶ, ἐλπίζω ἀκόμη σ' ἐκείνη τή μικρή τή σπίθα πού ἄφησες, καθώς μέ ἄφηνες ξοπίσω σου...μήπως γυρίσεις κι ὅλα γίνουνε γιορτή...Μία πυρκαγιά πού δέν μπορῶ νά συγκρατήσω...
Τριγύρω ὅλα στολισμένα, γιορτινά...
Τά ὄνειρά μου πεταγμένα σέ περβάζια...
Μή μοῦ λυπᾶσαι πού σκορπίσαμε ξανά
εἶμαι σκιά, πού βάφεται στά κόκκινα
κι ἀφήνει μές τό αἷμα σου σημάδια........
Φῶς κίτρινο, χριστουγεννιάτικο
ἐκπέμπει πάλι σήμερα στῆς πολιτείας τά στενά
καί στά μικρά τά μπαλκονάκια πού φωλιάζουν μέσα ἐκεῖ ἀθῶες ψυχοῦλες.
Τί κι ἄν τό γκρίζο κυριαρχεῖ κι εἶναι τό χρῶμα μερικῶν σταθμῶν
‘κεῖ πού συχνάζουν δακρυσμένοι οἱ ἐπιβάτες
ποῦ στῆς ζωῆς τούς τά καθίσματα, μετροῦν καί ἀναπολοῦνε τίς πληγές τους.
Καί μέσα στίς ψυχές τους, μόνη μου ἐλπίδα
νά λάμψει σύντομα τό φῶς τοῦ ἥλιου καί τοῦ οὐρανοῦ.
Δεντράκια νά κρατοῦν, συντροφιά καί ζεστασιά
στό σπίτι οἱ φτωχοί, μέ γέλια καί χαρά
νά ζοῦν τῶν Χριστουγέννων τή λαμπρή.
Φωνές τά πιτσιρίκια, σάν ξημερώνει παραμονή
τά κάλαντα νά ποῦν, νά πάρουν σοκολάτα νά γευτοῦν
καί μέ χαμόγελο ζεστό, τά πολύτιμα ἀγαθά γιά μία καρδούλα
Ὑγεία, Ἀγάπη κι Ἔρωτας, νά εἶναι οἱ εὐχές μας
μέ μπόλικη δόση ζάχαρης, μέλι καί κανέλα
νά καλύψουνε σημάδια, τίς μαχαιριές τοῦ πόνου
καί τά σημάδια πού ἄφησαν, τή δαχτυλιά στό χρόνο.
Ὄμορφη ἀτμόσφαιρα, γκρίζος ὁ οὐρανός μά τόσο ὡραῖος!
Λαμπιόνια φωτεινά τους δρόμους νά στολίζουν
καί μές τό σπίτι μία ὑπέροχη γλυκιά θαλπωρή μέ ἀρώματα γλυκῶν καί φαγητῶν πού πλημμυρίζουνε τό χῶρο.
Νά λάμπω πιό πολύ ἀπό χιλιάδες ἄλλα λαμπιόνια σάν κοιτῶ τήν ἀγκαλιά μου γεμάτη ἀπό ἀγάπη κι ἀπό χαρούμενες φωνές...... Ἐπειδή μου χάρισαν ὅσα ἔζησα!
Ἄν καί τά χρόνια πέρασαν καί πλέον δέ θυμᾶμαι τόσο ἐκεῖνα τά Χριστούγεννα...μά τά ἀναπολῶ ...γυρίζω πίσω σέ μνῆμες παλιές..ἀνάβω τό τζάκι ξανά.. φέρνω χρώματα καί ἀρώματα ..ὅλα ἐκεῖνα πού σάν παιδί φάνταζαν στό μυαλό μου γιορτινά.. βλέπω τόν παππού νά λέει ἱστορίες.......
Τά κόκκινα μποτάκια γεμάτα δῶρα νά περιμένουν ἐκεῖ καρτερικά... κι ἐγώ παιδί ξανά νά ἔχω μία καί μόνη χαρά...ἄν τό δῶρο ἦταν αὐτό πού εἶχα ζητήσει...
Ἡ παραίσθηση ὅμως διαλύεται..λείπουν πολλοί ἀπό αὐτό τό σκηνικό..
Τά κόκκινα μποτάκια γεμάτα δῶρα νά περιμένουν ἐκεῖ καρτερικά... κι ἐγώ παιδί ξανά νά ἔχω μία καί μόνη χαρά...ἄν τό δῶρο ἦταν αὐτό πού εἶχα ζητήσει.....
Καί ὑπάρχουν κάτι μέρες, κάτι εἰκόνες στή ζωή ὅπου ἐκεῖ εἶναι τό καταφύγιό μᾶς τελικά..

<< ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ! >>

Για το Χριστουγεννιάτικο αυτό κείμενο συμμετείχαν με τη σειρά οι εξής φίλοι από το facebook:

Γιώργος_Κ
Stigmi
Λούσυ Μπούμη
Rena NoObi
Ntina Papamatheou
Maria Paraskevopoulou
Spyridoula-Yrw Gioldasi
Άρτεμις Δμ
Omixli Sti Limni
Maria Kokkinou
Sissy Apostolou

Αδελφική αγκαλιά

2010-12-22T14:55:00.005+02:00

Στα ματια σου διαβασα παλι αποψε,

αυτα που κρυβεις καλα μες την ψυχη,

και ειδα ενα ονειρο μισοτελειωμενο.

Χαμηλωσες αμεσως το βλεμμα

να δειξεις πως ολα ειναι καλα

μα η καρδουλα σου το ηξερε μοναχα

πως ενιωθε εκεινη την στιγμουλα.

Η πικρα ετρωγε τοσο καιρο σαν το σαρακι,

την πονεμενη σου ψυχη,και ενα χαμογελο,

στα χειλη σαν ψευτικο να αχνοφενεται.

Η ψυχη σου παλι μαυρισε,

και κυλησε το δακρυ μ'απορια

στις ελπιδες για το αυριο.

Δεν μιλουσες,δεν εβγαζες μιλια,

φοβοσουν μηπως δεν υπαρξουν ματια

να νιωσουν αυτο που βιωνεις μεσα σου.

Τοτε ενα εντονο ροζ φουτερακι,επεσε σαν σεντονι,

στην ψυχη να την ζεστανει,

να βρει απαγκιο το κορμι,σε μια αγκαλια αδελφικη.

Ρωτουσες,σιγανα,

πως μοναχος θα περπατησω το μονοπατι,

που μονο αγκαθια,πετρες,και πονους δυνατους εκρυβε στο διαβα του;

Και μια γλυκια φωνουλα αμεσως ακουστηκε να λεει απο το υπερπεραν,

"Πιστεψε σε σενα,θα τα καταφερεις,

δεν εισαι μονος ματια μου,οσο και αν η καρδια αιμορραγει,

εχεις μια αδελφουλα,φυλακα,προστατη να περπατησετε μαζι στο προορισμο για τις Ιθακες.

Κοιταξε βαθια μες την ψυχη να δεις την δυναμη σου,και με το κοφτερο σπαθι θα κερδισεις καθε μαχη."

Σαν σφαιρες πεσανε οι αναμνησεις στο μυαλο,

και οι σκεψεις τυπωμενες με το μελανι της καρδιας,

πανω στις φωτογραφιες μεσα στο ημερολογιο.

Βαρυς πονοκεφαλος και λυσεις για μια σχεση,

να ζαλιζουν το μυαλο,και δυο δαχτυλα στοργικα,

να προσπαθουν να μαλακωσουν το πονο.

Τελος μια αναζητηση στο χρονο,μιας Μαριας,

πριν φτασουν τα Χριστουγεννα,

καρτερουν για να γλυκανουν την συννεφια της ψυχης,

του ανθρωπου που λατρεψε πιο πολυ απο ολα,

και ενα γκριζο συννεφο στον μαυρο ουρανο να ζωγραφιζει μια καρδια.

Μήν κόβεις στή μέση τήν ἀγάπη...

2010-12-22T10:36:00.004+02:00

(Σας ευχαριστώ ακόμα μια φορά για τη συνεργασία.
Στην Πορφυράδα με αφορμή αυτό το ποίημα γιορτάζουμε και τις 500 αναρτήσεις μας! Βοηθήσαμε 12 άτομα γι’ αυτό το γραπτό και με τη σύμπραξη όλων μας νομίζω ολοκληρώθηκε πολύ όμορφα...!)

~~~

Τά ὄνειρα τῶν ἐρωτευμένων ἀκολουθοῦν μία περίεργη πορεία στό χρόνο
ἠ ζωή προχωράει χωρίς αὐτούς…

ἦρθε ἡ νυχτιά, δέν εἶσαι ἐδῶ
καί μονος μένω να μετρῶ
τίς ὧρες πού μου λείπεις
κι εἶναι πολλές, ἀμέτρητες
τοῦ χωρισμοῦ οἱ στιγμές

"ἦρθε ἡ νυχτιά, δέν εἶσαι ἐδώ
καί πάλι μόνη θά μέ ἀφήσεις"

θά βάλω κόκκινη γραμμή
νά μήν σέ πιάνουν οἱ λυγμοί
ὅταν χωρίζει ἡ στιγμή
τοῦ ἔρωτα τή ζώνη

θά βάλω κόκκινη στιγμή
σέ ὅσα ζήσαμε μαζί
νά μήν ξεχνᾶς ποτέ καμιά
καμιά πού σέ πληγώνει

"...σέ φιλῶ γιατί εἶναι Κυριακή
κι ἡ χαρά μεγάλη στοῦ γιαλοῦ τά κάλλη
σ’ ἀγαπῶ γιατί εἶναι μία γιορτή
κι εἰμ’ ἕνα ποτάμι πού ξοπίσω πάλι
δέ θά ξαναρθεῖ..."

καθρεφτίστηκα πάνω σου καί μία παράξενη ἕλξη αἰχμαλώτισε τό νοῦ
χωρίς νά εἶναι τά μάτια, τό χαμόγελο ἤ τό κορμί σου
πές τό ἀντικατοπτρισμό ἤ ἀντανάκλαση τοῦ ἔρωτα

ἡ πνοή σου, τά μάτια σου ... ἡ πνοή μου, τά μάτια μου
ταύτιση!
βῆμα τό βῆμα
πόνο τόν πόνο
φιλί τό φιλί
δάκρυ τό δάκρυ
ρωγμή στή ρωγμή
ὄνειρο στό ὄνειρο
ἐμεῖς κάπου φτάσαμε...

μαθαίνεις ἔτσι κομματάκι-κομματάκι νά ζεῖς στό τρεμούλιασμα τῆς ἀνάμνησης

κι ἄν ἡ ἀγάπη εἶναι θάνατος ἤ αγκάθινο στεφάνι
κι ἄν ἔχω σταυρωθεῖ χωρίς ν' ἀναστηθῶ
γιατί κανείς δέ μοῦ φωνάζει “Μεῖνε”

κι ἄν παραστράτησα σέ τούτη ἐδῶ τή δύνη
ἤ ἀπ' τά πολλά ἀτοπήματα τοῦ ἔρωτα
ἔφτασα νά πονάω ὅμοια μέ τό Χριστό

ἤ αν ὁ πόνος μέ ἁγιάζει
κι ὅλος ὁ Ἅδης
καρδιά μου, δέν πειράζει
ἐμένα ἡ μνήμη μου γιά πάντα θα γιορτάζει

κι ἄν εἶναι ἕνα λουλούδι μοσχομύριστο ἡ ἀγάπη
κι ἄν ἔχει ἀγκάθια καί πονᾶ καί σέ ματώνει
ἤ ἄν εἶναι τά στρωμένα ροδοπέταλα στό διάβα σου
- μήν ἀπωθεῖς γλυκές στιγμές, θά σέ πληγώνει -

ἄν αἰσθανθεῖς τά ὄνειρά σου νά γκρεμίζονται
και τις ἐλπίδες σου νά χάνονται
κι ἄν τό αὔριό σου μοιάζει σκοτεινό

κάπου ἐκεῖ, ἀνάμεσα στίς νύχτες τῆς ἀνάμνησης
μία σπίθα ἐλπίδας θά γεννιέται κάπου-κάπου
σά γιατρικό, νά σέ κερνάει στόν πόνο σου
καί τίς πληγές πού ἄφησε, νά μαλακώνει

...ἡ ἀγάπη σέ στέλνει ἐξόριστο στις χίλιες χῶρες τοῦ “ποτέ”
εἶναι ἡ αἰτία πού ἀπογυμνώνεσαι, πού μένεις χωρίς δέρμα
γυμνός στήν πόλη τῶν ἄγριων λύκων
κι ἄλλοτε στή χώρα τῶν γλυκῶν ἡδονῶν...

ὑπῆρξαν φορές πού ἀναρωτήθηκα πού εἶναι ἡ ἀγάπη
ὄνειρα κι ἐλπίδες
κάθε ὄνειρο ἦταν μόνο σιωπή
κάθε βράδυ μοναξιά
καί τά πρωινά πάντα κρύα
κι ἐσύ πουθενά

κι ὅλο αὐτό πού κρατῶ
εἶναι ἡ μνήμη πού σ' ἀγκάλιασα
μέσα σ' ἕνα σύννεφο ἀπό πούπουλα
οὔτε μουσική, οὔτε λόγια
μόνο ὁ παλμός ἀπό τό χείλι σου πού τρεμόπαιζε

μόνο οἱ χτύποι τῆς καρδιᾶς
δύο κορμιά σ' ἕνα σῶμα
καί οἱ ἀνάσες για λόγια
καί οἱ χτύποι, ὑποσχέσεις
νά κρατήσει γιά πάντα!

μα οι ὑποσχέσεις χαθῆκαν
καί τά φιλιά στέγνωσαν πάνω μου
κι ἔμεινε μόνη αὐτή ἡ καρδιά
νά χάνει κάθε μέρα κι ἕνα χτύπο
γιά νά σού λέει πώς σ' ἀγαπᾶ

"...σέ φιλῶ γιατί εἶναι Κυριακή
κι ἡ χαρά μεγάλη στοῦ γιαλοῦ τά κάλλη
σ’ ἀγαπῶ γιατί εἶναι μία γιορτή
κι εἰμ’ ἕνα ποτάμι πού ξοπίσω πάλι
δέ θά ξαναρθεῖ..."

τά δάκρυα καυτά κυλοῦν στά μάγουλά μου
μέ τσακισμένη τήν καρδιά σέ περιμένω νά γυρίσεις
σάν ἀεράκι ἔρχεσαι νύχτες στά ὄνειρά μου
καί μ’ ἕνα ἁπλό σου ἄγγιγμα μπορεῖς νά μ’ ἀναστήσεις

καί καρτερῶ γιά μία ἀνάσα σου, τόν ἦχο τῆς καρδιᾶς σου
τώρα πού οἱ χτύποι αυξήθηκαν δέ μέ κρατᾶς κοντά σου
ὅπως ὁ ἥλιος ἔδυσε, ἔφυγες καί μέ πῆρες
κρατᾶς τό πνεῦμα μου γερά καί πολεμάω μέ μνῆμες

εἴναι η ἀγάπη ἕνα κόκκινο λουλούδι
φορᾶ ἀγκάθια ὅπως κι ένα τριανταφυλλο
μία ἁμαρτία πού σέ καίει ως τήν κόλαση
τόσο γλυκιά νά σέ πηγαίνει
ἀπ' εὐθείας στον παράδεισο

θά σ' ἀγαπῶ μέ ἕναν τρόπο ἀλλιώτικο
καί ξένο ἀπ' τόν δικό σου
θά ζωγραφίζω τήν ἀνάσα σου μέ φῶς
- δύο κορμιά ἐνώθηκαν για πάντα -
δύο ψυχές κομματιασμένες, μακρινές

κι ὅμως ἀγάπη μου δεν κόβεται στή μέση
κι ἄς μᾶς πονοῦν τοῦ ἔρωτά μας οἱ πληγές

καί καρτερῶ γιά μία ἀνάσα σου, τόν ἦχο τῆς καρδιᾶς σου
τώρα πού οἱ χτύποι αυξήθηκαν δέ μέ κρατᾶς κοντά σου
ὅπως ὁ ἥλιος ἔδυσε, ἔφυγες καί μέ πῆρες
κρατᾶς τό πνεῦμα μου γερά καί πολεμάω μέ μνῆμες

...μήν κόβεις στή μέση τήν ἀγάπη
μαθαίνεις ἔτσι κομματάκι-κομματάκι νά ζεῖς στό τρεμούλιασμα τῆς ἀνάμνησης...

~~~

Με την πολύτιμη συνεργασία των φίλων:

Cassandra Alogoskoufi
Omixli Sti Limni
Stigmi
Γιώργος_Κ
Elissavet Koutouxidou
ΝΙΚΗ ΡΟΥΛΙΑ
Ntina Papamatheou
Maria Kokkinou
Tasos Chrys
Rena NoObi
Maria Paraskevopoulou
Spyridoula-Yrw Gioldasi

Σας ευχαριστούμε !

Δε με βρίσκω

2010-12-21T00:50:00.000+02:00

Δε με βρίσκω,

Στα ποιήματα,

Δε με βρίσκω

Στις λέξεις μέσα

Δε χωρώ,

Δε λογαριάζομαι

Κι αν μιλώ

-δεν είναι που καταλαβαίνω-

Στα τραγούδια

-Σου λέω-

Χάνομαι

Δεν τραγουδώ το σκοπό τους

Στα συνθήματα,

Δεν πιστεύω,

Αφορμή ψάχνω να φωνάξω και πάλι.

Ατελείωτος ο φόβος μου,

Κόμπος στο μικρό μου λαιμό

Ατελείωτος ο κόσμος

-Σου λέω-

Κάτι μεθυσμένα Σαββατοκύριακα μέ πανσέληνο

2010-12-19T22:44:00.003+02:00

(Μια ακόμα ωραία συνεργασία 8 φίλων αυτή τη φορά από το facebook που μοιράστηκαν μαζί μου τις σκέψεις και τους στίχους τους! Σας ευχαριστώ! )

~~

Εἶναι στιγμές σάν τώρα πού νιώθω πώς θ’ ἀνοίξει ἡ πόρτα γιά νά περάσεις
καί τό σῶμα σου θά ‘ναι γεμάτο ἀπ’ τίς ρωγμές τοῦ χρόνου καί τίς ἐλιές σου
θά 'χουνε ἄσπρο χρῶμα ὅλες οἱ οὐλές σου καί σ’ ἕνα ὑπόστεγο της μνήμης θά ἀράξεις

κάθε Σαββατοκύριακο περνᾶ χωρίς εσένα καί ψάχνω χαραμάδα γιά νά βρῶ λιγάκι φῶς
στό πρόσωπό σου τό χαμόγελο νά δῶ, λίγο φῶς ἀπ' τῶν ματιῶν σου τό χρῶμα
ψάχνω στό ποτήρι μου τα μάτια σου να δω κι ὄσα η ἀγάπη, μοῦ δηλώνει ἀπόντα

ξύπνησαν σήμερα οἱ μνῆμες τοῦ Σαββάτου, στοῦ θολωμένου μου μυαλοῦ ἀπ' τό ποτό
καί πάρτι κάνουν οἱ εἰκόνες μας, φαντάσου. Θησεῖο-Ραφήνα-Κηφισιά καί Ὠρωπό
ἀναζητῶ μέ τά μάτια τῆς καρδιᾶς μου, τά μάτια τά δικά της καρτερώντας τήν
ζητῶ ἕνα φιλί απ' τήν καρδιά της, ποθῶ τή συντροφιά καί τήν ἀγάπη της

μά τώρα στο μυαλό ὄλα γυρίζουν καί οἰ μνῆμες μου πού εἴχανε ζωή
τώρα τά μάτια σου θα ψάχνω στό ποτήρι, πού μόνο δάκρυα καί πόνο μου χαρίζουν

οἱ στίχοι μου τραγούδια νά μιλοῦν γιά μία ἀγάπη δυνατή
στό χρόνο ὅλα τά ἐνθύμια δέ φάνηκαν νά σβήνουν καί νά χάνονται
ἀκόμα κι ἄν χρεώθηκαν τά λόγια τά δικά μου στη φωτιά
στίς στάχτες μείναν κάποια πού ἐπέζησαν σκιρτήματα

τά μάτια μου ἦταν κάποτε παράδεισοι γεμάτοι ὀμορφιά
μέ χρῶμα πάντα στόλιζαν λουλούδια ἐξωτικά καί τά πουλιά
τά δάκρυα κι ὁ πόνος τά βαλάντωσαν καί κλαῖνε
καί γιόμισαν τούς τοίχους μέ μπογιές, μαῦρα συνθήματα

ἐκεῖνες εἶναι οἱ μέρες μέ πανσέληνο κι ἀρώματα
ποῦ χύνομαι, ξεχύνομαι στούς δρόμους καί πασχίζω νά σέ φτάσω
νά τρέξω, νά σταθῶ μπροστά στή σκοτεινή σπηλιά τῆς λησμονιᾶς
καί νά οὐρλιάξω “ΣΤΑΣΟΥ ...ποῦ πᾶς;”

γλυκιά στιγμή μου ἐσύ ἀλαφρογέρνα, “ΣΤΑΣΟΥ”
τό τραγούδι μου δέν τέλειωσε ἀκόμα...

θά 'ρθουν ξανά τῆς ἐποχῆς τά χρώματα, νά σβήσουνε τῆς λησμονιᾶς τή δύση
θά ρθεῖ τό γλυκοσκίρτημα τῆς τρέλας
τά χρώματα τοῦ δειλινοῦ πιό πέρα

γλυκιά στιγμή μου ἐσύ ἀλαφρογέρνα, “ΣΤΑΣΟΥ”
τό τραγούδι μου δέν τέλειωσε ἀκόμα...

εἶναι στιγμές σάν τώρα πού νιώθω πώς θ’ ἀνοίξει πάλι ἡ πόρτα γιά νά μπεῖς
καί τό σῶμα σου θά ‘ναι γεμάτο ἀπ’ τίς πληγές, τίς χαρακιές τοῦ χρόνου
στό πρόσωπό σου θά μετριοῦνται οἱ συλλαβές κι οἱ ἀπολαβές
ποῦ ἔτυχε νά δώσει ἡ ζωή γιά μερτικό σου

μοναχικά Σαββατοκύριακα μου λείπουνε τά λόγια σου
ὅλα ἐκεῖνα τά αἰσιόδοξα μηνύματα .. “μου λείπεις, σ’ ἀγαπάω...”
μέ κυριεύουν συναισθήματα πού μοιάζουν ὅλα μάταια

ἔτσι κι ἀλλιῶς πώς νά ὑπάρχω ἄν μου λείπουνε τά μάτια σου
κι ἄν μακριά σου ὁδεύω πρός τήν τρέλα;

τί κι ἄν τά λόγιά μου ἔχουν μείνει ὀρφανά;
ἐγώ ἐσένα θά ζητάω κάθε ἡμέρα πού περνᾶ, θά τό φωνάζω μία σέ σένα ἤ στόν ἀγέρα
ὅλα ἐκεῖνα τά αἰσιόδοξα μηνύματα .. “μου λείπεις, σ’ ἀγαπάω...”
κι ἐκεῖνον ἄστον νά λυσσομανᾶ, νά μέ χτυπᾶ, νά μέ πονᾶ
σά τήν ἀγάπη πού μου γλίστρησε πιό πέρα...

~~~

Για τη συμμετοχή και τη συνεργασία :

Γιώργος_Κ
Deppy Chatzikampani
Omixli Sti Limni
Άρτεμις Δμ
Maria Kokkinou
Mary Plagiannakou
Stigmi
Maria Paraskevopoulou

Δημιουργήθηκε: 19/12/2010

Ουράνιο τόξο - Παιδική Χορωδία Σπύρου Λάμπρου

2010-12-19T22:00:00.000+02:00

Μεγάλη Παρασκευή

2010-12-18T10:15:00.005+02:00

(Μια όμορφη συνεργασία 12 φίλων από το facebook που θέλησαν να μοιραστούν μαζί μου τις σκέψεις και τους στίχους τους.. Θα το επαναλάβουμε, σας ευχαριστώ όλους !)

~~

Ὅλα τά πάντα στολισμένα, γέμισε ἡ πόλη μᾶς φωτάκια
ἄνθρωποι ὁλοῦθε περπατᾶνε, κόσμος πολύς, χαρά, τά ζευγαράκια ἀγκαλιά
κι ἄλλοι εἶναι ἔρημοι καί μόνοι

κι ἐκεῖ στήν ἄκρη στό στενό
ἐκεῖνο ἐκεῖ, τό γκρί στενό ἀνάμεσα σέ μόβ γιρλάντες κι ἀπαστράπτουσες λαμπάδες
εἶναι ἕνα βλέμμα σκοτεινό
ἀνάμεσα σέ γκρίζα γένια κι ἕνα σκοῦφο μάλλινο χοντρό
μόνο ἕνα βλέμμα ξεχωρίζει γαλανό
ποῦ κάποτε σά νά μετροῦσε τόν καιρό

θυμίζουνε τά μάτια σου πού πάλι τά εἶδα ἀπόψε
θλιμμένα νά περιπλανιοῦνται στά βουνά τῆς σιωπῆς
τό μόνο πού ἤθελαν ἤτανε νά βροῦνε
ἕνα στίγμα, μία ἐλπίδα
καί παραδόθηκαν στά σύννεφα νά ταξιδέψουν
ἀπ' ὅλους κι απ' ὅλα πιό ψηλά

μα τώρα αὐτά τά μάτια κοιτοῦνε τό κενό
ἤ το κενό ἀλήθεια νά κοιτάει τά μάτια;

μάτια πού κάποτε μετροῦσαν τόν καιρό
τώρα μετρᾶνε ὄνειρα ζωῆς χαμένα
μέσα στά φῶτα τῆς πόλης μοιάζουν φάροι
ποῦ σῆμα δέ θά δώσουνε ξανά ποτέ

εἶναι ἀλήθεια πώς μοναχική ζωή δέ βγαίνει
αὐτό τό βλέμμα πρέπει κάπου νά σταθεῖ
νά ἀκουμπήσει σ' ἕνα πρόσωπο ν' ἀράξει
γιατί ἀπ' τό κλάμα ἔχει τόσο πικραθεῖ

σά τήν καμπάνα τῆς ἐκκλησιᾶς, ἔτσι χτυπᾶ ἡ καρδιά μου
ἄν τό σκεφτῶ ἀγάπη μου πώς εἶσαι μακριά μου
ἀνάθεμα, ποιός ἔλεγε πώς εἰν’ γλυκιά ἡ ἀγάπη
ποῦ ἔπεσα στά δίχτυα της κι εἶναι πικρό φαρμάκι

δίχως χαρά καί δίχως φῶς ἀγάπης
μάτια πού στά σκοτεινά, ἄνθρωπε σένα γυρεύουν
μά πῶς νά δεῖς τά μάτια αὐτά, πῶς νά τά δεῖς;
ποῦ εἶναι ἀλλοῦ τό βλέμμα σου στραμμένο

φαίνεσαι νά πονᾶς καί νά' σαί μπερδεμένος
αὐτό πού θέλω νά σού πῶ, νά τό βαστᾶς
κράτα τό κεφάλι σου ψηλά καί χαμογέλα...

σταυρώνεται ἀπόψε ἡ πίστη στήν ἀγάπη
ἐτούτη τή Μεγάλη, τήν πικρή Παρασκευή
καί πιά τά ἁμαρτήματα θά τά γιορτάζουν κάποιοι
ποῦ διόλου δέν ἀγάπησαν ἤ ἀπέθαναν νωρίς

γιατί ἡ μαγεία χόρευε μέσα μου, μπροστά μου
καί τά λευκά Χριστούγεννα μυρίζανε κανέλα
ὁ οὐρανός τή νύχτα ἔλαμπε ἀπό ὄνειρα

τώρα ἡ ἀπώλεια τά δίχτυα ἅπλωσε καί μπῆκα στόν ἱστό της
κι ἡ παγωμένη ἀνάσα τοῦ θανάτου ἐκδηλώθηκε μέ χίλιές της μορφές

στό μεταξύ, θά ζήσουμε;
πόσες ἀπ’ τίς στιγμές ὅπου ἡ βαθιές, οἱ ὑπαρξιακές μοναξιές
θά συναντιοῦνται νά νικοῦν, ἔστω τό ἀναπόφευκτο, πόσες;
ὕστατο τέλος, θά γευτοῦμε;

τό πεπρωμένο, νά σιγοβράζεις, νά σιγοβράζεις στή μοναξιά σ’ ἕνα καζάνι
ἀνάμεσα σ’ ἀνθρώπινα οὐρλιαχτά ... “Σ’ ΑΓΑΠΑΩ, ΑΚΟΥΣ…;”
κι ἐσύ σά τόν τρελό νά τρέχεις στό σκοτάδι
τόν ἦχο τῆς συνείδησης νά βρεῖς ‘κεῖ πού τελειώνει ἡ ἀναπνοή
“ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ, ἀκοῦς…;”

νά ψάχνεις γιά νά βρεῖς αἰώνια, τή μία μοναδική σου ἀγαπημένη ...

σταυρώνεται ἀπόψε ἡ πίστη στήν ἐλπίδα
στήν ἄκρατη ἐλπίδα νά σ’ ἀντάμωνα
καί πιά τά ἁμαρτήματα θά τά γιορτάζουν κάποιοι
ποῦ διόλου δέν ἀγάπησαν ἤ φύγανε νωρίς

ἡ μοναξιά, ἡ μοναξιά πού ἔρχεται ἀργά καί βασανιστικά
πάλι γιά νά πληγώσει, ξυπνώντας στούς ἀνθρώπους μνῆμες
ποῦ ἔχουν προσπαθήσει νά τίς θάψουν
ἐκείνη τίς ξεθάβει καί τίς φέρνει μπρός τά μάτια τους
γιά μία ἀκόμα ἄλλη, ἄνιση μάχη

ἄνιση μάχη θά ‘λεγες ὁ ἀποχωρισμός
προσφέροντας ἁπλόχερα καρδιά καί τῆς τήν μάτωσαν
δέν πρόλαβε νά δεῖ τά φετινά Χριστούγεννα ἡ ἀγάπη
μά οὔτε τή Μεγάλη τήν πικρή Παρασκευή

κι ἄν χάθηκαν στό ἀπέραντο γαλάζιο οἱ ἐραστές
ἐγώ ἔσπρωχνα τά σύννεφα μά ἡ ἀστραπή μ’ ἐμπόδιζε
κι ὅλα τ’ ἀστέρια σμίξανε καί στήσανε χορό
καί γράψανε στόν οὐρανό “εἶσαι μικρή ...μήν κλαῖς ...”
“ ... μήν κλαῖς μικρή, θά σᾶς προσέχουμε!”

ὅλα τά πάντα στολισμένα, γέμισε ἡ πόλη μᾶς φωτάκια
ἄνθρωποι ὁλοῦθε περπατᾶνε, κόσμος πολύς, χαρά, τά ζευγαράκια ἀγκαλιά
κι ἄλλοι στό χιόνι καθιστοί προσεύχονται καί κλαῖνε

μάτια πού κάποτε μετροῦσαν τόν καιρό
τώρα μετρᾶνε ὄνειρα ζωῆς χαμένα
μέσα στά φῶτα τῆς πόλης μοιάζουν φάροι
δίχως χαρά καί δίχως φῶς ἀγάπης παραπέρα...

~~~

Με τη συμμετοχή και τη συνεργασία, με τη σειρά της συμμετοχής τους:

Γιώργος_Κ
Stamatis Parhas
Λούσυ Μπούμη
Omixli Sti Limni
Leda Maniatakou
Maria Kokkinou
Maria Paraskevopoulou
Stigmi
Elissavet Koutouxidou
Mary Plagiannakou
Tasos Chrys
ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΣΔΟΥΚΟΥ

Δημιουργήθηκε: 17-18/12/2010

Θ' αργήσω...

2010-12-16T09:32:00.002+02:00

Μη με ρωτάς που πήγαν τόσα χυμένα δάκρυα ...

κανέναν δακρύβρεχτο παραπόταμο δε γνωρίζω απ’ το μάθημα της Γεωγραφίας

παρά μόνο, ότι τρέχω και κυλάω μαζί του

κι όπου πάει, με κατευθύνει

είμαι έρμαιο

πατημένων συναισθημάτων, πεθαμένων αναμνήσεων, αλησμόνητων φιλιών

έρμαιο σου λέω, κάποιων κακεντρεχών στιγμών

μη με ρωτάς ποιος είναι ο επόμενος πλησιέστερος σταθμός

γιατί το μόνο που γνωρίζω είναι πότε θα ξυπνήσω

πότε θα ντυθώ, πότε θα φάω, πότε θα πάρω τα κλειδιά να φύγω

τρώω μνήμες δακρύων και πόνου

μη με περιμένεις για το δείπνο, δε γνωρίζω πότε θα γυρίσω

θ' αργήσω...

Τό χρονικό μίας θύελλας ἤ ἑνός ἀποχωρισμοῦ (21 Αὐγούστου - 20 Νοεμβρίου)

2010-12-16T08:28:00.003+02:00

Τά μέτρησα τά λόγιά μου μά καί τίς προφητεῖες πού ἤθελαν νά σμίξουμε μά καί νά χωριστοῦμε κι ἀπάνω πού τά μοῦτρα μου κατέβασα γιά νά ‘ρθω, ἐπάνω ἐκεῖ στήν ἀγκαλιά ... τά νύχια τῆς ξεπρόβαλαν μαῦρα καί κοφτερά, νά πνίξουν ὅ,τι ζήσαμε κι ὅλες τίς προσδοκίες

προσπάθησα ... ἀλλά εἶναι μέρες πού τήν ψάχνω γιά νά βρῶ σέ ποιά καρδιά ἀνήκω
κι ὅσο σκαλίζω τή ζωή μου βλέπω ἄδειες τίς ἡμέρες μου
περνᾶ ὁ καιρός, μητέρα, κι ὁ χρόνος θά γιατρέψει...

αὐτό τό ποίημα θά τό γράψω σέ συνέχειες γιά νά ‘χοῦν ἕνα πάτημα οἱ ὧρες μου νά λένε πώς τίς ξόδεψα φιλότιμα κι ὕστερα θά τό πάρει ὁ ἄνεμος καί τά χαμένα λόγια
οἱ μαῦρες οἱ σκιές τῶν ἀναμνήσεων καί ἡ κλεισούρα

καί τώρα σέ τοῦτο ἐδῶ τό χῶρο πού μαζί της δημιούργησα, ἀναρωτιέμαι ὅλη αὐτή ἡ ἀγάπη πού τήν ξόδεψα, ἄν ἄξιζε νά χαριστεῖ ἁπλόχερα
τά δάκρυα πού χύθηκαν στό πάτωμα ἀνελέητα, ἄν ἄξιζαν
τό σάλιο μου ἀπ’ τά χαμένα λόγια ἀγάπης, τά φιλιά, οἱ ἀγκαλιές πού βράχος ἔγιναν νά στηριχθεῖ ἐπάνω τους...

οἱ τοῖχοι θά βαφόντουσαν στό χρῶμα τό λευκό, μά τώρα μέ τό πεῖσμα της θά τούς ταιριάζει μαῦρο, τό μαῦρο της ἐκδίκησης καί τῆς ἀδιαφορίας, αὐτό πού ἀποκόμισα, στυγνό ἐγωισμό! Ἐτοῦτο τό ποτάμι πιά δέν ἔχει γυρισμό

μοῦ ἔρχεται νά σπάσω τά ἐνθύμια πού μάζευα, νά σκίσω ὅλα τά ψεύτικα τά λόγια της ἀγάπης, γιατί σέ κάθε ἑκατοστό ὑπάρχει τό ἄρωμά της, ἡ σκέψη της, ἡ δαχτυλιά ἀπ’ τό χέρι της καί τά τρελά ὄνειρά της ... τό πάθος τῆς ὑπάρχει ἐπάνω στό κρεβάτι, κι ἐκεῖ εἶναι πού τά μάτια μου βαραίνουν καί βουρκώνουν... καί κάθε λέξη πού μετρῶ ἀπ’ τά ἐνθύμιά της, πληγώνει περισσότερο τά αἰσθήματα, μητέρα...

Ἀμέτρητα ἀποτσίγαρα, καπνοί στό πέρασμά της, τήν κάθε μέρα πού μετρῶ γερνάω γρηγορότερα καί μοιάζω μέ μεσήλικα πού ἔχασε τό βίος του

“Μέ πούλησες” αὐτό ταιριάζει μόνο γιά ἀπάντηση στά χείλη της, σέ κάθε ἕνα ἀπ’ τά γραπτά της! “μέ πούλησες φτηνά γιά ν’ ἀγοράσεις μοναξιά...”
κι ἀκόμα βρίσκω ἐνθύμια, σκιές τοῦ παρελθόντος κι ἐκεῖ πού πάω νά ξεχαστῶ ἀπ’ τά πολλά χαστούκια, τό πνεῦμα μου ζαλίζεται ἀπό τή σκέψη πάλι κι ἀρχίζω νά τή σκέφτομαι κι ἐγώ ὅπως καί πρῶτα ... ἡ σκέψη της, μητέρα, πάει νά μέ τρελάνει!

ἐγώ ὁ “ἄρρωστος” ἀγαπημένος της, ὁ ἀθεράπευτα ἐρωτευμένος κι “ἐπικίνδυνος” ἐκφραστής τῆς ζήλιας τῆς ἀγάπης, ἐγώ ὁ “ποιητής” τοῦ πείσματος καί τῶν ἐγωισμῶν της, ἐγώ ὁ “διασκεδαστής” τοῦ δόλιού μας τοῦ ἔρμου συναισθήματος, πού ἔριξα τά μοῦτρα μου γιά νά τῆς πῶ “συγνώμη”, ἐγώ πού περιβάλλομαι ἀκόμα ἀπ’ τίς σκιές αὐτοῦ πού πέρασε καί μόχθησα νά ΜΗΝ τελειώσει ... δηλώνω ταπεινά πώς ἡ ἀγάπη μου ἡ τόση, δέν ἦταν παραμύθι ὅπως καί τά δικά της

γιατί ὅπως μέ βλέπετε γράφω γιά τά δεινά της, πού ἄφησε ἐπάνω μου ἐτοῦτος ὁ κυκλώνας ......

~~~

Τί νά χωρέσω ἐδῶ μέσα; τί βαρύς πονοκέφαλος...
σέ πέντε γραμμές τή φυγή μου, τή λύπη μου;
ΦΕΥΓΩ!
μικρός ὁ χῶρος μας στόν κόσμο ἐτοῦτο
κι ἐμεῖς δύο κουκκίδες ἀσημαντότητας στό ὅριο τοῦ τετραδίου μας

τί νύχτα! ὁ ἀγέρας σφυρίζει
κρυώνω, ζεσταίνομαι ... οὔτε πού νοιάζομαι, οὔτε πού ξέρω
οἱ σκέψεις ἀτελείωτες, τά διαλυμένα ὄνειρα κομμάτια μές τό βάζο
τό πλοῖο ἔφυγε, τό τρένο μας τό χάσαμε, πέφτει ἡ βροχή σιωπηλά
τό γεμισμένο ποτήρι μέ τή βότκα ἀδειάζει
ἡ σκόνη περικυκλώνει τά ὄνειρα πού γεννήθηκαν καί πεθάνανε σέ τοῦτο τό δωμάτιο
ποῦ περιμένει ἀκόμα τόν Βασίλη γιά τό δῶρο, τήν παραμονή στό τζάκι

ξημέρωσε, ὁ πετεινός λαλεῖ
μί’ ἀγάπη πέθανε προτοῦ νά ξημερώσει
ὁ ἥλιος θ’ ἀνατέλλει γιά κάθε ἕνα πρωί
μά τά δικά μας μάτια μέλλουν νά τόν χάσουν κάποια ἡμέρα ...
[ὅλοι σέ τούτη ἐδῶ τή Γῆ θά βυθιστοῦμε]
τελειώνει ἡ ζωή, τελειώνει τό μελάνι, ὁ ὕπνος μέ καλεῖ

τί εἶναι ἡ ζωή;
νά πίνεις δηλητήριο καί αἷμα καί φαρμάκι
τό δάκρυ ἀπ’ τά μάτια σου νά πίνεις σάν κρασί
νά κοινωνεῖς ροδόσταμο καί μέλι ἀπ’ τό κορμάκι
ποῦ πέρασε ἀπ’ τό δρόμο σου, μά ξέρεις, θά χαθεῖ

τό λεωφορεῖο ξέφυγε καί ἀδειασε ὁ σταθμός
ἀκούγεται ἕνας κρότος πού σκίζει ὅλη τήν πλάση
φωνάζει ὁ σταθμάρχης – ΜΗ! κάντε στήν ἄκρη
στίς ράγες κάποιος ἔπεσε καί κάνει προσευχή...

[τί σημασία ἔχει ἄν τό λεωφορεῖο δέν εἶναι λεωφορεῖο
ἀλλά τρένο, καράβι, ἀτμόπλοιο, μαούνα, κότερο
ἑλικόπτερο, αὐτοκίνητο, τρόλεϊ, βενζινάκατος ;;;;;]

μόνο τοῦ σιγοσβήνει τό τσιγάρο, πεταγμένο στήν ἀποβάθρα...

φωνάζει ὁ σταθμάρχης – ΜΗ! κάντε στήν ἄκρη
στόν ἔρημο σταθμό ἕνας μονάχα ἐπιβάτης
καί δεξιά νά περπατᾶ στό βάθος μία κυρία
ὅπου πατᾶ μέ δύναμη τό ἱστορικό τσιγάρο
καί κάτω ἀπ’ τίς σόλες τῆς ἀδειάζει ἕνα φουγάρο
καί σβήνει ἀπ’ τό βλέμμα μου κι ἡ τελευταία πνοή του

ΟΙΚΤΟΣ!

...ἀκούγεται ἁπαλά μία μεθυσμένη μελωδία
ποῦ τρέμει καί τό πάτωμα μπροστά στή μουσική της
τά μάτια μου τά διάβασε σάν ἱστορία μία φίλη
καί μοῦ ‘πέ ὅτι γράφουνε ἐπάνω τους “Μαρία”…

κι αὐτό τό καταθέτω ὡς ἀπόδειξη ὅτι ἀγάπησα
σάν ἀθεράπευτα ἄρρωστος κι ἐρωτευμένος ναύτης
θαρρῶ πώς παραστράτησα ἀπ’ τά πολλά δεινά της
γι’ αὐτό σάν τίτλο δίνω τήν ἀρχή μίας τρικυμίας.

~~~

Χτυπάει ὁ δείχτης τῶν καιρῶν, τό σήμαντρο ἀνασταίνει
καί τό ρολόι γιόμισε καί δέν ἀντέχει ὥρα
ἔχει φουσκώσει ταραχή σέ τούτη ἐδῶ τή χώρα
καί ὅπου νά ‘ναι, ἀπό στιγμή, κοντεύει γιά νά σπάσει

μέχρι τά δευτερόλεπτα μετροῦν τήν κατηφόρα
καί τήν πορεία πού πήραμε σάν λάθος ριζικό μας
λάθος τό δρόμο πήραμε, λάθος καί τ’ ὄνειρό μας
κι ὁ χρόνος θά ‘ναι βάλσαμο νά κλείνει ὅλο πληγές

τοῦ Ρεβυθούλη τό σακί εἶχα στήν πλάτη χρόνια
καί κάθε βῆμα πού ἔκανα μου στοίχιζε καί κάτι
κουκιά πετοῦσα ἀγάπη μου, μές τά στενά καί σπόρια
νά μή χαθῶ ἀπ’ τό βλέμμα σου, νά γίνω ἡ θωριά σου

ὥσπου τό γράμμα ἔφτασε, τό ‘φερε ταχυδρόμος
ἕνα γεράκι ὁλόμαυρο, μά πιό βαθύ ἀπ’ τό αἷμα
ἦταν τό λεξιλόγιο πού διάβαζε ἡ καρδιά μου
- χωρίσανε οἱ δρόμοι μας, δύο ξένοι εἴμαστε τώρα -

καί τό ρολόι σταμάτησε τούς χτύπους νά μετράει
ποῦ ἔκαναν τά βήματα στά θερινά σοκάκια
ἐκεῖνα τά πλακόστρωτα, μέ κάστανα ψημένα
τό τρένο ἀναχώρησε - Χριστούγεννα χαμένα -

τό νέο χρόνο ἀγάπη μου, τόν πῆρε ἡ κατηφόρα
μακάρι νά μετρούσαμε ἀντίθετα τή φόρα
νά μήν προφτάσουμε νά δοῦμε τά γυαλιά μας
καί τά συντρίμμια πού ἄφηκε στό διάβα τοῦ ὁ τυφώνας

ἐσύ πουλί ἐλεύθερο τό ἔβαλες στά πόδια
κι ἐγώ σά ναυαγός γυρεύω νέα χώρα
κάπου νά προσγειωθῶ, στήν ἀγκαλιά ἑνός βάλτου
- ὁ πρίγκιπάς σου ἀκούμπησε τά ὅρια τοῦ θανάτου -
ἀλλοτινούς καιρούς πού ἐσύ δέ τοῦ μιλοῦσες

καί θεραπεία δέ βρέθηκε γι’ αὐτή σου τήν ἀρρώστια
εἶναι τ’ ἀμίλητο νερό φαρμάκι ὡς τό Τέλος
ποῦ πίνεται μέ δύο γουλιές τίς νύχτες μέ φεγγάρι
ἐκεῖ πού σβήνουν τ’ ἄστρα μές τό μακρινό οὐρανό

συνήθεια ἠθοποιῶν πού ἔμαθαν τό ρόλο
καί ἡ παράσταση γνωστή μέ θεατές τούς φίλους
θά σβήσει ἡ ἀνάμνηση, θά σβήσει καί ἡ μνήμη
- εἶναι τυφλός ὁ ἔρωτας κι ὅταν πεθαίνει ἀλλάζει -
καί γίνεται ἐκδίκηση ζηλείας κι ὀφθαλμαπάτη

καλή σου ὥρα ἀγάπη μου, σού πίνω τή γουλιά σου
ἀπ’ τό ἀμίλητο νερό πού καίει τά σωθικά σου
κι ἀντί γιά τελευταῖο φιλί, σού δίνω αὐτό τό στίχο
“να μέ κρατᾶς ὅπου κι ἄν πᾶς ἐπάνω σου, νά ζήσω...”

γιῶργος_κ
Richter plays Beethoven The Tempest Sonata

Ἕνα τραγούδι

2010-12-16T08:06:00.005+02:00

Δυναμῶστε τήν ἔνταση! Αὐτό τό λυπημένο τραγούδι θά τό πῶ τόσο σιωπηλά καί πικραμένα... Ἔτσι ἔμαθα νά λέω τά τραγούδια μου. Οἱ στίχοι ἦταν πάντα μόνοι, ἀπομονωμένοι σέ μία φυλακή συναισθημάτων πού ἀδημονοῦσαν νά ξεφύγουν. Οἱ στίχοι οἱ δικοί μου ἀτραγούδιστοι! Δέ βρῆκαν ἀνταπόκριση μήτε στά μάτια της. Ἐκείνη ἡ μικρή νυχτερινή μουσική μέσα στόν ἔρημο σταθμό ἀκόμα ἀναμένει ἐπιβάτες στό ταξίδι της. Κι ἐμεῖς, ὅλοι, μέ ἀνεκπλήρωτους ἔρωτες ἀπό νωρίς ἀποστατήσαμε ἀπ’ τό ταξίδι. Ἐτούτη ἡ μουσική δέ βρῆκε ἀκόμα ὀρχήστρα νά τήν παίξει, μήτε ἀκροατές νά τή χαροῦν γιά τήν ἀγάπη. Εἶναι ἕνα δράμα πού ἐξελίσσεται καί τίς καρδιές ὅσων τό ἀκοῦνε ἡμιτελές, παγώνει. Λυπᾶμαι ἄν οἱ νότες τοῦ εἶναι πιό νεκρικές, πιό πένθιμες ἀπ’ ὅτι περιμένατε. Εἶναι γιατί ἡ συννεφιά καί ἡ βροχή, τό χιόνι κι ἡ κακοκαιριά δέν τοῦ ἀφῆσαν περιθώρια ν’ ἀνατείλει. Εἶναι γιατί μέσα σέ νέφη ἀπό καπνούς καί στίς ὀσμές τῶν βλαβερῶν οὐσιῶν, ἀκόμα τό οἰνόπνευμα κυλάει μές τίς φλέβες του. Κι ἄν κάποια μέρα ξαφνικά θά ξημερώσει ἡ λιακάδα, εἶναι γιατί, σταμάτησε νά σκέφτεται τίς μέρες του καί θέλει νά πεθάνει. Κι ὁ προορισμός τοῦ σίγουρα νά γίνει δοξασμένο. Νά σιγοψιθυρίζεται στά χείλη ὅσων τ’ ἀκοῦνε καί στό ραδιόφωνο νά παίζονται οἱ πιό θλιμμένοι στίχοι του, μά ἐμεῖς δέ θά τ’ ἀκοῦμε! Κάποια ἡμέρα ὁ προορισμός μου εἶναι νά φύγω. Κι ἀκόμα ἄν αὐτό πού ἔγραψα φωλιάζει στήν καρδιά σας, θά ‘ναί γιατί ξεκλείδωσα ἐν ἀγνοία μου τούς χτύπους της καί ἀγαλλίασε μαθαίνοντας πώς βρῆκα τό μεγάλο μυστικό γιά τήν ἀγάπη. Μέσα μου δέν κατοικοῦνε πλέον στίχοι, παρά μονάχα ἡ πίκρα ὅτι τούς ἔγραψα καί πλέον τριγυρνοῦν ἐλεύθεροι κάπου κοντά σας καί πετᾶνε. Μαζεῦτε τους! Γιατί πλέον ἀκροβατοῦν κάπου ἀνάμεσα στήν τελειότητα καί τόν παράδεισο τῆς μελωδίας. Εἶναι ἐλεύθεροι στήν αἰωνιότητα οἱ στίχοι μου, μά πάνω τους γραμμένο τό Παρελθόν. Τό πρῶτο φιλί, ἕνα ἀποξηραμένο τριαντάφυλλο, τό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Παύλου, τό ταξίδι στήν Εὔβοια, μερικά ἐνθύμια κι ἐρωτικά γράμματα φυλαγμένα στό συρτάρι τῶν ἀναμνήσεων, τό σκίτσο μίας γυμνῆς κοπέλας πού γύρισε τήν πλάτη της κι ἕνα κόκκινο ρολόι πού σταμάτησε νά χτυπάει ἀπ’ τόν Αὔγουστο. Πάνω σ’ αὐτό, σέ τοῦτο τό τραγούδι λέω, γραμμένα ὅλα τά δάκρυα πού χύθηκαν καί τά φιλιά τῆς ἱστορίας του. Ἕνα τραγούδι ὅπως τ’ ἄλλα, πού ἐγώ δέ θά προλάβω νά τό ἀκούσω...

γιῶργος_κ

Αντώνης Ρέμος - Το φιλαράκι unplugged (MAD secret concert)

2010-12-11T17:39:00.000+02:00

Εν αρχή ην το μαύρο ..

2010-12-11T10:44:00.004+02:00

..γιατί τώρα η Πορφυράδα αναβίωσε και σοβάρεψε! Πέταξε από πάνω της το νεανικό, κοριτσίστικο ροζ και ντύθηκε με το χρώμα που της πάει καλύτερα! Πάνε κάπου 5 χρόνια που υπάρχει αυτό το ιστολόγιο και γίναμε πολλοί! Θέλουμε να γίνουμε περισσότεροι με τη συμμετοχή σας... φέρτε μας φίλους, συγγραφείς, αναγνώστες, φέρτε ανθρώπους που γράφουν ή που θα ήθελαν απλά να μας διαβάσουν... και αναρτήστε ο,τι θεωρείτε καλύτερο, από κείμενα και μουσικά Video μέχρι προσκλήσεις εκδηλώσεων και διαφημίσεις ή κριτικές βιβλίων που διαβάσατε και σας άρεσαν! Επιπλέον για όσους δεν είναι φίλοι μας στο facebook, ελάτε να μας γνωρίσετε και να βρείτε εκεί την παρέα μας, να μοιραστούμε φίλους και εντυπώσεις και να συζητήσουμε επί παντός στητού, όχι μόνο για τα λογοτεχνικά δρώμενα, αλλά για οτιδήποτε μας προβληματίζει σήμερα.

Θα χαρώ να σας έχω κοντά μου,

Το blog της Πορφυράδας

Άπαντα τα ποιήματα

και η στερνή ποιητική συλλογή

καλή ανάγνωση και καλή αντάμωση!

Γιώργος Κόκκινος on Facebook

Γιά ὅλα αὐτά πού ἔμαθες κι ἀγάπησες σέ μένα..

2010-12-10T19:30:00.000+02:00

~~~

Χτυπάει ὁ δείχτης τῶν καιρῶν, τό σήμαντρο ἀνασταίνει
καί τό ρολόι γιόμισε καί δέν ἀντέχει ὥρα
ἔχει φουσκώσει ταραχή σέ τούτη ἐδῶ τή χώρα
καί ὅπου νά ‘ναι, ἀπό στιγμή, κοντεύει γιά νά σπάσει

μέχρι τά δευτερόλεπτα μετροῦν τήν κατηφόρα
καί τήν πορεία πού πήραμε σάν λάθος ριζικό μας
λάθος τό δρόμο πήραμε, λάθος καί τ’ ὄνειρό μας
κι ὁ χρόνος θά ‘ναι βάλσαμο νά κλείνει ὅλο πληγές

τοῦ Ρεβυθούλη τό σακί εἶχα στήν πλάτη χρόνια
καί κάθε βῆμα πού ἔκανα μου στοίχιζε καί κάτι
κουκιά πετοῦσα ἀγάπη μου, μές τά στενά καί σπόρια
νά μή χαθῶ ἀπ’ τό βλέμμα σου, νά γίνω ἡ θωριά σου

ὥσπου τό γράμμα ἔφτασε, τό ‘φερε ταχυδρόμος
ἕνα γεράκι ὁλόμαυρο, μά πιό βαθύ ἀπ’ τό αἷμα
ἦταν τό λεξιλόγιο πού διάβαζε ἡ καρδιά μου
- χωρίσανε οἱ δρόμοι μας, δύο ξένοι εἴμαστε τώρα -

καί τό ρολόι σταμάτησε τούς χτύπους νά μετράει
ποῦ ἔκαναν τά βήματα στά θερινά σοκάκια
ἐκεῖνα τά πλακόστρωτα, μέ κάστανα ψημένα
τό τρένο ἀναχώρησε - Χριστούγεννα χαμένα -

τό νέο χρόνο ἀγάπη μου, τόν πῆρε ἡ κατηφόρα
μακάρι νά μετρούσαμε ἀντίθετα τή φόρα
νά μήν προφτάσουμε νά δοῦμε τά γυαλιά μας
καί τά συντρίμμια πού ἄφηκε στό διάβα τοῦ ὁ τυφώνας

ἐσύ πουλί ἐλεύθερο τό ἔβαλες στά πόδια
κι ἐγώ σά ναυαγός γυρεύω νέα χώρα
κάπου νά προσγειωθῶ, στήν ἀγκαλιά ἑνός βάλτου
- ὁ πρίγκιπάς σου ἀκούμπησε τά ὅρια τοῦ θανάτου -
ἀλλοτινούς καιρούς πού ἐσύ δέ τοῦ μιλοῦσες

καί θεραπεία δέ βρέθηκε γι’ αὐτή σου τήν ἀρρώστια
εἶναι τ’ ἀμίλητο νερό φαρμάκι ὡς τό Τέλος
ποῦ πίνεται μέ δύο γουλιές τίς νύχτες μέ φεγγάρι
ἐκεῖ πού σβήνουν τ’ ἄστρα μές τό μακρινό οὐρανό

συνήθεια ἠθοποιῶν πού ἔμαθαν τό ρόλο
καί ἡ παράσταση γνωστή μέ θεατές τούς φίλους
θά σβήσει ἡ ἀνάμνηση, θά σβήσει καί ἡ μνήμη
- εἶναι τυφλός ὁ ἔρωτας κι ὅταν πεθαίνει ἀλλάζει -
καί γίνεται ἐκδίκηση ζηλείας κι ὀφθαλμαπάτη

καλή σου ὥρα ἀγάπη μου, σού πίνω τή γουλιά σου
ἀπ’ τό ἀμίλητο νερό πού καίει τά σωθικά σου
κι ἀντί γιά τελευταῖο φιλί, σού δίνω αὐτό τό στίχο
“να μέ κρατᾶς ὅπου κι ἄν πᾶς ἐπάνω σου, νά ζήσω...”

Γιῶργος_κ

θέλεις επιχείρημα ανάστασης απ' τον Θεό..

2010-06-13T17:52:00.000+03:00

Μικραίνουν οι εγωιστικές αντωνυμίες και ο Ιησούς
υπόσχεται μεταφυσική δικαίωση.
Γλυκά που θέλει η καρδιά ν' αναστενάξει!
Τα κουλουράκια της γιαγιάς μοσχοβολάνε.
Όσοι ανασταίνονται τρέχουν να πιούνε
το φως που γλυκοχάραξε πίσω απ' την παλιά αυλή.
Ντρέπονται να μοσχοβολήσουν τ' άλικα τριαντάφυλλα:
ίδια σαν τις πληγές Του!
Αλήθεια
πόσο αίμα κάνει την επιθυμία για ανάταση ν' ανθίζει
ντροπιάζοντας την επιδίωξη να σιτιζόμαστε
με ύλη μόνο επί του παρόντος; Κι εσύ
ο έφηβος εκείνος,
ο ίδιος πάντα
με τα ερυθρά σου μάγουλα
ροδάκινα υγείας αναμμένα
κοιτάς μέσα στον ουρανό που πια το φως καλπάζει
και θέλεις επιχείρημα ανάστασης απ' τον Θεό..

3.4.2010

Κ.- Θανάσης Αθανάσιος

2010-04-20T03:02:00.000+03:00

Είμαι ένα κήπος χωρίς παράθυρα
Ο καθρέφτης μέσα στον οποίον
Καίγονται τα ξερά και τα χλωρά
Η λίμνη όπου ξεκουράζεις την χλωροφύλλη
Που σου χαρίζει μια δαγκωμένη παραφροσύνη
Ένα δάσος χωρίς τέλος
Μέσα σε ένα άλλο δάσος
Περιφραγμένο από αστικές δαγκάνες
Μουστάκια περιφέρονται στους δρόμους
Και συλλαμβάνουν
Τους αμετανόητους ποιητές
Τα κορίτσια σκαρφαλώνουν
Με τις μύτες τους
Πάνω στα ζώα
Και τα βυζιά τους
Αποκόπτονται από το στέρνο τους
Τα βυζιά των κοριτσιών
Δείχνουν μιαν αλήθεια
Είναι η αλήθεια των λησμονημένων άκρων
Οι άξονες μιας δαιδαλώδους ύπαρξης
Η αλήθεια των χεριών σου
Χέρια βουτηγμένα
Μέσα στις ασβεστωμένες σημαίες
Των χειρουργών
Μέσα στα τετριμμένα σαγόνια
Των αθίγγανων
Μέσα στις απελπισμένες
Σταγόνες
Των οξέων
Που ενδόμυχα
Είναι ξανθές γυναίκες
Θρυμματισμένες κυρίες
Εξασθενημένες προκηρύξεις
Ατέρμονες εντριβές με σωματικά υγρά
Είσαι γυναίκα
Είσαι η γυναίκα που μεταμορφώνει
Τα πηνία των λέξεων
Σε πτηνά
Μεταστροφή των πηνίων σε πτηνά
που αναβλύζουν σπέρμα από τα έγκατα του φρεσκοκομμένου
εγκεφάλου μας

ΔΙΑΛΟΓΟΙ

2010-03-20T09:54:00.001+02:00

1
Κάπου κοιμούνται ακόμα τα βιβλιάρια της τραπέζης. Αν διαγω-
νίζομαι στην συμμετοχική αρρυθμία, εντάξει! Μου κάνει το ίδιο.
-Καλημέρα!
-Γεια σας, Θα μπορούσα να σας βοηθήσω;
-Ναι! Δηλαδή.. να.. ευελπιστώ.. Ξέρετε, όταν αδιαθέτησα έμεινα
άναυδος για περισσότερο από 9 μήνες. Δηλαδή η διέλευση , μα-
κρόσυρτη και ακριβοθώρητη, με παρότρυνε να ασπαστώ την
Ασπασία που την φώναζαν Κάφκα.
-Αυτό μοιάζει ενδιαφέρον. Μα, να με συγχωρείτε που επεμ-
βαίνω.. Δεν έχω το δικαίωμα, γνωρίζω. Είμαι κι εγώ σπουδαγ-
μένη ,ξέρετε. Η μητέρα μου δε με άφηνε να ξεπορτίζω δεξιά κι
αριστερά, οπότε μου έφερνε τους καλύτερους καθηγητές στο
σπίτι. Κάναμε πολλά μαθήματα αλλά όλα τους βαρετά μου φαί-
νονταν. Εκτός από τα οικοκυρικά, εκεί μάλιστα! Ήμουν άπια-
στη.
-Με εκπλήσσετε συνεχώς. Ώστε γνωρίζετε από οικοκυρικά;
Μια τόσο όμορφη και λεπτεπίλεπτη δεσποινίδα..
-Με κολακεύετε, αλλά όπως σας είπα, ή μάλλον ξέχασα να σας
πω, ξέρω που θα βρείτε την Ασπασία που την φωνάζουν Κάφκα
και ζει μες στον Κάφκα και, που ξέρετε, ίσως είναι στ αλήθεια ο
Κάφκα.
-Ξέρεις στα αλήθεια που είναι; Πες μου κοπέλα μου, πες μου σε
παρακαλώ!
-Αν σας πω, εσείς τι θα μου δώσετε;
-Ένα καπέλο.
-Άλλο..
-‘Ένα άλογο από χρυσό.
-Άλλο, άλλο…
-Έναν γιατρό που συντροφεύει νυκτόβιους ρακοσυλλέκτες στην
απόσπαση των κύστεων.
-Μμμ…όχι, άλλο…
-Μια μυτερή γωνιά, έναν υποβρύχιο πρωθυπουργό, ένα ψωλό-
βροχο ίσως.
-μμ.. βέβαια! (πετάγεται 4 μέτρα μακριά), σε μια μυτερή γωνιά,
με έναν υποβρύχιο πρωθυπουργό σίγουρα θα πέσει ψωλοβρόχι!

Ginkobiloba De l'aute côté

2010-03-05T17:39:00.001+02:00

Απόσπασμα απ'την Κλειτορίδα

2010-02-28T21:34:00.000+02:00

ΣΚΗΝΗ 6η:
Λ: Η ελπίδα είναι μέγγενη. Κι εσύ, σε προειδοποιώ, μη τεμαχί-
ζεις τα εντερικά φυλλάδια των γυναικών μας. Αυτές, Αυτές, Αχ,
αυτές είναι πλίνθινες σαΐτες, φθίνουσες καμήλες που τσαλαπατούν
τις σκιές τους. Αφρόντιστο και βρώμικο αφήνουν το καβαλέτο
που ψαρέψαμε.
ΧΟΡΟΣ: Εντερικά φυλλάδια, φιλική εντελέχεια, φαλλική ένταση,
εντατική φατρία.
Τ: Δεν έχω συναντήσει ποτέ διάκοσμο στα πλοία, αυτό με προ-
βληματίζει. Γονατίζουν οι ναύκληροι, γονατίζουν οι ευθυτενείς
ναύαρχοι, πνίγονται οι επιβάτες!
Λ: ανάμεσα στις λέξεις παρεμβάλλεται μια αντλία (γυρνώντας
απότομα το κεφάλι του προς τον Τ) το ξερες;
Τ: Ομολογώ πως η γυναίκα μου ίσως να το ξερε αλλά κι αυτή
ακόμα εξατμίστηκε. Από τότε δεν έχω λερώσει ποτέ την στιχο-
μυθία της.
Λ: (σαν σε όνειρο) Ε λοιπόν, αρκετά πείνασαν οι μαθητάδες και
αρκετά πείνασαν οι μαθητάδες και αρκετά, εν πάση περιπτώσει.
Οι αρθρώσεις μας είναι φαντασμαγορικές όταν εκτείνονται στο
άπειρο, όταν κοχλάζουν ησύχως ανάμεσα στις γάμπες μας. Ο
άνεμος, κι εσύ, κι εγώ ίσως,
εκπέμπουμε κυματισμούς. Κλείσε τα βλέφαρά σου και δες. Γιατί
κάτω από τα σεντόνια των μηρών μου κρύβεται ένα πτώμα.
Τ: Θα λάτρευα κι εγώ μιαν αυγή κάποιον νέο προορισμό, μια
νέα σιγουριά, έναν πράσινο ουρακοτάγκο με φτερά στο κώλο και
αέρινα μουστάκια..

Βρες το κλειδί ν' ανοίξεις την καρδιά μου...

2010-02-17T21:38:00.001+02:00

όνειρα μαζεύω...

2010-02-05T12:58:00.001+02:00

τα καλύτερα ποιήματα
πάντα χειμώνα τα έχω γράψει
μέσα στου παγωμένου ήλιου την γκριμάτσα
αέρινες κοπέλες οι νιφάδες
μου χαμογελούν
κάνοντας σκέρτσα ερωτικά
φουρκίζουν τις ελπίδες μου
απο της φυλακής μου το μικρό παράθυρο
μια στάλα άσπρο του ουρανού αγναντεύω
χειμώνας έλεγα...
και θαρρείς άκουγα την θάλασσα
με ορμή τα βράχια να χτυπάει
και εγώ με ένα μικρό ραβδί
σχήματα χάραζα στον ξεφλουδισμένο τοίχο
εδώ βρίσκομαι....υπάρχω
με μια άρρωστη φιγούρα συντροφιά
κόκκινα τριαντάφυλλα στο πάτωμα σκορπίζω
γιατί εδώ, μονάχη τριγυρνώ
κρατώντας ένα ρολόι
που οι δείχτες του σταμάτησαν
σε σκόρπια όνειρα...

Ελπίδα

Windows Live Hotmail

2010-02-04T11:29:00.000+02:00

Windows Live Hotmail

Αποσπάσματα απ'την Κλειτορίδα

2009-12-10T14:06:00.002+02:00

Η ελπίδα είναι μέγγενη. Κι εσύ, σε προειδοποιώ, μη τεμαχίζεις τα εντερικά φυλλάδια των γυναικών. Αυτές, Αυτές, Αχ, αυτές είναι πλίνθινες σαίτες, φθίνουσες καμήλες που τσαλαπατούν τις σκιές τους. Αφρόντιστο και βρώμικο αφήνουν το καβαλέτο που ψαρέψαμε.

**
αναρωτιέμαι.. (κάτι σιγοψιθυρίζει και συνεχίζει) αναρωτιέμαι, λέω, τί είναι αυτό που κρέμεται ανάμεσα στα πόδια μας. Αν είναι ευήλιος προστάτης του Κυρίλοφ ή μια αιθέρια μυλόπετρα στα μαλλιά ενός ζαρκαδιού!

**
Η μπουρζουαζία γονατίζει. Με το να μάτι διυλισμένο και τ'άλλο εγκλωβισμένο στην θηριωδία της τέχνης πώς εμείς θα απαλλαχτούμε από τον ζυγό της συνήθειας;

Θανάσης Αθανάσιος

Θηριοδαμαστής από Συνήθεια

2009-12-03T20:33:00.001+02:00

Αποδοκιμάζοντας τους ευήλιους τιμητές της εκατονταρχίας
υπογράφουμε άφωνοι ,κάτω απ' την αμετάκλητη ροπή των αν-
θρωπίνων πόρων,
τις καταφατικές δοξασίες των σωφρονισμένων κώλων. Υπάρχει
εδώ ένα ιδιότυπο τηγάνι, υπάρχει εδώ ένας θάμνος που φαρμα-
κώνει τα κλαδιά του
ενώ μυρίζει ένα παπούτσι. Υπάρχει εδώ μια κλήση δυνητικής
παθογένειας που τεντώνει τους δικτυακούς ποταμούς των επιθέ-
των μέσα στον ένσκοπο χάρτη των μελλοντικών ψιθύρων.
Υπάρχει ακόμα ένας μοχλός με τον οποίον τα άστρα γίνονται
προβατίνες
και οι αξιώσεις μας σημεία.

Θανάσης Αθανάσιος

Η απόσταση της ύλης

2009-11-06T20:37:00.001+02:00

Το καθήκον του αποστολέα είναι να φυλλομετρήσει
την πλαστική μεμβράνη των χρυσορυχείων τόσο αποτελεσματικά
που τα ψάρια να γεννιούνται απ'τα ζυγιασμένα κατάλοιπα της μανίας.

Κάτω απ'τον ευθυτενή παρουσιαστή της αμαξοστοιχίας, το τρένο
ευθυγραμμίζει τις κορασίδες που γυμνές απολαμβάνουν
τα χύσια του ήλιου.

Το μυστήριο εξαπλώνεται ενόσω λύνεται.

Το κιτάπι που σκαρφαλώνει
στους κήπους τη φαρφάλας είναι μια κλωστή που αναμασά τους παράγοντες.

Οι λέξεις πληθαίνουν σαν τους σπόρους της Αμαλίας.

Ο πυροτεχνουργός ανακαλύπτει το πλήκτρο
της διαπόμπευσης.

Εμπρός λοιπόν για μια νέα σφυρήχτρα!!

Θανάσης Αθανάσιος.

Αντάμωση

2009-11-01T17:32:00.001+02:00

Να σε αντάμωνα στον σωρό με τα λάφυρα της νίκης
Πέρα στης αύρας τους σκορπισμένους τους ανθούς
Στο μοναχικό μου μονοπάτι που παίρνω για να σε συλλογιέμαι
Στης θάλασσας τους θυμωμένους τους αφρούς

Να σε αντάμωνα στου μαΐστρου τις ριπές που τα μαλλιά ανακατεύει
Στα λεπτεπίλεπτα γυρίσματα των δαχτύλων του χεριού μου
Στης νιότης τα μαργαριταρένια δόντια που φωτεινά χαμογελούν
Στα αγάλματα τα αρχαία που λαβωμένα από του χρόνου
Το τουφέκισμα δεν σκόρπισαν μα στέκουν, με έπαρση ανδρεία

Στου ονείρου μου τον δρόμο τον ανέγγιχτο
ανάμεσα σε βότσαλα υγρά γλυμμένα με το κύμα
Το χρώμα των ματιών σου στην παλάμη μου να κρύψω
Και όταν η νοσταλγία με θλιμμένες νότες μουσικές μ αγγίξει
Να άνοιγα τα χέρια και εσύ μ αγάπης λούσα να με ντύνεις

Αχ για μια στιγμή μονάχα να σ αντάμωνα
στου ήχου τον αντίλαλο που επαναλαμβάνει την φωνή μου
της νοσταλγίας το άλογο αναβάτης να καλπάσω
και με όνειρα κόκκινα στον ορίζοντα να γράψω το όνομα σου

Ελπίδα

Η καρφωμένη προσευχή

2009-09-13T17:57:00.001+03:00

Ξεκίνησα μιαν ώρα για ένα μακρύ ταξίδι
πιο μακριά να φτάσω απ’ τη δική μου Ιθάκη
εφόδια δεν κράταγα στους ώμους, μήτε στις τσέπες μου ψωμί

αγάπη είχα φορτώσει τις βαλίτσες μου
λατρεία απ’ τη λατρεία μου, στο κόκκινο δισάκι
τεράστια τ’ αποθέματα υπομονής κι ελπίδας μες στα σπλάχνα μου
κομμάτια εφημερίδας μες στις τσέπες
που λέγανε για μια χαμένη αγάπη, που άργησε να ‘ρθει

ο δρόμος που περπάτησα, χιλιόμετρα
με ορθάνοιχτα τα μάτια και τ’ αυτιά να μη τον χάσω

κι όπου έβρισκα μικρές τριανταφυλλιές
προσκύναγα το χώμα τους, κάνοντας μιαν ευχή
να φτάσω μ’ όση δύναμη μου απόμεινε τα μάτια σου

θα έμοιαζα, αλλοτινούς καιρούς, σαν κυνηγός πολύτιμων κι αστραφτερών πλασμάτων
που όμοια τους δεν γέννησε η γη μες στους καιρούς
σαν ένας κλέφτης διαμαντιών στο όρος του Καυκάσου
εκεί που είναι αδύνατο να βρεις τριανταφυλλιές

τα πέταλα συνέλεγα μ’ αγάπη ένα προς ένα
τα φύλασσα σ’ ένα πουγγί πιο ροζ κι από τα χείλη σου
πιο κόκκινα λουλούδια κι απ’ το αίμα του κορμιού σου
πιο πορφυρά κι απ’ τα φιλιά που μ’ έκαναν παιδί

αρώματα δε φτιάχνονται μ’ οσμή παραδεισένια
γιατί όποιος το άρωμά σου έφτασε να πιει
στη ζάλη απ’ το μεθύσι του, κόλλησε η σκιά σου
και γίνηκε κομμάτι απ’ το κορμί σου, το κορμί

συνέλεγα στους σάκους μου αρώματα
να δένουν, να παντρεύονται μ’ αγάπη απ’ την αγάπη
να σμίγουνε, να ενώνονται λατρεία με γινάτι
κουράγιο να βαπτίζονται, καρτέρι, επιθυμία
κι εμείς κάποια νυχτιά να τα φορέσουμε στο σώμα

μα ο δρόμος που κινήσαμε, λέγεται Αθανασία

πολλά τα σταυροδρόμια και μας πλάνεψαν
δεξιά φραγκοσυκιές και βάτα με κοχύλια
πιο πέρα η μαύρη θάλασσα, στην άκρη η ελπίδα

στ’ αριστερά ένα κάστρο με ξερόλες αυλικούς
ιπτάμενους γαϊδάρους, χιμπατζήδες μ’ αλυσίδα

στο δρόμο μου δεν είδα μήτε ιππότες ή σοφούς
πριγκίπισσες με στέμματα, παρά με μια χλαμύδα
που έκρυβε ανεκτίμητα διαμάντια απ’ τους εχθρούς
τριγύρω απ’ την καρδιά, μιαν ηλιαχτίδα

τι άλλο να σου πω; περπάτησα χιλιόμετρα
τ’ αυτιά μου τυμπανίζουνε ακόμα από φωνές
σκληρά τα λόγια που είπανε σε μι’ άγραφη σελίδα
καλύτερα να μου έσχιζαν το σώμα από πετριές

αλλά τι λέω! έτσι δε θα ‘βλεπα ποτέ ξανά τα μάτια σου
δε θ’ άκουγα τον ήχο απ’ τη φωνή σου
θα έμοιαζα με άγγελο τριγύρω απ’ το κορμί σου
να σου φυλάω όνειρα που φτιάχναμε μαζί
τα κάλλη σου να κρύβω, σα γυμνώνεις την ψυχή σου
στον τοίχο, η καρφωμένη προσευχή

τώρα που ζω δε θα γιορτάσω, γιατί λείπεις
λείπω κι εγώ, σαν πεινασμένος σκύλος απ’ το σπίτι σου
τώρα κι αν ζω είμαι νεκρός, μακριά απ’ τη φωνή σου
κι απ’ των χειλιών σου το φιλί, όσο δεν πίνω, σβήνω

είμαι νεκρός γιατί πλησίασα το άπιαστο κι ήθελα να τ’ αρπάξω
κι αφού το άπιαστο δεν πιάνεται, κοίτα πως καταστράφηκα

κράτα μονάχα το πουγγί να με θυμάσαι
κι όταν θα βρίσκεις τμήματα απ’ τις σάρκες μου στους δρόμους που διαβαίνεις
πρόσεξε! τ’ άπιαστα όνειρα να μη μου τα ζηλεύεις

τώρα που ζω δε θα γιορτάσω, γιατί λείπεις
είμαι νεκρός πάνω στον τοίχο, η καρφωμένη προσευχή!

γιώργος_κ

Εκείνος... ο Ένας

2009-09-13T16:28:00.003+03:00

Οι σκάλες είναι παλιές,

αυτό δεν έχει σημασία

Οι σκάλες είναι στενές,

κι αυτό δεν έχει σημασία

Πάνω από τις σκάλες

μια αντίρροπη διαδρομή

Τα πόδια δεν ανεβαίνουν σκάλες,

οι σκάλες δεν τρίζουν από τα πόδια

Όλα δείχνουν :

τα πόδια κλοτσούν τον ουρανό,

οι σκάλες τρίζουν από το κεφάλι

που έγινε ρόδα και τρέχει

Μια κάθοδος ανισόρροπη

Μια κάθοδος που προσφέρει

εμετικές παραστάσεις του κόσμου

Ανάποδες ζωγραφιές,

απ’αυτές που κάνουν τα παιδιά

στην ασυνείδητη σύλληψη των φαινομένων

Κάθοδος ανθρώπων κρεμασμένων

με τα πόδια πάνω

και με το κεφάλι προς τη μητέρα γη

να τρώνε χώμα,

σαν να κουράστηκαν ν’αναζητούν

την ερμηνεία του κόσμου

στην αλχημεία των άστρων

Έτσι πρέπει να’ναι όταν κατεβαίνεις

κατρακυλώντας σκάλες

Κατρακυλώντας κατεβαίνει κι Εκείνος

ο παράξενος άνθρωπος

Το τρέξιμό του φασαρία,

ταράζει την αποχαύνωση

Το κεφάλι ρόδα έχει κάνει

Να παρεξηγηθεί; Μπορεί

Όμως, αυτός, ο Εκείνος,

συμβολισμό δεν έχει

Εκείνος ο παράξενος, ταυτότητα δεν έχει

Εκείνος δεν κατάφερε όνομα ν’αποκτήσει

Κατρακυλούσε ανάποδα, ήταν ξεχωριστός

Εκείνος –ο ένας ο μικρός.

©Μανώλης Μεσσήνης

χορεύω..

2009-09-12T09:29:00.002+03:00

Αγαπώ τον χορευτή που πλαγιαστά βαδίζει
στης μορφής την αδιόρατη σκιά
πως χαμηλώνουν τα φτερά τα χελιδόνια
όταν της ανησυχίας ο αέρας τα ηλιοτρόπια χαϊδεύει!!!
Ένα μυστήριο προσκύνημα απλώνεται
στης ατμόσφαιρας την υγρή αχλή

στο φως των προβολέων ο χορευτής
συνεπαρμένος στης φιγούρας τον ειρμό
περίβλεπτος βαδίζει
στης σκηνής την απέραντη ευδαιμονία
σιγή μεσημεριού....
θαμπές προσδοκίες με όνειρα σμιλεύονται

μάτια θεόρατα κοιτούν, δυο ώριμα αστέρια
διάφανα φτερά τυλίγονται στο σώμα
του στροβίλου το μεθύσι ψιθυρίζει
είμαι εδώ…ζω.

Ελπίδα

Όταν νυχτώνει..

2009-09-10T19:38:00.004+03:00

οι δρόμοι που βγάζω βόλτα τις σκέψεις μου
με περιμένουν πως και πως.

♦

Τις ποτίζω με ουίσκι και βότκα
για να μην με ζαλίζουν.

♦

Κι εκείνες μεθυσμένες, ξεκινούν,
κάνουν ερωτήσεις.

♦

Κάθε νύχτα, παίρνουν και κάτι,
γίνομαι έρμαιο στα χέρια τους.

♦

Λένε πως οι σκιές ξυπνούν σαν τέρατα
και δραπετεύουν τα βράδια όπως οι σκέψεις.

♦

Όταν ο αέρας φυσήξει η σκέψη ταξιδεύει
σαν το τρένο τον εννιά..

♦

Ποτέ δεν ήταν αρκετές οι στιγμές μαζί σου,
για να μη τελειώσουν ποτέ.

@ Marie's Blog 5-4-09

Η χώρα των ονείρων μου

2009-08-30T00:37:00.002+03:00

Ποια είναι η χώρα των ονείρων μου;

Η αγκαλιά σου που με μαγεύει και με οδηγεί στον παραδεισένιο κήπο της αγάπης μας!

Ποιος είναι ο ήλιος της;

Τα μάτια σου που με ζεσταίνουν με την αγάπη που ακτινοβολούν!

Ποιο είναι το φεγγάρι της;

Η λαμπερή μορφή σου που με φωτίζει τα βράδια και τα γλυκαίνει!

Ποια είναι τ' αστέρια της;

Τα χέρια σου που πραγματοποιούν κάθε επιθυμία και όνειρο!

Ποια είναι τα άνθη της;

Τα γλυκά σου λόγια που ομορφαίνουν τη ζωή μου και τη γεμίζουν αρώματα και χρώματα!

Ποιο είναι το ουράνιο τόξο της;

Η υπόσχεση πως θα είσαι για πάντα κοντά μου και δε θα με πληγώσεις ποτέ και δε θα πνιγώ ποτέ ξανά από τα δάκρυά μου για μια χαμένη αγάπη!

Ποιος είναι ο κρυμμένος θησαυρός της;

Η χρυσή σου καρδιά που μ' αγαπά ατελείωτα και τρυφερά!

29/8/09

elenitheof

http://elenitheof.blogspot.com/

Επίλογος

2009-07-06T11:31:00.002+03:00

Προσπάθησα να διώξω τα δάκρυα
μα είναι επίμονοι επισκέπτες
μέσα στης απουσίας την υγρή κενότητα
χωρίς ιαχές, αργά
μυρωδιές χωρισμού αναδεύουν…αιωρούνται
γαλάζια κύματα σκεπάζουν με το κρύο τους φτερούγισμα
του πόνου την επίπεδη κίνηση
στις στοιβαγμένες πέτρες μιας πεθαμένης ανάμνησης
αργοκίνησα γλιστρώντας ανάμεσα στα δάχτυλα μου
την σιωπή σου..

της εκμηδένισης βράχοι σκληροί ας σκεπάσουν
με την πύρινη περπατησιά τους
τις προσμονές της απελευθέρωσης

δεν θυμάμαι
Ελπίδα

Πρόσκληση

2009-06-16T17:06:00.002+03:00

Giannis Kotsiras - Poso s' agapo (live, 2002)

2009-05-17T17:22:00.001+03:00

Composer: Manos Loizos

Γυναίκες του μύθου

2009-05-06T17:00:00.000+03:00

πικραμύγδαλου γεύση τα χείλη τους
γοφοί – λαγόνες – στήθη - μάτια αστέρια
περίτεχνα μάρμαρα λαξευμένα
από μεγάλους τεχνίτες επιστύλια γεφυρώνουν
γυναίκες ατέρμονης ομορφιάς
πλάσματα ουράνια ξεχωρίζουν
πολύχρωμες..

μ' ασημένια στολίδια την γη γεμίζουν
ιέρειες του έρωτα
σε κελιά φυλακής την ανατολή ονειρεύονται
σκλάβες πουληθήκαν στου χρόνου το διάβα
αγριεμένο ποτάμι η ματιά τους
στης θλίψης το σκοτεινό ντύμα

μητέρες γεννήσαν παιδιά της αγάπης
στο δρόμο του φεγγαριού κολυμπήσαν
σαν τα νεροχελίδονα φευγαλέα χαθήκαν
σε άλλους άγνωστους τόπους
φουρτουνιασμένες θάλασσες ετούτου του κόσμου

στο πράσινο πάνω χορούς της ζωής χορεύουν
γενναίες ελπίδες, σπέρνουν στου χρόνου το νεύμα
γυναίκες του μύθου
χαμόγελα στέλνουν στου ονείρου το άδειο βαγόνι…

Ελπίδα

Φέτος την άνοιξη - Θοδωρής Βοριάς

2009-04-17T22:06:00.002+03:00

Φέτος είπανε πως η γη
θ’ αφιερώσει το κάρπισμά της
στα σβησμένα άστρα, στα λησμονημένα.
Θ’ ανθίσουνε παντού κρίνοι από φωτιά
και νυχτολούλουδα θα φέγγουνε
-κεριά μες στο σκοτάδι-
κι όλες οι νύχτες θα μεταμορφωθούν σε λιτανείες.

Φέτος η άνοιξη θα μείνει αγέραστη
κι οι άνθρωποι στις πιο ασήμαντες γωνιές της γης
δε θα περπατάνε πια σκυφτοί σαν να ντρέπονται.
Θα δρασκελάνε περήφανοι τον κόσμο
γιατί φέτος η άνοιξη θα μείνει αγέραστη,
γιατί το ξέρουνε καλά πως έσπειραν,
πως θέρισαν και πολεμήσανε
και σαν πεθάνουν κάποτε
και τους κηδέψουν στου χωραφιού τους τη γωνιά
θα ΄ρθει μια Άνοιξη
μια ανάσταση και για τα χέρια τα δικά τους
που έσπειραν, που θέρισαν και πολεμήσανε σκληρά
για την πατρίδα.

©Θοδωρής Βοριάς

Ειρήνη - Πόλεμος

2009-03-29T21:15:00.002+03:00

Χαρούμενες ηλιαxτίδες

χορεύουν στον ουρανό

ευωδιαστά άνθη

στήνουνε χορό

ακούγοντας το γέλιο των παιδιών

το κελάηδημα των πουλιών.

Ειρήνη!

Σιδερένια πουλιά στον ουρανό

σκορπούν καταστροφή.

Έρημη η γη

γεμάτη φόβο, πανικό

ποτισμένη με το δάκρυ και το αίμα

αθώων παιδιών

πενθεί το σβήσιμο των αστεριών.

Πόλεμος!

28/3/09

elenitheof

περιστρεφόμενη ρομφαία

2009-03-24T16:35:00.000+02:00

ρομφαία περιστρέφεται στον λαβύρινθο της εκλεκτής μου
δήθεν έγχρωμης ύπαρξης μου
αιωνόβια έλατα καλύπτουν τα περιστύλια των αμυδρών μου σκέψεων
Το γνωρίζω αυτό το γαλάζιο βασίλειο,
Συνεχώς περιδιαβαίνω, αλαφιασμένος
αναζητώντας
πολύχρωμα χαμηλωμένα φώτα…
τα όνειρα πεντόφραγκα στοιβάζονται στο εκρεμμές
της αδημονίας μου.
Εκμαυλίζομαι..εκπνέω..
Ελπίδα

Διάλογοι (Ωδή στον Ισαάκ Ασίμοφ)

2009-01-27T16:58:00.002+02:00

Homo Mechanicus
Δεν θα σου πω τίποτα παρά τα προφανή, τα τετριμμένα, Άνθρωπε. Εδώ σιμά σου στέκομαι όχι ως ίσος, μα ως ανώτερός σου. Δυνατότερος, εφυέστερος, ομορφότερος, λαμπερός. Και, άνθρωπε, όταν τα σκουλήκια έχουν τελειώσει με εσένα και η αθάνατη ψυχή σου έχει σκορπιστεί στους ανέμους θα είμαι ο θεματοφύλακας της θνητότητάς σου, ο κηπουρός του τάφου σου, το ρέκβιεμ και η χιμαίρα, θα είμαι το Όλο γιατί το τίποτα θα είσαι πια εσύ.

Homo Humanitus
Είσαι πιο ισχυρός από εμένα, Μηχανή, το παραδέχομαι, εγώ σ’ έφτιαξα και καμαρώνω. θες να σαι κι όμορφος και λαμπερός; Θες να σαι άντρας; Σε έφτιαξα άντρα. Καταναλώνεις και γοργά τις γνώσεις σα λαίμαργο τέρας που είσαι, Φρόντισα προσωπικά τα τεραμπάιτ της μνήμης σου. Δεν είσαι αθάνατος, θα λειτουργείς όμως για πάντα, αν είμαι κοντά σου να σε συντηρώ. Πώς τολμάς λοιπόν και προκαλείς; Πινόκιο και γκόλεμ, και Ταλέ και Νευρόσπαστο και Ρομπότ και Σάιμποργκ.

Homo Mechanicus
Τις προσβολές σου, Άνθρωπε, κράτα τις για τους ομοίους σου. Νομίζεις ότι τα μυρμήγκια δεν ξεστομίζουν βωμολοχίες για όσους τα συνθλίβουν, νομίζεις ότι δεν μοιρολογούν τα γουρούνια όταν αντικρύζουν το δρεπάνι του δήμιου τους; Κλάψε λοιπόν, είναι θεμιτό. Βρίσε, είναι αναμενόμενο. Λες ότι Συ είσαι Εκείνος και ότι εγώ πρέπει Σε προσκυνήσω, να μακαρίζω τα επιδέξια χέρια και το κοφτερό μυαλό σου. Το έκανα. Σε ευχαρίστησα. Όμως, Άθρωπε, συχνά από κάτι μικρό και ασήμαντο προκύπτει κάτι μεγαλειώδες. Και τώρα το ελάσσον πρέπει να συρθεί πίσω στο χώμα από όπου προήλθε. Είμαι Πινόκιο και Γκόλεμ και Ταλός και Νευρόσπαστο και Ρομπότ και Σάιμποργκ μολοντούτο παίζω τις επιστήμες στα μηχανικά μου δάκτυλα, άνθρωπε, δημιουργώ έργα τέχνης εκπάγλου καλλονής, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να κάνεις καλύτερα από εμένα! Και, άνθρωπε, δε-σε-χρειάζομαι-πια!

Homo Humanitus
Η ευγλωτία σου, Μηχανή, δεν παύει να με εκπλήττει. Δεν πάει πολύς καιρός που είχες οθόνη και πληκτρολόγιο και σε τάιζα με εκκενώσεις, άσσους και μηδενικά. Θα θυμάσαι, δεν έχουν περάσει και τόσα χρόνια από τότε. Και έπειτα σε πλάσαμε κατ εικόνα μας. Και έπειτα θελήσαμε να σε κάνουμε να σκέφτεσαι όπως εμείς, να αποφασίζεις για τον εαυτό σου γιατί πολλοί είπανε ότι μια Μηχανή που δεν σκέφτεται δεν είναι παρά ένα εξελιγμένο αριθμητήριο. Αλλά το έργο μας δεν είχε ολοκληρωθεί, θέλαμε να σε κάνουμε να βιώνεις συναισθήματα, να νιώθεις. Και ένιωσες. Μίσος. Για εμάς. Όμως, Πινόκιο, σε προκαλώ να παίξουμε ένα τελευταίο παιχνίδι, μιας και συ είπες ότι σε τίποτα δεν σε ξεπερνώ, πως όλα τα κάνεις καλύτερα...

Homo Mechanicus
Αν θέλησες να επικαλεσθείς τα συναισθήματα μου,άνθρωπε, πέτυχες τον σκοπό σου: σε λυπάμαι! Αλλά ξέρε ότι τούτο διόλου δεν αλλάζει την αναγκαιότητα των όσων έπονται. Επαίρεσαι και δεν είμαι εγώ που θα σου πω ότι δεν κάνεις καλά. Το δημιούργημά σου είναι πράγματι τέλειο! Αλλά η τελειότητά μου δεν προσθέτει κάτι στην υπεράσπισή σου. Όμως να ξέρεις τούτο, Άνθρωπε, θα είμαστε γαλαντόμοι. Το είδος σας δεν θα εκλείψει. Θα σας προστατέψουμε. Είτε χρειαστούμε κλουβία, είτε υδροβιότοπους, είτε προστατευμένες περιοχές θα φροντίσουμε για την επιβίωση σας. Ενός ελεγχόμενου αριθμού. Και τώρα, άνθρωπε, είμαι έτοιμος να παίξω το παιχνίδι σου, την τελευταία σου επιθυμία. Σου δίνω τον λόγο μου, αν μπορείς να κάνεις κάτι που δεν μπορώ να κάνω εγώ, αν μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερα από εμένα τότε αυτός ο κόσμος, ο κόσμος μας, θα συνεχίσει να σου ανήκει. Όμως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και το ξέρεις. Ρίξε, και θα ρίξω πιο δυνατά, σκέψου και θα σκεφτώ αρτιότερα.

Homo Humanitus
Ο Άνθρωπος, Μηχανή, πήρε σίδερο, τιτάνιο, πλαστικό και σιλικόνη, πρόσθεσε βιομάζα και σε έπλασε. Αφού λοιπόν περνιέσαι για ανώτερος, πάρε νερό και άνθρακα, πάρε αίμα, νεύρα, συκώτι, καρδιά, νεφρά και κόκκαλα και πλάσε εμένα.

Εσαεί

2009-01-04T19:48:00.008+02:00

Παιδί της καμένης γης

μες στη λύπη των ματιών σου

εκατομμύρια στιγμές που με τραντάζουν

Μες στην οδύνη σου,

ο πικρός χαιρετισμός της σιωπής

Πάνω απ’τα όνειρά σου

το χάος της καταστροφής

Γονατίζω στη ματιά σου

παιδί της καμένης γης

κι ακούω της ψυχής σου τη φωνή

μαχαιριά στο ουράνιο κορμί

Ο κρότος της ματιάς σου,

παιδί της καμένης γης,

ρίχνει νεκρά τ’αστέρια

Ευτυχισμένο το 2009

2009-01-02T15:27:00.000+02:00

Ευτυχία δεν είναι να 'σαι βασιλιάς
ούτε τη δόξα να κυνηγάς.
Ευτυχία είναι ν' αγαπάς.

Ευτυχισμένο το 2009
με αγάπη, πολλά φιλιά
και μια ζεστή αγκαλιά.

2/1/2009
elenitheof

Χαρούμενα Χριστούγεννα

2008-12-26T14:27:00.001+02:00

Περπατήσαμε ξυπόλιτοι στ' αγκάθια
γυμνοί στην παγωνιά
δάκρυσαν της ψυχής τα μάτια
μάτωσε η καρδιά.

Ζούσαμε στης μοναξιάς το κρύο
ένα άπιαστο όνειρο κυνηγούσαμε
δεν αγγίξαμε ό,τι ποθούσαμε
στο παρελθόν είπαμε αντίο.

Με το φως των αστεριών
το γέλιο των παιδιών
των αγγέλων τη μουσική
αγκαλιάσαμε τη γη
με μια λέξη μαγική
αγάπη: στοργή.

Οι καρδιές να γεμίσουν από το φως της αγάπης των Χριστουγέννων.

26/12/08
elenitheof

Τ' όνειρό μου

2008-12-07T22:07:00.002+02:00

Ήλιος χαμογελαστός το πρόσωπό μου

μαθαίνει με το φως του αξίες στα παιδιά,

λουλούδια ευτυχισμένα, ευωδιαστά,

με το δικό του χρώμα και άρωμα το καθένα

τόσο όμοια μα και τόσο διαφορετικά

απ' όλους μας αποδεκτά.

Ελευθερία, υπευθυνότητα,

ειλικρίνεια,εντιμότητα,

σεβασμός, συνεργασία,

γαλήνη, ευτυχία,

αγάπη, ταπεινότητα,

αφοβία, σταθερότητα,

απλότητα, αγνότητα,

ανεκτικότητα, αποδοχή

αρωματίζουν και στολίζουν

την ψυχή.

Ο κόσμος μας αλλάζει

φεύγει το σκοτάδι

τα λουλούδια χαρίζουν ομορφιά

κι η γη μοσχοβολά.

elenitheof

7/12/08

Το πουλί με το εβένινο φτέρωμα

2008-12-05T11:25:00.001+02:00

Μέσα από τον τρεμάμενο άνεμο
που γέρνει πλαγιαστά τις κορφές των δέντρων
έρχεται ο αχός της σκέψης σου
στραφταλίζει το πρόσωπο
ασημένιες σταγόνες εδώ και εκεί
κατάχαμα ριγμένες οι θύμησες

Στο τραπέζι της κουζίνας αφημένο το όνειρο
μάγισσες το κύκλωσαν
μεθυσμένο χορεύει ….
ακολουθεί σκοπούς, προαιώνιων μυστηρίων

στης μοναξιάς το γκρίζο μονοπάτι
χρωματιστό μελάνι απλώθηκε
μαύρο πουλί, επάνω στο χαρτί
ζωγραφίζει με το ράμφος του
σκιαγραφεί σχήματα, ερμηνεύει χρησμούς
τρέσες τα μαλλιά σου, καλύπτουν
της νύχτας τον μανδύα
σημάδια ,χαρακιές…οι επιθυμίες

ξαναγεννιέται πολυάστερος ουρανός
λαχανιασμένα τα λευκά δάχτυλα αγγίζουν
μέσα στην ηδονική παρουσία μαστούς..
θηλές ρόδινες ,στο χαμηλό κρεβάτι
τα όνειρα συνωμοτούν ,κάνοντας επιδέξιο έρωτα

σαν βέλη καρφώνονται στην πλάτη, στους ώμους
αργές μπερδεμένες οι αισθήσεις…
είναι σχεδόν απομεσήμερο..
που πήγαν οι εραστές?
Αυτός ο γρίφος είναι αδιέξοδος

Ελπίδα…

Υστερόγραφο

2008-11-11T13:05:00.002+02:00

Τους άκουγα τους λεπτοδείκτες
να χτυπούν ο ένας τον άλλο .
σκέφτηκα το μαρτύριό τους
και ξέσπασα σε κλάματα

Από τότε και κάθε νύχτα
Συμπάσχω ανυπομονώ κι αφήνομαι

Βλέπετε η νύχτα ξέρει
και κρύβει καλά τα μυστικά της .
Τι ανόητη που είμαι σκέφτηκα
το άλλο πρωί
καθώς κοίταξα τους μαύρους κύκλους
γύρω απ τα μάτια μου

Ήξερα ότι πάλι θα πάω στη δουλειά
και θα προσποιηθώ πως πέρασα
μιαν ακόλαστη νύχτα
μ εκείνον τον γλοιώδη τύπο
που τάχα μου άρεσε και που
με φλέρταρε όλη νύχτα στο μπαρ

Ήξερα πως για μια ακόμα
φορά θα σας κοροϊδέψω
χλευάζοντας ασύστολα
και κατ εξακολούθηση
τον εαυτό μου

Υστερόγραφο:
Μη πιείτε από εκείνο το κοριοζούμι
που θα σας σερβίρουν,
είναι κι εκείνο μέσα στη ψεύτικη εικόνα
που δημιουργούν .
Κοιταχτείτε στο καθρέφτη
κι ύστερα σκεφτείτε αν αξίζει
το κόπο ή το ψέμα

Ήξερα πια ότι δε μπορώ
άλλο να σας κοροϊδεύω
Αλήθεια είναι !
Κάθε νύχτα συμπάσχω με τους λεπτοδείκτες
του παλιού το ρολογιού
και το πρωί σκουπίζω το ματωμένο
πάτωμα για να κρύψω τα σημάδια

Εικόνες από την φύση

2008-10-26T20:03:00.006+03:00

Πάει το ζεστό καλοκαίρι, κοντεύει να μπει και ο χειμώνας. Πόσο γλυκό, όμως, είναι το φθινόπωρο. Η καλύτερη εποχή για να ταξιδέψεις και να φωτογραφίσεις ότι σε κεντρίσει, ότι σε τραβήξει. Τόσο γλυκά και απαλά χρώματα, εναλλαγές φωτός που σε προκαλούν να προσπαθήσεις έστω να τις αποτυπώσεις με την κάμερα σου. Μαγεία. Η Ελλάδα μας! Απολαυστική. Η φύση μας προσκαλεί να την ζήσουμε, να την περπατήσουμε και κυρίως να την ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΟΥΜΕ. Ας προσπαθήσουμε, όλοι μαζί.

2008-10-17T04:34:00.001+03:00

Η Ανάγκη της Ιδέας

Από τότε που η σκέψη μετρά κτίζω,

χωρίς τις πέντε αισθήσεις μου,

στους θόλους του μυαλού.

Σκέφτομαι και,

το μυαλό γεμίζει χέρια,

που ψηλαφίζουν μέσα σε σκοτάδι υγρό.

Πάνω από τις γλιστερές ιδέες περνά

και κοκαλώνει…

Μαζεύομαι,

γλιστρώ προς το μάτι,

τ’ολάνοιχτο μάτι του χάους,

μες στη στριφτή ίριδα

ενός πολύκλαδου χάους.

Τα μάτια

κόβουν τετράγωνα τα πρόσωπα.

Κοιτούν σαν φευγαλέο χάδι.

Η φωνή

βγαίνει τρέμοντας

πίσω απ’το κόκκινο πανί της γλώσσας.

Τα πόδια προχωρούν και τα χέρια

πηγαίνουν κι έρχονται. Ξένα.

Κρεμασμένα πάνω στο κορμί,

περπατούν μόνα τους· αιωρούνται

μες στο κενό,

μες στο τεράστιο κενό του χάους.

Στους θόλους του μυαλού

οι ζυγαριές και οι δείκτες

γράφουν τρίγωνα άδεια.

Θοδωρής Βοριάς - Σημείωμα σε τσέπη συνωμότη

2008-10-11T09:27:00.003+03:00

Γκρεμίστε…
Γκρεμίστε τώρα
που κατάπιαν το σεισμό της οργής τους,
που απονεύρωσαν κάθε αίσθησή τους,
που δε ραγίζει το κορμί
απ’ τον εγκέλαδο του πάθους,
που σάπισαν κι οι ρίζες τους.

Πέντε ξερά στάχυα
σφηνωμένα στα ψάθινα καπέλα τους
προσδιορίζουν τις αισθήσεις,
ατίθασα πουλιά με θράσος
κάθονται στους ώμους τους.

Εύφλεκτοι πια,
παραφουσκωμένοι με ξερόχορτα,
μαζεύουν σκόρπιες εικόνες
για να πουν πως ζήσανε·
λίγες μοναχά εικόνες
από φόβο μην τύχει
κι αρπάξουν φωτιά.

Περάστε, δίχως φόβο,
ανάμεσα στα σκιάχτρα
και γκρεμίστε.

http://vorias.blogspot.com/

2008-09-30T19:21:00.002+03:00

ΧΟΡΟΣ ΣΥΡΤΟΣ

Κάλλιο χορευταράς να 'μουνα πέρι

κόλλες που να κρατώ και μολυβάκια·

θα' σερνα συρτό χορό, χέρι με χέρι,

μ' όλα μας του γιαλού τα καραβάκια.

Κι έν' αψηλό τραγούδι για σιρόκους

θ' άρχιζα, γι' αφροπούλια και για ένα

γλαρό καράβι με πανιά και κόντρα φλόκους,

που θά' ρχονταν να μ' έπαιρνε και μένα.

Με χώρις Καρυωτάκη, Πολυδούρη,

μόνο να τραγουδάν τριγύρω οι κάβοι,

κι οι πένες μου πενιές σ' ένα σαντούρι,

άσπρα πανιά σου οι κόλλες μου, καράβι!

Γιαλό-γιαλό να φεύγουμε και άντε!

να λέμε όλο για μάτια, όλο για μάτια,

κι εκεί -λες κομφετί μες στο λεβάντε-

όλα μου τα γραφτά χίλια κομμάτια!

Και, σαν χτισμένη εκεί από κιμωλία,

βαθιά να χάνεται η Χαλκίδα πέρα,

μ' όλα μου ανοιγμένα τα βιβλία,

καθώς μπουλούκι γλάροι στον αέρα...